Adhyaya 37

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । एवं वेनस्य चैवासीत्सृष्टिरेव महात्मनः । धर्माचारं परित्यज्य कथं पापमतिर्भवेत्

Sinabi ng mga ṛṣi: “Kung ito nga ang likás na pagkatao ng dakilang-loob na si Vena, paano siya, matapos talikuran ang matuwid na asal, nagkaroon ng makasalanang pag-iisip?”

Verse 2

सूत उवाच । ज्ञानविज्ञानसंपन्ना मुनयस्तत्त्ववेदिनः । शुभाशुभं वदंत्येवं तन्न स्यादिह चान्यथा

Sinabi ni Sūta: Ang mga muni—puspos ng kaalaman at ganap na pag-unawa, at mga nakakabatid sa katotohanan—ay ganitong nagsasabi ng mabuti at masama; dito, hindi ito maaaring maging iba.

Verse 3

तप्यमानेन तेनापि सुशंखेन महात्मना । दत्तः शापः कथं विप्रा न यथावच्च जायते

O mga brāhmaṇa, paanong hindi magkakabisa nang wasto ang sumpang ibinigkas ng dakilang-loob na Suśaṅkha, bagaman siya man ay nagsasagawa ng matinding tapas?

Verse 4

वेनस्य पातकाचारं सर्वमेव वदाम्यहम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे प्रजापाले महात्मनि

Isasalaysay ko nang buo ang lahat ng makasalanang asal ni Vena—kung paano ito naganap—noong namumuno ang dakilang-loob na tagapangalaga ng mga nasasakupan, ang nakaaalam ng dharma.

Verse 5

पुरुषः कश्चिदायातश्छद्म लिंगधरस्तदा । नग्नरूपोवमहाकायःवशिरोमुंडो महाप्रभः

Noon ay may isang lalaki na dumating, taglay ang huwad na tanda ng isang asceta; hubad ang anyo, napakalaki ang katawan, ahit ang ulo, at nagtataglay ng dakilang ningning.

Verse 6

मार्जनीं शिखिपत्राणां कक्षायां स हि धारयन् । गृहीतं पानपात्रं तु नालिकेरमयं करे

May dala siyang walis na yari sa balahibo ng paboreal na nakasingit sa kanyang tagiliran; at sa kanyang kamay ay hawak niya ang sisidlang inuman na gawa sa bao ng niyog.

Verse 7

पठमानो ह्यसच्छास्त्रं वेदधर्मविदूषकम् । यत्र वेनो महाराजस्तत्रायातस्त्वरान्वितः

Habang binibigkas niya ang huwad na kasulatang sumisira sa dharmang Veda, dali-dali siyang nagtungo sa kinaroroonan ni Haring Vena.

Verse 8

सभायां तस्य वेनस्य प्रविवेश स पापवान् । तं दृष्ट्वा समनुप्राप्तं वेनः प्रश्नं तदाकरोत्

Pumasok sa kapulungan ni Vena ang makasalanang iyon. Pagkakita ni Vena sa kanyang pagdating, siya’y nagtanong sa kanya.

Verse 9

भवान्को हि समायात ईदृग्रूपधरो मम । सभायां वर्तमानस्य पुरः कस्मात्समागतः

Sino ka nga ba na dumating dito na may ganyang anyo? Habang ako’y naririto sa kapulungan, bakit ka humarap sa akin?

Verse 10

को वेषः किं नु ते नाम को धर्मः कर्म ते वद । को वेदस्ते क आचारः किं तपः का प्रभावना

Ano ang iyong kasuotan, at ano nga ba ang iyong pangalan? Sabihin: ano ang iyong dharma at ano ang iyong mga tungkulin? Ano ang iyong Veda, ano ang iyong asal, ano ang iyong pag-aayuno at pagtalima, at ano ang iyong kapangyarihang espirituwal?

Verse 11

किं ज्ञानं कः प्रभावस्ते किं सत्यं धर्मलक्षणम् । तत्त्वं सर्वं समाचक्ष्व ममाग्रे सत्यमेव च

Ano ang kaalaman, at ano ang tunay mong kapangyarihan? Ano ang katotohanan, at ano ang tanda ng dharma? Ipaliwanag mo sa akin ang lahat ng tinitindigang katotohanan—dito sa harap ko—at magsalita ka ng pawang katotohanan.

