नारद–हिमालयसंवादवर्णनम् (Nārada and Himālaya: Discourse on Pārvatī’s Signs and Destiny)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एकदा तु शिवज्ञानी शिवलीलाविदांवरः । हिमाचलगृहं प्रीत्यागमस्त्वं शिवप्रेरितः

Sinabi ni Brahmā: Minsan, isang nakakakilala kay Śiva—pinakamataas sa mga nakauunawa sa banal na līlā ni Śiva—ay masayang nagtungo sa tahanan ni Himācala, na inudyukan mismo ni Śiva.

Verse 2

दृष्ट्वा मुने गिरीशस्त्वां नत्वानर्च स नारद । आहूय च स्वतनयां त्वदङ्घ्र्योस्तामपातयत्

O pantas, nang makita ka ni Girīśa (Panginoong Śiva), siya’y yumukod at marapat na pinarangalan ka, O Nārada. Pagkaraan, tinawag niya ang sarili niyang anak na babae at ipinayukod siya sa iyong mga paa.

Verse 3

पुनर्नत्वा मुनीश त्वामुवाच हिमभूधरः । साञ्जलिः स्वविधिं मत्वा बहुसन्नतमस्तकः

Muling yumukod sa iyo, O panginoon ng mga pantas, nagsalita si Himabhūdhara (ang Panginoon ng Himalaya). Taglay ang magkasalikop na mga kamay sa paggalang, batid ang wastong kaugalian, at paulit-ulit na nakayuko ang ulo sa pagpapakumbaba, siya’y nagsalita sa iyo.

Verse 4

हिमालय उवाच । हे मुने नारद ज्ञानिन्ब्रह्मपुत्रवर प्रभो । सर्वज्ञस्त्वं सकरुणः परोपकरणे रतः

Wika ni Himālaya: “O pantas na Nārada, nakakabatid ng katotohanan, maringal na panginoon, pinakamainam sa mga anak ni Brahmā—ikaw ay lubos na nakaaalam at puspos ng habag, laging nakatuon sa kapakanan ng iba.”

Verse 5

मत्सुताजातकं ब्रूहि गुणदोषसमुद्भवम् । कस्य प्रिया भाग्यवती भविष्यति सुता मम

Ipahayag mo sa akin ang jataka (horoscope) ng aking anak na babae—anong mga birtud at pagkukulang ang lilitaw sa kanya. Kaninong minamahal at lubhang mapalad magiging ang aking anak?

Verse 6

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तो मुनिवर्य त्वं गिरीशेन हिमाद्रिणा । विलोक्य कालिकाहस्तं सर्वांगं च विशेषतः

Wika ni Brahmā: “O pinakadakila sa mga pantas, nang ikaw ay masabihan nang gayon ni Girīśa (Panginoong Śiva) na nasa Himādri, iyong minasdan nang masusi—lalo na—ang kamay ni Kālikā, at pati ang buo niyang katawan.”

Verse 7

अवोचस्त्वं गिरिं तात कौतुकी वाग्विशारद्ः । ज्ञानी विदितवृत्तान्तो नारदः प्रीतमानसः

Pagkaraan, ikaw, O minamahal na ama, ay nagsalita sa Bundok (Himālaya). Si Nārada—mapag-usisa, mahusay magsalita, marunong, ganap na batid ang buong pangyayari, at may pusong nalulugod—ay nagsalita sa kanya.

Verse 8

इति श्रीशिवमहा पुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे नारदहिमालयसंवादवर्णनं नामाष्टमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang Ikawalong Kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Pag-uusap nina Nārada at Himālaya,” sa ikatlong bahagi, ang Pārvatī-khaṇḍa, ng ikalawang aklat, ang Rudra-saṃhitā, ng banal na Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 9

स्वपतेस्सुखदात्यन्तं पित्रोः कीर्तिविवर्द्धिनी । महासाध्वी च सर्वासु महानन्दकरी सदा

Ipinagkakaloob niya sa asawa ang saganang kaligayahan at palaging pinadadakila ang dangal ng kanyang mga magulang. Sa lahat ng kababaihan, siya’y tunay na isang dakilang mahāsādhvī—malinis ang dangal at marangal ang asal—at laging pinagmumulan ng malaking kagalakan.

