Adhyaya 258

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे वाक्पारुष्यादिप्रकरणं नाम सप्तपञ्चाशदधिकद्विशतत्मो ऽध्यायः अथाष्टपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः ऋग्विधानं अग्निर् उवाच ऋग्यजुःसामाथर्वविधानं पुष्करोदितम् भुक्तिमुक्तिकरं जप्याद्धोमाद्रामाय तद्वदे

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa, ang kabanatang tinatawag na “Tungkol sa kalupitan ng pananalita at mga kaugnay na bagay” ay ang ika-257 kabanata. Ngayon ay nagsisimula ang ika-258 kabanata, “Ṛgvidhāna.” Sinabi ni Agni: “Ang mga pamamaraan hinggil sa Ṛg-, Yajus-, Sāma-, at Atharva- (mga Veda), gaya ng itinuro ni Puṣkara, ay nagkakaloob ng kapakinabangan sa daigdig at ng paglaya. Dapat itong isagawa sa pamamagitan ng japa at homa para kay Rāma, at gayundin sa iba ayon sa itinakda.”

Verse 2

पुष्कर उवाच प्रतिवेदन्तु कर्माणि कार्याणि प्रवदामि ते प्रथमं ऋग्विधानं वै शृणु त्वं भुक्तिमुक्तिदम्

Sinabi ni Puṣkara: “Ipapaliwanag ko sa iyo ang mga ritwal at tungkuling dapat isagawa ayon sa bawat Veda. Una, pakinggan ang pamamaraan ng Ṛgveda—tunay na nagbibigay ito ng kapakinabangan sa daigdig at ng paglaya.”

Verse 3

अन्तर्जले तथा होमे जपती मनसेप्सितम् कामं करोति गायत्री प्राणायामाद्विशेषतः

Kapag binibigkas ang Gāyatrī—maging nakatayo sa tubig (sa ritwal na pagligo) o sa mismong pag-aalay sa apoy (homa)—kanyang tinutupad ang layuning ninanais ng isipan, lalo na kapag sinamahan ng prāṇāyāma.

Verse 4

गायत्र्या दशसाहस्रो जपो नक्ताशनो द्विज बहुस्नातस्य तत्रैव सर्वकल्मषनाशनः

O dvija, ang pagbigkas (japa) ng Gāyatrī nang sampung libong ulit—habang tinutupad ang panatang kumain lamang sa gabi at matapos ang paulit-ulit na paliligo sa ritwal—sa mismong pagtalima ring iyon ay nagwawasak ng lahat ng karumihan (kasalanan).

Verse 5

दशायुतानि जप्त्वाथ हविष्याशी स मुक्तिभाक् प्रणवो हि परं ब्रह्म तज्जपः सर्वपापहा

Pagkaraan, matapos bigkasin nang isang daang libong ulit at mamuhay sa havis (pagkaing handog/ritwal), siya’y nagiging tagapagtamo ng paglaya. Sapagkat ang Praṇava (Oṁ) ay tunay na Kataas-taasang Brahman; ang pag-uulit nito’y pumupuksa sa lahat ng kasalanan.

Verse 6

ओंकारशतजप्तन्तु नाभिमात्रोदके स्थितः जलं पिवेत् स सर्वैस्तु पापैर् वै विप्रमुच्यते

Matapos ulitin nang sandaang beses ang pantig na Oṁ, at tumayo sa tubig hanggang pusod, dapat siyang uminom ng tubig; sa gawaing iyon, siya’y tunay na ganap na napapalaya mula sa lahat ng kasalanan.

Verse 7

मात्रात्रयं त्रयो वेदास्त्रयो देवास्त्रयो ऽग्नयः महाव्याहृतयः सप्त लोका होमो ऽखिलाघहा

Ang tatlong banal na sukat-pantig (mātrā) ng Gāyatrī, ang tatlong Veda, ang tatlong diyos, at ang tatlong apoy; ang pitong dakilang Vyāhṛti at ang pitong daigdig—sa gayon, ang Homa (handog sa apoy) ay tagapuksa ng lahat ng kasalanan.

Verse 8

गायत्री परमा जाप्या महाव्याहृतयस् तथा अन्तर्जले तथा राम प्रोक्तश् चैवाघमर्षणः

Ang Gāyatrī ang kataas-taasang mantra na dapat bigkasin sa japa; gayundin ang mga dakilang Vyāhṛti. Dapat ding gawin ang japa sa loob ng tubig; at ang Aghamarṣaṇa (himnong pampawi ng kasalanan), ayon sa itinuro ni Rāma, ay tunay na para sa pag-aalis ng mga kasalanan.