Verse 12

श्रुत्वा वेनस्य तद्वाक्यं पापो वाक्यमुदाहरत् । पातक उवाच । करोष्येवं वृथा राज्यं महामूढो न संशयः

Nang marinig ang mga salita ni Vena, ang Kasalanan ay sumagot. Si Pātaka ay nagsabi: “Ganyan kang maghahari nang walang saysay—walang pag-aalinlangan, ikaw ay isang dakilang hangal.”

Verse 13

अहं धर्मस्य सर्वस्वमहं पूज्यतमोसुरैः । अहं ज्ञानमहं सत्यमहं धाता सनातनः

Ako ang pinakadiwa ng Dharma; ako ang pinakakarapat-dapat sambahin, maging ng mga asura. Ako ang Kaalaman; ako ang Katotohanan; ako ang walang-hanggang Tagapagtaguyod at Tagapag-atas.

Verse 14

अहं धर्मं अहं मोक्षः सर्वदेवमयो ह्यहम् । ब्रह्मदेहात्समुद्भूतः सत्यसंधोऽस्मि नान्यथा

Ako ang Dharma; ako ang Mokṣa. Tunay, taglay ko ang lahat ng mga diyos. Ipinanganak mula sa mismong katawan ni Brahmā, ako’y matatag sa katotohanan—wala nang iba pang landas.

Verse 15

जिनरूपं विजानीहि सत्यधर्मकलेवरम् । मामेव हि प्रधावंति योगिनो ज्ञानतत्पराः

Kilalanin mo ang anyo ng Jina bilang katawang hinubog ng katotohanan at katuwiran; sapagkat ang mga yogin na nakatuon sa kaalaman ay nagmamadaling lumapit sa Akin lamang.

Verse 16

वेन उवाच । तवैव कीदृशं कर्म किं ते दर्शनमेव च । किमाचारो वदस्वैहि इत्युक्तं तेन भूभुजा

Sinabi ni Vena: “Anong uri ng mga gawa ang iyong ginagawa? Ano nga ba ang iyong aral o pananaw? At ano ang iyong asal? Sabihin mo sa akin dito.” Gayon siyang tinanong ng haring iyon.

Verse 17

पातक उवाच । अर्हंतो देवता यत्र निर्ग्रंथो दृश्यते गुरुः । दया चैव परो धर्मस्तत्र मोक्षः प्रदृश्यते

Sinabi ni Pātaka: “Kung saan ang mga Arhat ay iginagalang bilang mga diyos, kung saan ang Nirgrantha ay nakikitang guro ng espiritu, at kung saan ang habag lamang ang itinuturing na pinakamataas na dharma—doon nahahayag ang kalayaan (mokṣa).”

Verse 18

दर्शनेस्मिन्न संदेह आचारान्प्रवदाम्यहम् । यजनं याजनं नास्ति वेदाध्ययनमेव च

Sa aral na ito’y walang alinlangan; ipahahayag ko ang wastong mga pagtalima. Walang paghahandog na yajña ni pagkapari sa yajña—tanging pag-aaral ng Veda ang itinatagubilin.

Verse 19

नास्ति संध्या तपो दानं स्वधास्वाहाविवर्जितम् । हव्यकव्यादिकं नास्ति नैव यज्ञादिका क्रिया

Kung wala ang mga pagbigkas na “svadhā” at “svāhā,” wala ring Sandhyā-pagsamba, walang pag-aayuno at pagpapakasakit, at walang pagkakawanggawa; wala ring handog para sa mga deva o sa mga ninuno, at tunay na wala ring gawaing ritwal gaya ng yajña.

Verse 20

पितॄणां तर्पणं नास्ति नातिथिर्वैश्वदेविकम् । क्षपणस्य वरा पूजा अर्हतो ध्यानमुत्तमम्

Para sa kṣapaṇa, walang tārpaṇa para sa mga ninuno, walang pagtanggap ng panauhin, at walang vaiśvadeva na ritwal. Ang kanyang pinakamataas na pagsamba ay ang pinakadalisay na paggalang na paglilingkod, at ang sukdulang pagsasanay ay ang pagninilay sa Karapat-dapat, ang Arhat.