Verse 10

सुलक्षणानि सर्वाणि त्वत्सुतायाः करे गिरे । एका विलक्षणा रेखा तत्फलं शृणु तत्त्वतः

O hari ng bundok, nasa palad ng iyong anak na babae ang lahat ng mapalad na tanda. Ngunit may isang pambihirang guhit—pakinggan mo sa akin ang tunay na kahulugan at ang bungang ipinahihiwatig nito.

Verse 11

योगी नग्नोऽगुणोऽकामी मातृतातविवर्जितः । अमानोऽशिववेषश्च पतिरस्याः किलेदृशः

“Siya ay isang yogin—hubad, lampas sa mga guṇa, malaya sa pagnanasa, at walang ina o ama. Hindi siya naghahangad ng parangal at may anyong waring di-mapalad. Ang gayong nilalang ba’y tunay na magiging asawa niya?”

Verse 12

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्ते हि सत्यं मत्त्वा च दम्पती । मेना हिमाचलश्चापि दुःखितौ तौ बभूवतुः

Sinabi ni Brahmā: “Nang marinig ang mga salitang iyon at inakalang totoo, ang mag-asawa—si Menā at si Himācala rin—ay napuno ng dalamhati.”

Verse 13

शिवाकर्ण्यवचस्ते हि तादृशं जगदम्बिका । लक्षणैस्तं शिवं मत्त्वा जहर्षाति मुने हृदि

Nang marinig ang mga salitang iyon ni Śivā, ang Ina ng sansinukob ay naging gayon nga; at sa mga palatandaan, nakilala niyang Siya ay tunay na si Śiva, O pantas, kaya’t nagalak ang kanyang puso.

Verse 14

न मृषा नारदवचस्त्विति संचिन्त्य सा शिवा । स्नेहं शिवपदद्वन्द्वे चकाराति हृदा तदा

Sa pagninilay, “Hindi kasinungalingan ang mga salita ni Nārada,” ang pinagpalang Devī noon, nang buong puso, ay nagtuon ng masidhing pag-ibig at bhakti sa dalawang paa ni Śiva.

Verse 15

उवाच दुःखितः शैलस्त्वान्तदा हृदि नारद । कमुपायं मुने कुर्यामतिदुःखमभूदिति

Pagkaraan, ang Bundok (Himālaya), na labis ang dalamhati sa puso, ay nagsalita sa iyo, O Nārada: “O pantas, anong paraan ang dapat kong gawin? Sapagkat dumating sa akin ang napakatinding pagdadalamhati.”

Verse 16

तच्छुत्वा त्वं मुने प्रात्थ महाकौतुककारकः । हिमाचलं शुभैर्वाक्यैर्हर्षयन्वाग्विशारदः

Nang marinig iyon, O pantas, ikaw ay nagsalita ng mga salitang nagbubunsod ng dakilang pagkamangha; at dahil bihasa ka sa pananalita, pinasaya mo si Himācala (Himalaya) sa pamamagitan ng mga salitang mapalad.

Verse 17

नारद उवाच । स्नेहाच्छृणु गिरे वाक्यं मम सत्यं मृषा न हि । कररेखा ब्रह्मलिपिर्न मृषा भवति धुवम्

Sinabi ni Nārada: “O Bundok (Himalaya), pakinggan mo nang may pag-ibig ang aking mga salita—ang sinasabi ko’y totoo, hindi kasinungalingan. Ang mga guhit sa palad, ang banal na sulat ni Brahmā (tadhana), ay hindi nagiging di-totoo—tunay na gayon.”

Verse 18

तादृशोऽस्याः पतिः शैल भविष्यति न संशयः । तत्रोपायं शृणु प्रीत्या यं कृत्वा लप्स्यसे सुखम्

O Bundok (Himalaya), walang pag-aalinlangan na ang isang asawang gaya niyon ay magiging kanya. Ngayon, pakinggan mo nang may galak ang paraan—kapag isinagawa mo ito, matatamo mo ang kaligayahan.

Verse 19

तादृशोऽस्ति वरः शम्भुलीलारूपधरः प्रभुः । कुलक्षणानि सर्वाणि तत्र तुल्यानि सद्गुणैः

Tunay na may gayong biyaya: ang Kataas-taasang Panginoon, si Śambhu, na nag-aanyong iba’t iba para sa Kanyang banal na līlā. Sa Kanya naroroon ang lahat ng tanda ng marangal na angkan, na pinapantay at pinupuno ng Kanyang tunay na mga kabutihan.

