Adhyaya 108

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे उपमन्युचरितं नाम सप्ताधिकशततमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः दृष्टो ऽसौ वासुदेवेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा धौम्याग्रजस्ततो लब्धं दिव्यं पाशुपतं व्रतम्

Kaya nito, sa unang bahagi ng banal na Liṅga Mahāpurāṇa, sa kabanatang tinatawag na “Mga Gawa ni Upamanyu,” sinabi ng mga ṛṣi: “Siya—ang nakatatandang kapatid ni Dhaumya—ay nakita ni Vāsudeva Kṛṣṇa, na ang mga gawa’y walang hirap at walang dungis; at mula sa pagkikitang iyon ay natamo niya ang makalangit na Pāśupata-vrata—ang disiplina na umaakay sa paśu (kaluluwang nakagapos) tungo kay Pati (Panginoon) sa pagputol ng pāśa (mga gapos).”

Verse 2

कथं लब्धं तदा ज्ञानं तस्मात्कृष्णेन धीमता वक्तुमर्हसि तां सूत कथां पातकनाशिनीम्

Paano noon natamo ang kaalamang nagpapalaya sa pamamagitan ng marunong na Kṛṣṇa? O Sūta, nararapat mong isalaysay ang kuwentong pumupuksa ng kasalanan—yaong nag-aakay sa paśu patungo kay Pati sa pagputol ng pāśa, ang mga gapos.

Verse 3

सूत उवाच स्वेच्छया ह्यवतीर्णो ऽपि वासुदेवः सनातनः निन्दयन्नेव मानुष्यं देहशुद्धिं चकार सः

Sinabi ni Sūta: Bagama’t ang walang-hanggang Vāsudeva ay bumaba ayon sa Kanyang sariling kalooban, pinuna pa rin Niya ang kalagayang pantao; at sa mismong tindig na iyon ng paglayo sa pagkapit, isinagawa Niya ang paglilinis ng katawan—ipinapakita kung paanong ang buhay na may katawan ay dapat dalisayin tungo sa kalayaan sa ilalim ni Pati.

Verse 4

पुत्रार्थं भगवांस्तत्र तपस्तप्तुं जगाम च आश्रमं चोपमन्योर्वै दृष्टवांस्तत्र तं मुनिम्

Upang magkamit ng isang anak, ang Mapalad na Panginoon ay nagtungo roon upang magsagawa ng mahigpit na tapa; at pagdating sa ashram ni Upamanyu, nakita Niya roon ang banal na muni.

Verse 5

नमश्चकार तं दृष्ट्वा धौम्याग्रजमहो द्विजाः बहुमानेन वै कृष्णस् त्रिः कृत्वा वै प्रदक्षिणम्

Nang makita ang kagalang-galang na nakatatandang kapatid ni Dhaumya, ang dakilang mga dvija ay yumukod at nagbigay-pugay; at si Kṛṣṇa man, sa malalim na paggalang, ay nag-pradakṣiṇa nang tatlong ulit sa mapalad na pag-ikot pakanan.

Verse 6

तस्यावलोकनादेव मुनेः कृष्णस्य धीमतः नष्टमेव मलं सर्वं कायजं कर्म्मजं तथा

Sa pagtanaw pa lamang sa marunong na muni na si Kṛṣṇa, naglaho ang lahat ng karumihan—maging dungis ng katawan at mantsang bunga ng karma.

Verse 7

भस्मनोद्धूलनं कृत्वा उपमन्युर्महाद्युतिः तमग्निरिति विप्रेन्द्रा वायुरित्यादिभिः क्रमात्

Matapos pahiran ang sarili ng banal na abo (bhasma), ang maningning na si Upamanyu—O pinakamainam sa mga Brahmin—ay tumawag kay Śiva nang sunod-sunod: una bilang “Agni” (Apoy), saka “Vāyu” (Hangin), at iba pang banal na pangalan ayon sa pagkakasunod.

Verse 8

दिव्यं पाशुपतं ज्ञानं प्रददौ प्रीतमानसः मुनेः प्रसादान्मान्यो ऽसौ कृष्णः पाशुपते द्विजाः

Sa pusong nagagalak, ipinagkaloob niya ang banal na kaalamang Pāśupata. Sa biyaya ng muni, ang Kṛṣṇa na iyon—O mga dvija—ay naging karapat-dapat parangalan sa landas ng Pāśupata.

Verse 9

तपसा त्वेकवर्षान्ते दृष्ट्वा देवं महेश्वरम् सांबं सगणमव्यग्रं लब्धवान्पुत्रमात्मनः

Pagkaraan ng isang buong taon ng tapas (mahigpit na pag-aayuno at pagninilay), nasilayan niya ang Panginoong Mahādeva—Maheśvara—kasama ang Śakti (Sāmbha), napapaligiran ng Kanyang mga gaṇa at ganap na payapa; at sa gayon ay nagkamit siya ng isang anak na lalaki. Ganito inihahayag ng Pati (Panginoon) ang Kanyang biyaya sa paśu (kaluluwang nakagapos) kapag ang tapas ay nahihinog bilang matatag na bhakti na lumalampas sa mga tali (pāśa).