Verse 21

अयं धर्मसमाचारो जैनमार्गे प्रदृश्यते । एतत्ते सर्वमाख्यातं निजधर्मस्यलक्षणम्

Ang ganitong tuntunin ng relihiyosong pamumuhay ay nakikita sa landas ng Jain. Kaya, sa iyo’y naipahayag ko nang buo ang mga palatandaan ng sariling dharma.

Verse 22

वेन उवाच । वेदप्रोक्तो यथा धर्मो यत्र यज्ञादिकाः क्रियाः । पितॄणां तर्पणं श्राद्धं वैश्वदेवं न दृश्यते

Sinabi ni Vena: “Kung saan umiiral ang dharmang itinuro ng Veda at isinasagawa ang mga ritwal gaya ng yajña, doon hindi nakikita ang tārpaṇa para sa mga ninuno, ang śrāddha na handog, ni ang vaiśvadeva na ritwal.”

Verse 23

न दानं तप एवास्ति क्वास्ते धर्मस्य लक्षणम् । वद सत्यं ममाग्रे तु दयाधर्मं च कीदृशम्

Kung walang pagkakawanggawa ni pag-aayuno, saan makikita ang mga tanda ng iyong dharma? Magsabi ng katotohanan sa harap ko: anong uri ng dharma ng habag ito?

Verse 24

पातक उवाच । पंचतत्त्वप्रवृद्धोयं प्राणिनां काय एव च । आत्मा वायुस्वरूपोयं तेषां नास्ति प्रसंगता

Sinabi ni Pātaka: “Ang katawan ng mga nilalang ay nabuo at lumago mula sa limang elemento. Ngunit ang ātman ay likas na hangin; kaya sa pagitan nila—sarili at katawan—walang tunay na pag-uugnay.”

Verse 25

यथा जलेषु भूतानामपिसंगमवेहि तत् । जायते बुद्बुदाकारं तद्वद्भूतसमागमः

Gaya ng sa tubig, ang pagsasama-sama ng mga nilalang ay nakikilalang nagiging anyong bula; gayon din ang pagtatagpo ng mga may katawan—panandaliang pagdikit na parang bula.

Verse 26

पृथ्वीभावो रजःस्थस्तु चापस्तत्रैव संस्थिताः । ज्योतिस्तत्र प्रदृश्येत सुवायुर्वर्तते त्रिषु

Ang prinsipyo ng lupa ay nananatili sa rajas, at ang mga tubig ay doon din nakalagay. Doon nahahayag ang apoy (liwanag), at ang mabuting hangin ay gumagalaw sa loob ng tatlo.

Verse 27

आकाशमावृणोत्पश्चाद्बुद्बुदत्वं प्रजायते । अप्सुमध्ये प्रभात्येव सुतेजो वर्तुलं वरम्

Pagkaraan, lumalawak ito at tinatakpan ang kalangitan, at sumisilang ang kalagayang pagiging bula; sa gitna ng mga tubig ito’y kumikislap—isang marilag, maningning, bilugang anyo.

Verse 28

क्षणमात्रं प्रदृश्येत क्षणान्नैव च दृश्यते । तद्वद्भूतसमायोगः सर्वत्र परिदृश्यते

Sandaling lumilitaw, at sa kasunod na sandali’y di na muling nakikita. Gayon din, ang pagsasama-sama ng mga bhūta (sangkap) ay namamasdan sa lahat ng dako bilang panandalian.

Verse 29

अंतकाले प्रयात्यात्मा पंच पंचसु यांति ते । मोहमुग्धास्ततो मर्त्या वर्तंते च परस्परम्

Sa oras ng kamatayan, lumilisan ang ātman; at ang limang (sangkap/pandama) ay bumabalik, bawat isa, sa kani-kaniyang lima. Nalilinlang ng moha, ang mga mortal ay patuloy na umiikot at nagkakabuhol sa isa’t isa.

Verse 30

श्राद्धं कुर्वंति मोहेन क्षयाहे पितृतर्पणम् । क्वास्ते मृतः समश्नाति कीदृशोऽसौ नृपोत्तम

Sa pagkalito, isinasagawa ng mga tao ang śrāddha at ang pagtarpana sa mga pitṛ sa araw ng kṣaya (amāvasyā). Saan nga ba uupo ang yumao upang kainin iyon? At anong uri siyang tao, O pinakamainam sa mga hari?