Verse 20

प्रभौ दोषो न दुःखाय दुःखदोऽत्यप्रभौ हि सः । रविपावकगंगानां तत्र ज्ञेया निदर्शना

Ang kapintasan na masusumpungan sa tunay na makapangyarihan ay hindi nagdudulot ng pagdurusa; ngunit ang kapintasang iyon din sa hindi makapangyarihan ay nagiging tagapagbigay ng hirap. Dito, ang Araw, ang Apoy, at ang Ilog Gaṅgā ang dapat unawain bilang mga halimbawa.

Verse 21

तस्माच्छिवाय कन्या स्वां शिवां देहि विवेकतः । शिवस्सर्वेश्वरस्सेव्योऽविकारी प्रभुरव्ययः

Kaya nga, sa malinaw na pag-unawa, ipakasal mo ang iyong mapalad na anak na dalaga kay Śiva. Si Śiva ang Panginoon ng lahat; Siya lamang ang dapat sambahin—di nagbabago, ang Kataas-taasang Guro at di-nasisira magpakailanman.

Verse 22

शीघ्रप्रसादः स शिवस्तां ग्रहीष्यत्यसंशयम् । तपःसाध्यो विशेषेण यदि कुर्याच्छिवा तपः

Si Śiva, na madaling malugod at mabilis magpala, ay tatanggap sa kanya nang walang pag-aalinlangan—lalo na sapagkat Siya ay natatamo sa pamamagitan ng tapas; kung si Śivā (Pārvatī) ay magsasagawa ng pag-aayuno at pagninilay na may pagtitiis.

Verse 23

सर्वथा सुसमर्थो हि स शिवस्सकलेश्वरः । कुलिपेरपि विध्वंसी ब्रह्माधीनस्त्वकप्रदः

Tunay na si Śiva ay ganap na makapangyarihan sa lahat ng paraan—ang Panginoon ng lahat ng may katawan. Siya ang pumupuksa maging kay Kulipera, gayunman Siya’y nananatili sa ilalim ng kautusan ni Brahmā bilang Tagapagkaloob ng bunga ng mga gawa (karma).

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा त्वं पुनस्तात कौतुकी ब्रह्मविन्मुने । शैलराजमवोचो हि हर्षयन्वचनैश्शुभैः

Wika ni Brahmā: Pagkasabi nito, o mahal na anak—o muni na nakakakilala sa Brahman—ikaw, na puspos ng masiglang pag-uusisa, ay muling nagsalita sa Panginoon ng mga Bundok (Himālaya), at pinasaya siya sa mga salitang mapalad.

Verse 25

भाविनी दयिता शम्भोस्सानुकूला सदा हरे । महासाध्वी सुव्रता च पित्रोस्सुखविवर्द्धिनी

Siya si Bhāvinī—laging nagiging mapalad; ang minamahal ni Śambhu; at palaging mahabagin at kanais-nais kay Hari. Siya’y isang dakilang banal at malinis, matatag sa mararangal na panata, at nagpapalago ng ligaya ng kanyang mga magulang.

Verse 26

शम्भोश्चित्तं वशे चैषा करिष्यति तपस्विनी । स चाप्येनामृते योषां न ह्यन्यामुद्वहिष्यति

Ang dalagang mapag-asceta na ito ay tiyak na mapapasailalim sa kanyang kapangyarihan ang isipan ni Śambhu sa pamamagitan ng kanyang tapas; at si Śiva rin—bukod sa kanya—ay hindi tatanggap ng ibang babae bilang asawa.

Verse 27

एतयोस्सदृशं प्रेम न कस्याप्येव तादृशम् । भूतं वा भविता वापि नाधुना च प्रवर्तते

Ang pag-ibig na tulad ng sa kanila ay wala sa sinuman—hindi ito umiral noon, hindi ito lilitaw sa hinaharap, at ni ngayon ay hindi nasasaksihan. Mula sa walang kapantay na bhakti at kapwa-biyayang ito, nahahayag ang pag-iisa ni Pati (Śiva) at Śakti (Pārvatī) bilang sukdulang huwaran ng banal na debosyon.

