Adhyaya 1

Verse 1

लिङ्गपुराण, १-१०८ (ग्रेतिल्) लिङ्गपुराण, १-१०८ हेअदेर् थिस् फ़िले इस् अन् ह्त्म्ल् त्रन्स्फ़ोर्मतिओन् ओफ़् स_लिग्गपुरन१-१०८।xम्ल् wइथ् अ रुदिमेन्तर्य् हेअदेर्। फ़ोर् अ मोरे एxतेन्सिवे हेअदेर् प्लेअसे रेफ़ेर् तो थे सोउर्चे फ़िले। दत एन्त्र्य्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् चोन्त्रिबुतिओन्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् दते ओफ़् थिस् वेर्सिओन्: २०२०-०७-३१ सोउर्चे: बोम्बय् : वेन्कतेस्वर स्तेअम् प्रेस्स् १९०६। पुब्लिस्हेर्: गऺत्तिन्गेन् रेगिस्तेर् ओफ़् एलेच्त्रोनिच् तेxत्स् इन् इन्दिअन् लन्गुअगेस् (ग्रेतिल्), सुब् गऺत्तिन्गेन् लिचेन्चे: थिस् ए-तेxत् wअस् प्रोविदेद् तो ग्रेतिल् इन् गोओद् फ़ैथ् थत् नो चोप्य्रिघ्त् रिघ्त्स् हवे बेएन् इन्फ़्रिन्गेद्। इफ़् अन्योने wइस्हेस् तो अस्सेर्त् चोप्य्रिघ्त् ओवेर् थिस् फ़िले, प्लेअसे चोन्तच्त् थे ग्रेतिल् मनगेमेन्त् अत् ग्रेतिल्(अत्)सुब्(दोत्)उनि-गोएत्तिन्गेन्(दोत्)दे। थे फ़िले wइल्ल् बे इम्मेदिअतेल्य् रेमोवेद् पेन्दिन्ग् रेसोलुतिओन् ओफ़् थे च्लैम्। दिस्त्रिबुतेद् उन्देर् अ च्रेअतिवे चोम्मोन्स् अत्त्रिबुतिओन्-नोन्चोम्मेर्चिअल्-स्हरेअलिके ४।० इन्तेर्नतिओनल् लिचेन्से। इन्तेर्प्रेतिवे मर्कुप्: रेमर्क्स् नोतेस्: थिस् फ़िले हस् बेएन् च्रेअतेद् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् फ़्रोम् लिप्१_औ।ह्त्म् । दुए तो थे हेतेरोगेनेइत्य् ओफ़् थे सोउर्चेस् थे हेअदेर् मर्कुप् मिघ्त् बे सुबोप्तिमल्। फ़ोर् थे सके ओफ़् त्रन्स्परेन्च्य् थे हेअदेर् ओफ़् थे लेगच्य् फ़िले इस् दोचुमेन्तेद् इन् थे <नोते> एलेमेन्त् बेलोw: लिन्ग-पुरन, पर्त् १ (अध्य्। १-१०८) बसेद् ओन् थे एदितिओन् बोम्बय् : वेन्कतेस्वर स्तेअम् प्रेस्स् १९०६ इन्पुत् ब्य् मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत्-प्रोजेच्त् (www।सन्स्क्नेत्।ओर्ग्) रेविसेद् ब्य् ओलिवेर् हेल्ल्wइग् अच्चोर्दिन्ग् तो थे एद्। चल्चुत्त, १९६० (गुरुमन्दल् सेरिएस् नो। xव्) तेxत् wइथ् पद मर्केर्स् थिस् ग्रेतिल् वेर्सिओन् हस् बेएन् चोन्वेर्तेद् फ़्रोम् अ चुस्तोम् देवनगरि एन्चोदिन्ग्। चोन्सेक़ुएन्त्ल्य्, मन्य् wओर्द् बोउन्दरिएस् अरे नोत् मर्केद् ब्य् स्पचेस्। रेविसिओन्स्: २०२०-०७-३१: तेइ एन्चोदिन्ग् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् तेxत् नमो रुद्राय हरये ब्रह्मणे परमात्मने प्रधानपुरुषेशाय सर्गस्थित्यन्तकारिणे

Pagpupugay kay Rudra—Hara—Brahman, ang Kataas-taasang Sarili; sa Panginoon ng Pradhāna (likas na pinagmulan) at Puruṣa (kamalayang prinsipyo), na nagdudulot ng paglikha, pag-iingat, at pagkalusaw.