Verse 31

किं ज्ञानं कीदृशं कायं केन दृष्टं वदस्व नः । मिष्टान्नं भोजयित्वा च तृप्ता यांति च ब्राह्मणाः

Sabihin mo sa amin: ano ang kaalamang iyon, anong anyo ng katawan iyon, at sino ang nakakita nito? At matapos pakainin ang mga brāhmaṇa ng matatamis na pagkain, sila man ay lumilisan na nasisiyahan.

Verse 32

कस्य श्राद्धं प्रदीयेत सा तु श्रद्धा निरर्थिका । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि वेदानां कर्म दारुणम्

Kanino dapat ihandog ang śrāddha? Ang gayong pananampalataya’y magiging walang saysay. Ipapahayag ko ang iba pang bagay—isang mahigpit at mabigat na tungkuling ritwal na itinuturo sa mga Veda.

Verse 33

यदातिथिर्गृहे याति महोक्षं पचते द्विजः । अजं वा राजराजेंद्र अतिथिं परिभोजयेत्

Kapag may panauhin na dumating sa bahay, ang dalawang-beses-na-ipinanganak ay magluto ng kalabaw—o kung hindi, ng kambing, O pinakamainam sa mga hari—at pakainin nang marangal ang panauhin.

Verse 34

अश्वमेधमखे अश्वं गोमेधे वृषमेव च । नरमेधे नरं राजन्वाजपेये तथा ह्यजान्

Sa paghahandog na Aśvamedha, kabayo ang iniaalay; sa Gomedha, toro; sa Naramedha, tao; at gayundin, O hari, sa Vājapeya ay mga kambing ang inihahandog.

Verse 35

राजसूये महाराज प्राणिनां घातनं बहु । पुंडरीके गजं हन्याद्गजमेधेऽथ कुंजरम्

O dakilang hari, sa Rājasūya ay marami ang pagpatay sa mga nilalang. Sa ritong Puṇḍarīka ay pumapatay ng elepante, at gayundin sa handog na Gajamedha, elepante ang pinapatay.

Verse 36

सौत्रामण्यां पशुं मेध्यं मेषमेव प्रदृश्यते । नानारूपेषु सर्वेषु श्रूयतां नृपनंदन

Sa ritong Sautrāmaṇī, ang karapat-dapat at dalisay na handog na hayop ay ang lalaking tupa lamang. Bagaman maraming anyo ang nababanggit, pakinggan mo ang buong salaysay, O anak ng hari.

Verse 37

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने सप्तत्रिंशोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ikatatlumpu’t pitong kabanata, ang “Salaysay ni Vena,” sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa kalipunang may limampu’t limang libong taludtod.

Verse 38

ज्ञेयं तदन्नमुच्छिष्टं क्रियते भूरिभोजनम् । अत्यंतदोषहीनांस्तान्हिंसंति यन्महामखे

Alamin na ang pagkaing nagiging “tira at marumi” ay yaong sanhi ng labis na pagkain; sapagkat sa dakilang paghahandog na iyon, napipinsala nila ang mga ganap na walang sala.

Verse 39

तत्र किं दृश्यते धर्मः किं फलं तत्र भूपते । पशूनां मारणं यत्र निर्दिष्टं वेदपंडितैः

Ano ang makikitang dharma roon, O hari, at anong bungang espirituwal ang lilitaw—kung saan ang pagpatay sa mga hayop ay itinatakda ng mga pantas na bihasa sa Veda?

Verse 40

तस्माद्विनष्टधर्मं च न पुण्यं मोक्षदायकम् । दयां विना हि यो धर्मः स धर्मो विफलायते

Kaya ang kabutihang walang dharma ay hindi nagbibigay ng moksha. Tunay, ang anumang tungkuling panrelihiyon na walang habag—ang gayong dharma ay nauuwi sa kawalan ng bunga.

Verse 41

जीवानां पालनं यत्र तत्र धर्मो न संशयः । स्वाहाकारः स्वधाकारस्तपः सत्यं नृपोत्तम

Kung saan pinangangalagaan ang mga nilalang, doon—walang pag-aalinlangan—naroroon ang dharma. Ang pagbigkas ng “svāhā,” ang pagbigkas ng “svadhā,” ang pag-aayuno at pagsasakripisyo sa sarili, at ang katotohanan—iyan din ang dharma, O pinakamainam sa mga hari.