Verse 28

अनयोस्सुरकार्य्याणि कर्तव्यानि मृतानि च । यानि यानि नगश्रेष्ठ जीवितानि पुनः पुनः

O pinakamainam sa mga bundok, sa kapangyarihan ng dalawang ito, ang mga gawain ng mga deva na nabigo noon ay maisasakatuparan; at ang sinumang nilalang na namatay ay muling ibabalik sa buhay, paulit-ulit.

Verse 29

अनया कन्यया तेऽद्रे अर्धनारीश्वरो हरः । भविष्यति तथा हर्षदिनयोर्मिलितम्पुनः

O bundok na Himālaya, sa pamamagitan ng dalagang ito, si Hara (Śiva) ay magiging Ardhanārīśvara. Kaya sa mga araw ng kagalakan, ang dalawa ay muling mag-iisa.

Verse 30

शरीरार्धं हरस्यैषा हरिष्यति सुता तव । तपः प्रभावात्संतोष्य महेशं सकलेश्वरम्

Ang anak mong babae ay tatanggap ng kalahati ng katawan ni Hara (Śiva). Sa kapangyarihan ng kanyang tapas (pagpapakasakit), malulugod si Mahēśa, ang Panginoon ng lahat.

Verse 31

स्वर्णगौरी सुवर्णाभा तपसा तोष्य तं हरम् । विद्युद्गौरतमा चेयं तव पुत्री भविष्यति

Si Gaurī na Ginto, maningning na gaya ng dalisay na ginto, ay magpapalugod sa Panginoong Hara sa pamamagitan ng matinding tapa; at ang isang ito—pinakaputi at marilag na gaya ng kidlat—ay magiging iyong anak na babae.

Verse 32

गौरीति नाम्ना कन्या तु ख्यातिमेषा गमिष्यति । सर्वदेवगणैः पूज्या हरिब्रह्मादिभिस्तथा

Ang dalagang ito ay magiging tanyag sa pangalang “Gaurī.” Siya’y sasambahin ng lahat ng pangkat ng mga diyos—ni Hari (Viṣṇu), ni Brahmā, at ng iba pang mga diyos din.

Verse 33

नान्यस्मै त्वमिमां दातुमिहार्हसि नगोत्तम । इदं चोपांशु देवानां न प्रकाश्यं कदाचन

O pinakamainam sa mga bundok, hindi ka nararapat na ibigay siya rito sa sinumang iba pa. At ito’y lihim ng mga diyos, dapat ipahayag nang palihim at may pagtitiwala—huwag kailanman ilantad nang hayagan.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा देवर्षे तव नारद । उवाच हिमवान्वाक्यं मुने त्वाम्वाग्विशारदः

Sinabi ni Brahmā: “O banal na rishi Nārada, matapos marinig ang kanyang mga salita, si Himavān—dalubhasa sa pananalita—ay nagsalita sa iyo, o muni, ng isang angkop na tugon.”

Verse 35

हिमालय उवाचा । हे मुने नारद प्राज्ञ विज्ञप्तिं कांचिदेव हि । करोमि तां शृणु प्रीत्या तस्त्वं प्रमुदमावह

Sinabi ni Himālaya: “O muni Nārada, o marunong, tunay na may isang pakiusap akong ihaharap. Pakinggan mo ito nang may mabuting kalooban; at pagkatapos, dalhin mo sa akin ang kagalakan (sa pamamagitan ng payo at patnubay).”

Verse 36

श्रूयते त्यक्तसंगस्स महादेवो यतात्मवान् । तपश्चरति सन्नित्यं देवानामप्यगोचरः

Nabalitaan na si Mahādeva—mapagpigil sa sarili at malaya sa lahat ng pagkakapit—ay laging nagsasagawa ng matinding tapa; Siya’y lampas sa maaabot maging ng mga diyos.

Verse 37

स कथं ध्यान मार्गस्थः परब्रह्मार्पितं मनः । भ्रंशयिष्यति देवर्षे तत्र मे संशयो महान्

O banal na rishi, paano magagawa ng taong matatag sa landas ng pagninilay na mailihis ang isip na inialay na sa Kataas-taasang Brahman (Śiva)? Sa bagay na ito, napakalaki ng aking pag-aalinlangan.