Verse 2

नारदो ऽभ्यर्च्य शैलेशे शङ्करं सङ्गमेश्वरे हिरण्यगर्भे स्वर्लीने ह्य् अविमुक्ते महालये

Matapos sambahin nang marapat si Śaṅkara—ang Panginoon ng bundok (Śaileśa), ang Panginoon ng tagpuan (Saṅgameśvara), si Hiraṇyagarbha, ang Nalulubog sa makalangit na daigdig, at ang Dakilang Tahanan na tinatawag na Avimukta—ipinagpatuloy ni Nārada ang kanyang banal na pagtalima.

Verse 3

रौद्रे गोप्रेक्षके चैव श्रेष्ठे पाशुपते तथा विघ्नेश्वरे च केदारे तथा गोमायुकेश्वरे

Sa Raudra, sa Goprekṣaka, sa pinakadakila (Śreṣṭha), sa Pāśupata, at gayundin sa Vighneśvara; sa Kedāra rin at sa Gomāyukeśvara—doon sinasamba ang Panginoon, na nahahayag bilang Liṅga sa mga banal na pook na ito.

Verse 4

हिरण्यगर्भे चन्द्रेशे ईशान्ये च त्रिविष्टपे शुक्रेश्वरे यथान्यायं नैमिषं प्रययौ मुनिः

Matapos magbigay-galang ayon sa banal na kaayusan kina Hiraṇyagarbha (Brahmā), kay Candra bilang Panginoon, kay Īśāna, sa mga diyos sa Svarga (Triviṣṭapa), at kay Śukreśvara, ang pantas ay nagtungo sa Naimiṣa.

Verse 5

नैमिषेयास्तदा दृष्ट्वा नारदं हृष्टमानसाः समभ्यर्च्यासनं तस्मै तद्योग्यं समकल्पयन्

Noon, nang makita ng mga pantas sa Naimiṣāraṇya si Nārada, nagalak ang kanilang kalooban; pinarangalan nila siya at inihanda para sa kanya ang isang angkop na upuan.

Verse 6

सो ऽपि हृष्टो मुनिवरैर् दत्तं भेजे तदासनम् सम्पूज्यमानो मुनिभिः सुखासीनो वरासने

Sa galak, tinanggap niya ang upuang inihandog ng mga pinakadakilang muni; matapos parangalan nang wasto ng mga muni, umupo siyang payapa sa dakilang luklukan—nararapat sa pagpapahayag ng Śiva-tattva, kung saan nahahayag ang Pati at ginagabayan ang mga paśu upang makalampas sa pāśa.

Verse 7

चक्रे कथां विचित्रार्थां लिङ्गमाहात्म्यमाश्रिताम् एतस्मिन्नेवकाले तु सूतः पौराणिकः स्वयम्

Sa mismong sandaling iyon, si Sūta—ang tagapagsalaysay ng Purāṇa—ay siya ring bumuo ng isang salaysay na kahanga-hanga ang diwa, na nakasalig sa Mahātmyā, ang sukdulang kadakilaan ng Śiva-liṅga.

Verse 8

जगाम नैमिषं धीमान् प्रणामार्थं तपस्विनाम् तस्मै साम च पूजां च यथावच्चक्रिरे तदा

Ang marunong ay nagtungo sa Naimiṣa upang magpatirapa sa paggalang sa mga rishi na mapag-asceta; at noon din, ayon sa wastong tuntunin, sila’y bumati nang magalang at nagsagawa ng pagsamba alinsunod sa banal na ritwal.