Verse 9

अग्निमीले पुरोहितं सूत्को ऽयं वह्निदैवतः पापैर् हि विप्रमुच्यत इति ग , घ , ञ च शिरसा धारयन् वह्निं यो जपेत्परिवत्सरम्

Ang sinumang nagdadala (sa pagninilay) ng apoy na si Agni sa ibabaw ng ulo at inuulit sa loob ng isang buong taon ang pormulang Agni—“Agnim īḷe, ang punong pari ng sambahayan; ang mantrang ito ay Sūtka, na may Vahni (Agni) bilang namumunong diyos; sa pamamagitan nito tunay na napapalaya sa mga kasalanan”—kasama ang mga pantig na ga, gha, at ña, ay napapawi sa mga dungis ng kasalanan.

Verse 10

होमं त्रिषवणं भैक्ष्यमनग्निज्वलनञ्चरेत् अतः परमृचः सप्त वाय्वाद्या याः प्रकीर्तिताः

Dapat niyang isagawa ang homa (handog sa apoy) sa tatlong pang-araw-araw na oras ng pagsamba, mamuhay sa limos, at magsanay ng pag-aapoy na walang nakikitang apoy. Pagkaraan nito, dapat bigkasin ang pitong taludtod na Ṛk na nagsisimula kay Vāyu, ayon sa itinuro.

Verse 11

ता जपन् प्रयतो नित्यमिष्टान् कामान् समश्नुते मेधाकामो जपेन्नित्यं सदसन्यमिति त्यचम्

Sa araw-araw na pagbigkas nito nang may pagpipigil at pag-iingat, natatamo ang ninanais na mga layon. Ang naghahangad ng talino (medhā) ay dapat laging bigkasin ang mantrang Tyaca, ang “sadasanyam”.

Verse 12

अन्वयो यन्निमाः प्रोक्ताः नवर्चो मृत्युनाशनाः शुनःशेफमृषिं बद्धः सन्निरुद्धो ऽथ वा जपेत्

Ayon sa wastong anvaya (tamang pagkakaugnay ng pangungusap), ang siyam na ṛk na itinuro ay mga tagapuksa ng kamatayan. Ang sinumang nakagapos o nakabilanggo ay dapat bumigkas nito, na ginagayang huwaran ang rishi na si Śunaḥśepha na dating iginapos at pinigil.

Verse 13

मुच्यते सर्वपापेभ्यो गदी वाप्यगदो भवेत् य इच्छेच्छाश्वतं कामं मित्रं प्राज्ञं पुरन्दरं

Napapalaya siya mula sa lahat ng kasalanan; at siya’y nagiging alinman sa tagapagdala ng pamalo (isang makapangyarihang mandirigma) o kaya’y malaya sa karamdaman. Ang sinumang nagnanais ng pangmatagalang katuparan ng mga hangarin ay dapat hanapin si Purandara (Indra) bilang matalino at mapagkaibigang kakampi.

Verse 14

ऋग्भिः षोड्शभिः कुर्यादिन्द्रियस्येति दिने दिने हिरण्यस्तूपमित्येतज्जपन् शत्रून् प्रबाधते

Dapat isagawa ang ritwal/pagbigkas gamit ang labing-anim na taludtod ng Ṛg—sa pormulang “ng Indriya”—araw-araw; sa paulit-ulit na pagjapa ng mantrang nagsisimula sa “hiraṇyastūpam…,” napapanaig at napapabagsak ang mga kaaway.

Verse 15

क्षेमी भवति चाध्वानो ये ते पन्था जपन् नरः रौद्रीभिःषड्भिरीशानं स्तूयाद्यो वै दिने दिने

Nagiging ligtas at walang panganib ang mga daan ng paglalakbay para sa taong, habang naglalakbay, ay inuulit ang mga mantrang ito. Tunay, sinumang pumupuri kay Īśāna araw-araw sa anim na pormulang Raudrī ay nagkakamit ng katiwasayan at kagalingan.

Verse 16

चरुं वा कल्पयेद्रौद्रं तस्य शान्तिः परा भवेत् उदित्युदन्तमादित्यमुपतिष्ठन् दिने दिने

O kaya’y ihanda ang raudra-caru (handog na caru na pampayapa laban sa mababangis na kapinsalaan); sa pamamagitan nito nakakamit ang sukdulang pagpayapa. At araw-araw, sa pagsikat ng araw, sambahin si Āditya (Araw) na nakaharap sa dakong pinagsisikan niya.

Verse 17

क्षिपेज्जलाञ्जलीन् सप्त मनोदुःखविनाशनं द्विषन्तमित्यथार्धर्चं यद्विप्रान्तं जपन् स्मरेत्

Magbuhos ng pitong anjali ng tubig (pitong dakot na handog); winawasak nito ang dalamhati ng isipan. Pagkaraan, habang inuulit ang kalahating taludtod na nagsisimula sa “dviṣantam…,” alalahanin (ang mantra/diwa nito) ayon sa itinuro ng mga pantas na Brahmin.