Verse 38

अक्षरं परमं ब्रह्म प्रदीपकलिकोपमम् । सदाशिवाख्यं स्वं रूपं निर्विकारमजापरम्

Siya ang Di-nasisira, ang Kataas-taasang Brahman—gaya ng matatag na liyab ng lampara. Iyan ang Kanyang sariling tunay na anyo, na tinatawag na Sadāśiva: di-nagbabago, di-isinilang, at walang kapantay.

Verse 39

निर्गुणं सगुणं तच्च निर्विशेषं निरीहकम् । अतः पश्यति सर्वत्र न तु बाह्यं निरीक्षते

Ang Katotohanang iyon (Śiva) ay kapwa walang katangian at may katangian; walang pagkakaiba at walang pagkilos. Kaya ang tunay na nakakakilala ay nakikita Siya sa lahat ng dako at hindi na tumitingin sa labas upang hanapin Siya na parang panlabas na bagay.

Verse 40

इति स श्रूयते नित्यं किंनराणां मुखान्मुने । इहागतानां सुप्रीत्या किन्तन्मिथ्या वचो धुवम्

“O muni, ito’y laging naririnig mula sa mga bibig ng mga Kiṃnara. Ngunit para sa mga dumating dito na may tapat na mabuting kalooban, paano magiging kasinungalingan ang pahayag na iyon? Tunay nga, ang salita’y tiyak na totoo.”

Verse 41

विशेषतः श्रूयते स साक्षान्नाम्ना तथा हरः । समयं कृतवान्पूर्व्वं तन्मया गदितं शृणु

Lalo siyang tanyag—tunay ngang ang Panginoong Hara mismo ay naririnig na tinatawag sa pangalang iyon. Noong una’y nagtatag Siya ng isang banal na kasunduan; ngayo’y makinig, at aking isasalaysay ito.

Verse 42

न त्वामृतेऽन्यां वरये दाक्षायणि प्रिये सती । भार्यार्थं न ग्रहीष्यामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

O minamahal na Satī, mahal na anak ni Dakṣa—bukod sa iyo’y wala akong pipiliing iba. Hindi ako tatanggap ng sinuman bilang aking asawa. Ito ang katotohanang sinasabi ko sa iyo.

Verse 43

इति सत्यासमं तेन पुरैव समयः कृतः । तस्यां मृतायां स कथं स्वयमन्यां ग्रहीष्यति

Kaya noong una pa’y gumawa siya ng isang taimtim na panata, kasingtotoo ni Satī mismo. Kung siya’y namatay na, paano niya, sa sariling loob, matatanggap ang ibang babae bilang asawa?

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा स गिरिस्तूष्णीमास तस्य पुरस्तव । तदाकर्ण्याथ देवर्षे त्वं प्रावोचस्सुतत्त्वतः

Wika ni Brahmā: Pagkasabi niyon, ang panginoon ng mga bundok ay nanahimik sa harap mo. Nang marinig iyon, O banal na rishi, ikaw ay sumagot ayon sa pinakadakilang katotohanan.

Verse 45

नारद उवाच । न वै कार्या त्वया चिंता गिरिराज महामते । एषा तव सुता काली दक्षजा ह्यभवत्पुरा

Wika ni Narada: “O Himālaya, hari ng mga bundok, dakilang may isip, huwag kang mag-alala. Ang anak mong ito, si Kāli, ay minsang isinilang noon bilang anak na babae ni Dakṣa (Satī).”

Verse 46

सतीनामाभवत्तस्यास्सर्वमंगलदं सदा । सती सा वै दक्षकन्या भूत्वा रुद्रप्रियाभवत

Ang kanyang pangalan ay naging “Satī,” na laging nagkakaloob ng lahat ng pagpapala at kabutihang-palad. Tunay, ang Satī na iyon—na isinilang bilang anak na babae ni Dakṣa—ay naging minamahal ni Rudra.

Verse 47

पितुर्यज्ञे तथा प्राप्यानादरं शंकरस्य च । तं दृष्ट्वा कोपमाधायात्याक्षीद्देहं च सा सती

Pagdating niya sa paghahandog na ritwal ng kanyang ama at makita ang paglapastangan kay Śaṅkara, si Satī, nag-alab sa matuwid na poot, ay tinalikdan ang mismong katawan na iyon.