Verse 9

नैमिषेयास्तु शिष्याय कृष्णद्वैपायनस्य तु अथ तेषां पुराणस्य शुश्रूषा समपद्यत

Pagkaraan, ang mga rishi sa Naimiṣāraṇya, bilang tapat na tagapaglingkod ng alagad ni Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa), ay nagkamit ng mapitagang pananabik na marinig ang Purāṇa—upang ang katotohanan tungkol sa Pati (Śiva), na nagpapalaya sa paśu mula sa pāśa, ay matanggap nang wasto.

Verse 10

दृष्ट्वा तम् अतिविश्वस्तं विद्वांसं रोमहर्षणम् अपृच्छंश्च ततः सूतम् ऋषिं सर्वे तपोधनाः

Nang makita si Romaharṣaṇa na lubhang mapagkakatiwalaan at marunong, ang mga rishi na may yaman ng pag-aayuno at tapa ay nagtanong sa Sūta, ang nakikitang pantas—upang malinaw na malaman ang landas tungo sa Kataas-taasang Panginoon (Pati) at ang paglaya mula sa pagkagapos (pāśa).

Verse 11

पुराणसंहितां पुण्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् नैमिषेया ऊचुः त्वया सूत महाबुद्धे कृष्णद्वैपायनो मुनिः

Sinabi ng mga pantas sa Naimiṣāraṇya: “O Sūta na may dakilang talino, ang banal na kalipunang Purāṇiko na kaisa ng kadakilaan ng Liṅga—ito’y itinuro sa iyo ng muni na si Kṛṣṇa-Dvaipāyana (Vyāsa).”

Verse 12

उपासितः पुराणार्थं लब्धा तस्माच्च संहिता तस्माद्भवन्तं पृच्छामः सूत पौराणिकोत्तमम्

Yamang napag-aralan nang wasto ang diwa ng mga Purāṇa at sa gayon ay natamo ang saṁhitā na ito, kaya ngayo’y itinatanong namin sa iyo, O Sūta—pinakamainam sa mga dalubhasa sa Purāṇa—upang malinaw na maunawaan ang katotohanan tungkol kay Pati (Śiva), ang paglaya ng paśu (kaluluwang nakagapos), at ang pagputol sa pāśa (pagkagapos).

Verse 13

पुराणसंहितां दिव्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् नारदो ऽप्यस्य देवस्य रुद्रस्य परमात्मनः

Ang banal na Purāṇa-saṁhitā na ito, na kaisa ng kadakilaan ng Liṅga—maging si Nārada man ay ipinahayag ito, tungkol sa Diyos na si Rudra, ang Kataas-taasang Sarili.

Verse 14

क्षेत्राण्यासाद्य चाभ्यर्च्य लिङ्गानि मुनिपुङ्गवः इह संनिहितः श्रीमान् नारदो ब्रह्मणः सुतः

Nang marating ang mga banal na kṣetra at tīrtha at matapos sambahin nang wasto ang mga Śiva-liṅga, ang pinakadakila sa mga muni—ang maringal na si Nārada, anak ni Brahmā—ay narito at nananahan.

Verse 15

भवभक्तो भवांश्चैव वयं वै नारदस्तथा अस्याग्रतो मुनेः पुण्यं पुराणं वक्तुमर्हसि

Ikaw ay deboto ni Bhava (Śiva), at tunay na nananatili sa Bhava-bhakti; kami rin—si Nārada man—ay gayon din. Kaya sa harap ng muning ito, nararapat mong ipahayag ang banal na Purāṇa, mapagpala at nakatuon kay Śiva.

Verse 16

सफलं साधितं सर्वं भवता विदितं भवेत् एवमुक्तः स हृष्टात्मा सूतः पौराणिकोत्तमः

“Naging mabunga ang lahat; ang lahat ay natupad nang wasto—nawa’y lubos mo itong maunawaan.” Sa gayong pagbigkas, si Sūta, ang pinakadakilang tagapagpaliwanag ng Purāṇa, ay nagalak sa puso at naghanda nang magsalita.