Verse 18

आगस्कृत् सप्तरात्रेण विद्वेषमधिगच्छति आरोग्यकामी रोगी वा प्रस्कन्नस्योत्तमं जपेत्

Ang nakagawa ng pagkakasala ay magkakamit ng pagkapoot o alitan sa loob ng pitong gabi. Ang naghahangad ng kalusugan—o maging ang maysakit—ay dapat magjapa ng dakilang mantra para sa taong nilalapastangan o dinadaig ng karamdaman.

Verse 19

उत्तमस्तस्य चार्धर्चो जपेद्वै विविधासने उदयत्यायुरक्ष्यय्यं तेजो मध्यन्दिने जपेत्

Sa mga ito, ang pinakadakilang nagsasanay ay dapat bumigkas ng (mantra/himno) na iyon kasama ang kalahating ṛc, habang nakaupo sa iba’t ibang āsana. Kapag inusal sa pagsikat ng araw, nagbibigay ito ng di-nasisirang mahabang buhay; kapag inusal sa katanghalian, ipinagkakaloob nito ang ningning at sigla.

Verse 20

सन्निबद्धो ऽथेति क , ख , ज च अस्तं प्रतिगते सूर्ये द्विषन्तं प्रतिबाधते न वयश्चेति सूक्तानि जपन् शत्रून्नियच्छति

Kapag lumubog na ang araw, matapos maghanda nang wasto, dapat bigkasin ang mga pantig na mantriko na “ka, kha, at ja”; sa gayon ay napipigil at nahahadlangan ang taong kaaway. Sa pag-uulit ng mga suktang nagsisimula sa “na vayaḥ…”, napipigil niya ang mga kaaway.

Verse 21

एकादश सुपर्णस्य सर्वकामान्विनिर्दिशेत् आध्यात्मिकीः क इत्य् एता जपन्मोक्षमवाप्नुयात्

Dapat itakda (o gamitin) ang labing-isang anyong pormulang mantriko ni Suparṇa upang makamit ang lahat ng ninanais. Sa pagbigkas ng “ka” at iba pa na may likas na ādhyātmika (panloob), natatamo ang mokṣa, ang paglaya.

Verse 22

आ नो भद्रा इत्य् अनेन दीर्घमायुरवाप्नुयात् त्वं सोमेति च सूक्तेन नवं पश्येन्निशाकरं

Sa pagbigkas ng mantra na nagsisimula sa “ā no bhadrāḥ…”, nakakamit ang mahabang buhay; at sa pagbigkas ng suktang nagsisimula sa “tvaṃ soma…”, masisilayan ang bagong sumisikat na buwan, ang tagapaglikha ng gabi.

Verse 23

उपतिष्ठेत् समित्पाणिर्वासांस्याप्नोत्यसंशयं आयुरीप्सन्निममिति कौत्स सूक्तं सदा जपेत्

Dapat siyang lumapit upang maglingkod (sa sagradong ritwal/guro) na may hawak na mga patpat na panggatong (samit); walang alinlangan na makakamit niya ang mga kasuotan. Ang nagnanais ng mahabang buhay ay dapat laging bumigkas ng suktang Kautsa na nagsisimula sa “imam iti”.

Verse 24

आपनः शोशुचदिति स्तुत्वा मध्ये दिवाकरं यथा मुञ्चति चेषोकां तथा पापं प्रमुञ्चति

Matapos purihin ang (diyos) sa mga salitang “āpanaḥ śośucad…”, gaya ng araw sa katanghaliang-tapat na nagpapakawala ng mga sinag, gayon din ang tao’y nag-aalis ng kasalanan.

Verse 25

जातवेदस इत्य् एतज्जपेत् स्वस्त्ययनं पथि भयैर् विमुच्यते सर्वैः स्वस्तिमानाप्नुयात् गृहान्

Sa paglalakbay, ang pagbigkas ng mantrang nagsisimula sa “jātavedasa…” bilang svastyayana (ritwal/mantra ng kagalingan at pagpapala) ay nagpapalaya sa lahat ng takot at nagdadala sa tahanan nang ligtas at mapalad.

Verse 26

व्युष्टायाञ्च तथा रात्र्यामेतद्दुःस्वप्ननाशनं प्रमन्दिनेति सूयन्त्या जपेद्गर्भविमोचनं

Sa bukang-liwayway at gayundin sa gabi, ang pagbigkas na ito ay pumupuksa sa masasamang panaginip. At kapag nanganganak ang babae, dapat niyang ulit-ulitin ang mantrang nagsisimula sa “pramandine” upang mapalaya ang sanggol (mapadali ang panganganak).