Verse 48

पुनस्सैव समुत्पन्ना तव गेहेऽम्बिका शिवा । पार्वती हरपत्नीयं भविष्यति न संशयः

Ang mismong Ambikā na iyon—si Śivā mismo—ay muling isinilang sa iyong tahanan. Siya’y magiging Pārvatī, ang itinadhanang kabiyak ni Hara (Panginoong Śiva); walang pag-aalinlangan.

Verse 49

एतत्सर्वं विस्तरात्त्वं प्रोक्तवान्भूभृते मुने । पूर्वरूपं चरित्रं च पार्वत्याः प्रीतिवर्धनम्

O pantas, isinalaysay mo nang ganap sa hari ang lahat ng ito—ang dating pagpapakita at ang banal na salaysay ng buhay ni Pārvatī, na nagpapalago ng kagalakan at debosyon.

Verse 50

तं सर्वं पूर्ववृत्तान्यं काल्या मुनिमुखाद्गिरिः । श्रुत्वा सपुत्रदारः स तदा निःसंशयोऽभवत्

Nang marinig mula sa bibig ng muni, sa pamamagitan ni Kālī, ang buong salaysay ng mga nagdaang pangyayari, ang panginoon ng bundok—kasama ang mga anak at asawa—noon ay napawi ang lahat ng pag-aalinlangan.

Verse 51

ततः काली कथां श्रुत्वा नारदस्य मुखात्तदा । लज्जयाधोमुखी भूत्वा स्मितविस्तारितानना

Pagkaraan, si Kālī, nang marinig ang salaysay mula sa bibig ni Nārada, ay yumuko dahil sa hiya; subalit sa banayad na ngiti, luminaw at nagningning ang kanyang mukha.

Verse 52

करेण तां तु संस्पृश्य श्रुत्वा तच्चरितं गिरिः । मूर्ध्नि शश्वत्तथाघ्राय स्वास नान्ते न्यवेशयत्

Pagkatapos, si Giri (Himālaya), matapos siyang haplusin nang marahan at marinig ang salaysay ng kanyang asal, ay paulit-ulit na inamoy ang kanyang ulo sa pag-ibig, at pinaupo siya sa dulo ng sariling upuan.

Verse 53

ततस्त्वं तां पुनर्दृष्ट्वाऽवोचस्तत्र स्थितां मुने । हर्षयन् गिरिराजं च मेनकान्तनयैः सह

Pagkaraan, O pantas, nang muli mo siyang makita na nakatayo roon, nagsalita ka sa kanya—na nagpasaya rin kay Girirāja (Himālaya), kasama ang mga anak na babae ni Menakā.

Verse 54

सिंहासनन्तु किन्त्वस्याश्शैलराज भवेदतः । शम्भोरूरौ सदैतस्या आसनं तु भविष्यति

O Hari ng mga Bundok, bagaman may trono siyang may leon, ang tunay niyang luklukan ay sa hita ni Śambhu; doon, magpakailanman, magiging pahingahan niya.

Verse 55

हरोरूर्वासनम्प्राप्य तनया तव सन्ततम् । न यत्र कस्याचिदृष्टिर्मानसं वा गमिष्यति

Pagkamit ng luklukan sa hita ni Hara, ang iyong anak na babae ay mananatili roon nang walang patid—sa pook na di maaabot ng tingin ninuman, ni maging ng isip ng iba.

Verse 56

ब्रह्मोवाच । इति वचनमुदारं नारद त्वं गिरीशं त्रिदिवमगम उक्त्वा तत्क्षणादेवप्रीत्या । गिरिपतिरपि चित्ते चारुसंमोदयुक्तस्स्वगृहमगमदेवं सर्वसंपत्समृद्धम्

Sinabi ni Brahmā: “O Nārada, matapos mong bigkasin ang mararangal na salitang ito, agad kang—dahil sa galak—nagtungo kay Girīśa sa makalangit na daigdig. At si Giripati naman, na ang puso’y napuspos ng marikit na kagalakan, ay nagbalik sa sarili niyang banal na tahanan na sagana sa lahat ng kasaganaan.”