Verse 10

तदाप्रभृति तं कृष्णं मुनयः संशितव्रताः दिव्याः पाशुपताः सर्वे तस्थुः संवृत्य सर्वदा

Mula noon, ang lahat ng banal na mga pantas na Pāśupata—matitibay sa kanilang mahigpit na mga panata—ay nanatiling laging nagkakatipon sa paligid ng Yaong Maitim, nakatindig sa palagiang pagbabantay at paglilingkod.

Verse 11

अन्यं च कथयिष्यामि मुक्त्यर्थं प्राणिनां सदा सौवर्णीं मेखलां कृत्वा आधारं दण्डधारणम्

Isasalaysay ko rin ang isa pang pagtalima, na laging para sa paglaya ng mga nilalang na may katawan: matapos gumawa ng gintong bigkis sa baywang, dapat tanggapin at hawakan ang tungkod na sumusuporta bilang disiplina ng panata.

Verse 12

सौवर्णं पिण्डिकं चापि व्यजनं दण्डमेव च नरैः स्त्रियाथ वा कार्यं मषीभाजनलेखनीम्

Ang mga lalaki—gayundin ang mga babae—ay dapat maghanda ng isang bukol ng ginto, isang pamaypay, at isang tungkod; at gumawa rin ng sisidlan ng tinta at panulat (stylus) ayon sa itinakda sa ritwal.

Verse 13

क्षुराः कर्तरिका चापि अथ पात्रमथापि वा पाशुपताय दातव्यं भस्मोद्धूलितविग्रहैः

Ang mga labaha, maliliit na gunting, at gayundin ang mangkok ng limos o iba pang sisidlan ay dapat ibigay bilang kawanggawa sa isang debotong Pāśupata—na ang katawan ay pinahiran ng banal na abo (bhasma)—upang ang paśu (kaluluwang nakagapos) ay lumuwag ang mga tali (pāśa) sa paglilingkod sa Pati sa pamamagitan ng disiplina ng Śaiva.

Verse 14

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रं वाथ निवेदयेत् आत्मवित्तानुसारेण योगिनं पूजयेद्बुधः

Maghandog ng ginto, o pilak, o maging tanso; ayon sa sariling kakayahan, ang marunong ay dapat magparangal at sumamba sa yogin, sapagkat sa kanya nakikita ang disiplina na umaakay sa paśu (kaluluwang nakagapos) tungo kay Śiva, ang Kataas-taasang Pati.

Verse 15

ते सर्वे पापनिर्मुक्ताः समस्तकुलसंयुताः यान्ति रुद्रपदं दिव्यं नात्र कार्या विचारणा

Ang lahat ng gayong deboto—malaya sa kasalanan at kasama ang buong angkan—ay makararatíng sa banal na tahanan ni Rudra. Dito, hindi na kailangan ang pag-aalinlangan o karagdagang pagninilay.

Verse 16

तस्मादनेन दानेन गृहस्थो मुच्यते भवात् योगिनां संप्रदानेन शिवः क्षिप्रं प्रसीदति

Kaya nga, sa pamamagitan ng pag-aalay na ito, ang maybahay (gṛhastha) ay napapalaya mula sa pag-iral sa saṃsāra. Sa wastong paghandog ng kaloob sa mga yogin, si Śiva ay agad na nalulugod.

Verse 17

राज्यं पुत्रं धनं भव्यम् अश्वं यानमथापि वा सर्वस्वं वापि दातव्यं यदीच्छेन्मोक्षमुत्तमम्

Kung minimithi ang kataas-taasang mokṣa, maging handang magbigay—kaharian, anak, yaman, mararangal na ari-arian, kabayo, sasakyan, o maging lahat ng pag-aari—sapagkat ang pagtalikod na ito’y nagpapaluwag sa pāśa na gumagapos sa paśu at inihaharap siya sa Pati, si Śiva.

Verse 18

अध्रुवेण शरीरेण ध्रुवं साध्यं प्रयत्नतः भव्यं पाशुपतं नित्यं संसारार्णवतारकम्

Sa di-matatag na katawan na ito, magsikap nang buong lakas upang maabot ang Di-Nasisira. Ang mapalad at walang-hanggang landas na Pāśupata ang bangkang tumatawid sa paśu sa karagatan ng saṃsāra.

Verse 19

एतद्वः कथितं सर्वं संक्षेपान्न च संशयः यः पठेच्छृणुयाद्वापि विष्णुलोकं स गच्छति

Ang lahat ng ito ay naipahayag sa inyo nang maikli, na walang alinlangan. Sinumang bumibigkas nito o kahit nakikinig lamang, ay makararating sa daigdig ni Viṣṇu—ang banal na kaharian ng paglaya.