Verse 42

दयाहीनं चापलं स्यान्नास्ति धर्मस्तु तत्र हि । एते वेदा न वेदाः स्युर्दया यत्र न विद्यते

Kung saan walang habag, sumisibol ang kapritso at pagkapabago-bago, at sa gayong lugar ay tunay na walang dharma. Maging ang mga Veda ay hindi magiging Veda kung saan hindi matatagpuan ang habag.

Verse 43

दयादानपरो नित्यं जीवमेव प्ररक्षयेत् । चांडालोऽप्यथ शूद्रो वा स वै ब्राह्मण उच्यते

Ang laging nakatuon sa habag at pagkakawanggawa, at tunay na nag-iingat sa mga nilalang—maging Caṇḍāla man o Śūdra—siya nga ang tinatawag na brāhmaṇa.

Verse 44

ब्राह्मणो निर्दयो यो वै पशुघातपरायणः । स वै सुनिर्दयः पापी कठिनः क्रूरचेतनः

Ang brāhmaṇa na walang habag at nakatuon sa pagpatay ng mga hayop ay tunay na labis na malupit—makasalanan, matigas ang puso, at marahas ang isip.

Verse 45

वंचकैः कथितो वेदो यो वेदो ज्ञानवर्जितः । यत्र ज्ञानं भवेन्नित्यं तत्र वेदः प्रतिष्ठति

Ang tinatawag na ‘Veda’ ng mga mapanlinlang—anumang ‘Veda’ na salat sa tunay na kaalaman—ay hindi tunay na Veda. Kung saan may walang-humpay na kaalaman, doon matatag na nananahan ang Veda.

Verse 46

दयाहीनेषु वेदेषु विप्रेषु च महामते । नास्ति सत्यं क्रिया तत्र वेदविप्रेषु वै तदा

O dakilang-isip, kapag ang mga Veda at ang mga brāhmaṇa ay salat sa habag, doon nga’y walang katotohanan ni wastong gawang-dharma—sa gayong mga Veda at gayong mga brāhmaṇa.

Verse 47

वेदा न वेदा राजेंद्र ब्राह्मणाः सत्यवर्जिताः । दानस्यापि फलं नास्ति तस्माद्दानं न दीयते

O hari, ang mga Veda ay wari’y hindi na Veda kapag ang mga brāhmaṇa ay salat sa katotohanan. Maging ang bunga ng pagkakawanggawa ay nawawala; kaya sa gayong kalagayan, hindi dapat magbigay ng handog.

Verse 48

यथा श्राद्धस्य वै चिह्नं तथा दानस्य लक्षणम् । जिनस्यापि च यद्धर्मं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

Kung paanong may malinaw na tanda ang wastong śrāddha, gayon din may mga katangian ang tunay na dāna (kawanggawa); at ang dharma na itinuro ng Jina ay yaong nagkakaloob ng kapakinabangan sa daigdig at ng mokṣa, ang paglaya.

Verse 49

तवाग्रेऽहं प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । आदौ दया प्रकर्तव्या शांतभूतेन चेतसा

Sa harap mo ay ipahahayag ko ang nagbibigay ng saganang puṇya (kabutihang-bunga). Una sa lahat, dapat isagawa ang habag, na may isip na payapa at tahimik.

Verse 50

आराधयेद्धृदा देवं जिनं येन चराचरम् । मनसा शुद्धभावेन जिनमेकं प्रपूजयेत्

Sa puso ay sambahin ang banal na Jina na sa pamamagitan niya’y pinananatili ang gumagalaw at di-gumagalaw na daigdig; sa isip na dalisay at tapat na damdamin, ang iisang Jina lamang ang dapat pagpitagáng purihin.

Verse 51

नमस्कारः प्रकर्तव्यस्तस्य देवस्य नान्यथा । मातापित्रोस्तु वै पादौ कदा नैव प्रवंदयेत्

Ang pagyukod at pagpupugay ay dapat ihandog sa Kaniyang pagka-Diyos—at hindi sa iba; gayunman, kailanma’y huwag magkulang sa pagyuko sa mga paa ng ina at ama.

Verse 52

अन्येषामपि का वार्ता श्रूयतां राजसत्तम । वेन उवाच । एते विप्राश्च आचार्या गंगाद्याः सरितस्तथा

“Ano pa ang saysay ng pagbanggit sa iba? Makinig, O pinakamainam sa mga hari.” Wika ni Vena: “Narito ang mga brāhmaṇa at mga guro, at gayundin ang mga ilog na pinangungunahan ng Gaṅgā.”