Verse 17

अभिवाद्याग्रतो धीमान् नारदं ब्रह्मणः सुतम् नैमिषेयांश्च पुण्यात्मा पुराणं व्याजहार सः

Matapos magbigay-galang na pagpupugay sa marunong na si Nārada, anak ni Brahmā, at sa mga banal na pantas ng Naimiṣāraṇya na nasa harap niya, ang dalisay na tagapagsalaysay ay saka nagpaliwanag ng Purāṇa.

Verse 18

सूत उवाच नमस्कृत्य महादेवं ब्रह्माणं च जनार्दनम् मुनीश्वरं तथा व्यासं वक्तुं लिङ्गं स्मराम्यहम्

Sinabi ni Sūta: Pagkaraang yumukod kay Mahādeva, kay Brahmā at kay Janārdana (Viṣṇu), at gayundin sa Panginoon ng mga muni at kay Vyāsa, ngayo’y inaalala ko ang kataas-taasang Liṅga upang ito’y ipahayag—yaong Liṅga ang Pati, ang nagpapalaya sa mga paśu na nakagapos mula sa mga pāśa (tali at gapos).

Verse 19

शब्दं ब्रह्मतनुं साक्षाच् छब्दब्रह्मप्रकाशकम् वर्णावयवम् अव्यक्तलक्षणं बहुधा स्थितम्

Ang Tunog mismo ay tuwirang katawan ng Brahman—ang nagpapahayag ng Śabda-Brahman. Ito’y binubuo ng mga titik at ng mga bahagi ng titik, may tatak ng di-nahahayag (avyakta), at nananatili sa maraming anyo.

Verse 20

अकारोकारमकारं स्थूलं सूक्ष्मं परात्परम् ओङ्काररूपम् ऋग्वक्त्रं समजिह्वासमन्वितम्

Siya ang A, U, at M—ang magaspang at ang maselan, ang Kataas-taasan na lampas pa sa kataas-taasan—na ang anyo mismo ay Oṁkāra. Ang Kanyang mukha ay ang Ṛg-Veda, na may ganap na dila ng banal na pagbigkas.

Verse 21

यजुर्वेदमहाग्रीवम् अथर्वहृदयं विभुम् प्रधानपुरुषातीतं प्रलयोत्पत्तिवर्जितम्

Ako’y yumuyukod at nagpupugay sa Panginoong sumasaklaw sa lahat, na ang Kanyang makapangyarihang “leeg” ay ang Yajurveda at ang Kanyang “puso” ay ang Atharvaveda—Siya’y lampas sa Pradhāna (unang Kalikasan) at sa Puruṣa (prinsipyo ng kamalayang indibidwal), at hindi nadadapuan ng paglikha o pagkalusaw.

Verse 22

तमसा कालरुद्राख्यं रजसा कनकाण्डजम् सत्त्वेन सर्वगं विष्णुं निर्गुणत्वे महेश्वरम्

Sa pamamagitan ng tamas Siya’y nakikilala bilang Kālarudra; sa pamamagitan ng rajas, bilang ang isinilang mula sa Gintong Itlog (Brahmā); sa pamamagitan ng sattva, bilang ang Viṣṇu na sumasaklaw sa lahat; at sa kalagayang lampas sa mga guṇa, Siya ang Maheśvara.

Verse 23

प्रधानावयवं व्याप्य सप्तधाधिष्ठितं क्रमात् पुनः षोडशधा चैव षड्विंशकम् अजोद्भवम्

Nilulukuban nito ang Pradhāna at ang mga sangkap nito, at itinatag nang sunod-sunod sa pitong antas; muli, ito’y nagiging labing-anim na antas; at pagkaraan, lumilitaw ang di-nilikha, dalawampu’t anim na antas na prinsipyo.

Verse 24

सर्गप्रतिष्ठासंहारलीलार्थं लिङ्गरूपिणम् प्रणम्य च यथान्यायं वक्ष्ये लिङ्गोद्भवं शुभम्

Matapos yumukod nang nararapat sa Panginoon na nag-aanyong Liṅga para sa banal na lila ng paglikha, pagtatatag, at pagkalusaw, ngayo’y ipaliliwanag ko ang mapalad na pagpapakita ng Liṅga—ang Liṅgodbhava.