Verse 53

वदंति पुण्यतीर्थानि बहुपुण्यप्रदानि च । तत्किं वदस्व सत्यं मे यदि धर्ममिहेच्छसि

Sinasabi ng mga tao na ang mga banal na pook-paglalakbay ay nagkakaloob ng saganang kabutihang-loob (puṇya). Kaya sabihin mo sa akin nang tapat: ano nga ba iyon—kung dharma ang hinahanap mo rito?

Verse 54

पातक उवाच । आकाशाद्वै महाराज मेघा वर्षंति वै जलम् । भूमौ हि पर्वतेष्वेवं सर्वत्र पतिते जलम्

Sinabi ni Pātaka: “O dakilang hari, mula sa langit ang mga ulap ay tunay na nagbubuhos ng tubig-ulan. At kapag ang tubig na iyon ay bumagsak sa lahat ng dako—sa lupa at maging sa mga bundok—(ito’y kumakalat at umaagos pasulong).”

Verse 55

स आप्लाव्य ततस्तिष्ठेद्दयां सर्वत्र भावयेत् । नद्यः पापप्रवाहास्तु तासु तीर्थं श्रुतं कथम्

Pagkatapos maligo, dapat tumindig nang payapa at linangin ang habag sa lahat ng nilalang. Ngunit ang mga ilog ay mga agos na nagdadala palayo ng mga kasalanan—paano nga masasabing may tīrtha, banal na tawiran, sa loob nila?

Verse 56

जलाशया महाराज तडागाः सागरास्तथा । पृथिव्याधारकाश्चैव गिरयो अश्मराशयः

O dakilang hari, ang mga imbakan ng tubig—mga lawa at gayundin ang mga karagatan—at pati ang mga bundok na sumusuporta sa daigdig, ang mga bunton ng bato, ay dapat maunawaan sa ganitong paraan.

Verse 57

नास्त्येतेषु च वै तीर्थं जलैर्जलदमुत्तमम् । स्नाने यदा महत्पुण्यं कस्मान्मत्स्येषु वै नहि

Sa mga ito, tunay na walang tīrtha na higit pa sa tubig mismo, O dakilang hari. Kung ang pagligo ay nagdudulot ng dakilang puṇya, bakit kung gayon ay hindi rin ito para sa mga isda?

Verse 58

दृष्टा स्नानेन वै सिद्धिर्मीनाः शुद्ध्यंति नान्यथा । यत्र जिनस्तत्र तीर्थं तत्र धर्मः सनातनः

Tunay na nasasaksihan na ang pagligo ang nagdudulot ng kaganapan; ang mga isda’y nalilinis sa tubig at sa wala nang iba. Kung saan naroon ang Jina, yaon ang tīrtha; doon nananahan ang walang hanggang dharma.

Verse 59

तपोदानादिकं सर्वं पुण्यं तत्र प्रतिष्ठितम्

Ang lahat ng kabutihang bunga ng pag-aayuno, pagkakaloob, at iba pang gawaing banal ay doon nakatatag.

Verse 60

एको जिनः सर्वमयो नृपेंद्र नास्त्येव धर्मं परमं हि तीर्थम् । अयं तु लाभः परमस्तु तस्माद्ध्य्यास्व नित्यं सुसुखो भविष्यसि

O hari, ang Jina lamang ang sumasaklaw sa lahat at pinagmumulan ng lahat. Wala nang mas mataas na dharma kaysa sa tīrtha, ang banal na pook ng paglalakbay. Kaya, yamang ito ang sukdulang pakinabang, magnilay sa Kanya palagi—tunay kang magiging maligaya.

Verse 61

विनिंद्य धर्मं सकलं सवेदं दानं सपुण्यं परयज्ञरूपम् । पापस्वभावैर्बहुबोधितो नृपस्त्वंगस्य पुत्रो भुवि तेन पापिना

Nilalait ang buong dharma kasama ang mga Veda, at hinahamak ang pagkakaloob—na likas na mabuti at tulad ng pinakadakilang yajña. Sa daigdig ay may isang hari, anak ni Aṅga; at dahil sa paulit-ulit na pagtuturo ng makasalanang taong yaon na may masamang likas, siya man ay naging makasalanan.