Verse 27

जपन्निन्द्रमिति स्नातो वैश्यदेवन्तु सप्तकं मुञ्चत्याज्यं तथा जुह्वत् सकलं किल्विषं नरः

Pagkatapos maligo habang binibigkas ang mantrang nagsisimula sa “indram”, at isagawa ang pitong-bahaging Vaiśvadeva, ang tao—sa pag-aalay at pagbubuhos ng ghee sa apoy—ay nag-aalis ng lahat ng kasalanan.

Verse 28

इमामिति जपन् शश्वत् कामानाप्नोत्यभीप्सितान् मानस्तोक इति द्वाभ्यां त्रिरात्रोपोषितः शुचिः

Sa patuloy na pagbigkas ng mantrang nagsisimula sa “imām”, natatamo ang mga ninanais na bagay. At matapos mag-ayuno nang tatlong gabi at manatiling dalisay, dapat bigkasin ang dalawang (talata/mantra) na nagsisimula sa “māna” at “stoka”.

Verse 29

औडुम्बरीश् च जुहुयात्समिधश्चाज्यसंस्कृताः छित्त्वा सर्वान्मृत्युपाशान् जीवेद्रोगविवर्जितः

Dapat maghandog sa apoy ng mga panggatong na auḍumbarī (udumbara/cluster-fig) na pinahiran ng ghee. Sa gayon, napuputol ang lahat ng tali ng Kamatayan at nabubuhay siyang walang karamdaman.

Verse 30

ऊर्ध्वबाहुरनेनैव स्तुत्वा सम्भुं तथैव च मानस्तोकेति च ऋचा शिखाबन्धे कृते नरः

Habang nakataas ang mga bisig, dapat purihin ng tao si Śambhu (Śiva) sa paraang ito. Gayundin, sa pagbigkis ng tuktok na buhol ng buhok (śikhā-bandha), bigkasin ang Ṛk na nagsisimula sa “mā naḥ stoke…”.

Verse 31

अघृष्यः सर्वभूतानां जायते संशयं विना चित्रमित्युपतिष्ठेत त्रिसन्ध्यं भास्करं तथा

Nagiging hindi masasalakay ng lahat ng nilalang—walang alinlangan. Gayundin, dapat sambahin si Bhāskara (Araw) sa tatlong sandhyā ng araw, sa panawagang “Citram”.

Verse 32

समित्पाणिर्नरो नित्यमीप्सितं धनमाप्नुयात् अथ स्वप्नेति च जपन् प्रातर्मध्यन्दिने दिने

Ang taong may hawak na panggatong (samidh) sa kamay nang palagian ay patuloy na makakamtan ang yaman na ninanais. Pagkaraan, bigkasin bilang japa ang “atha svapne” araw-araw sa bukang-liwayway at sa katanghalian.

Verse 33

दुःस्वप्नञ्चार्हते कृत्स्नं भोजनञ्चाप्नुयाच्छुभम् उभे पुमानिति तथा रक्षोघ्नः परिकीर्तितः

Itinataboy niya ang lahat ng masamang panaginip at nakakamit ang mapalad na pagkain at sustansiya. Gayundin, ang pariralang “ubhe pumān” ay ipinahahayag bilang tagapagpuksa ng mga rākṣasa (mapaminsalang nilalang).

Verse 34

उभे वासा इति ऋचो जपन् कामानवाप्नुयात् न सागन्निति च जपन् मुच्यते चाततायिनः

Sa pagbigkas ng Ṛk na nagsisimula sa “ubhe vāsā,” nakakamit ang mga ninanais na kaluguran; at sa pagbigkas ng (Ṛk) na nagsisimula sa “na sāgann,” napapalaya maging sa kasalanan ng pagiging ātatāyin (marahas na mananalakay).

Verse 35

कया शुभेति च जपन् जातिश्रैष्ठमवाप्नुयात् इमन्नृसोममित्येतत् सर्वान् कामानवाप्नुयात्

Sa pag-uulit (japa) ng pormulang “kayā śubheti,” nakakamit ang kahusayan at karangalan ng kapanganakan (panlipunan at espirituwal na kataasan). Sa pag-uulit ng “imannṛsomam,” natatamo ang katuparan ng lahat ng ninanais na layon.

Verse 36

पितरित्युपतिष्ठेत नित्यमर्थमुपस्थितं अग्ने नयेति सूक्तेन घृतहोमश् च मार्गगः

Dapat na palagiang tumindig sa mapitagang pagdalo, na tumatawag ng “O mga Ninuno!”—na laging nakatuon sa ritwal—at sa himnong nagsisimula sa “Agne naya…,” magsagawa ng handog na homa ng ghee (banal na mantikilya); sa gayon, ang yumao ay nagiging manlalakbay sa wastong landas, na ginagabayan sa tamang daan.

Verse 37

वीरान्नयमवाप्नोति सुश्लोकं यो जपेत् सदा कङ्कतो नेति सूक्तेन विषान् सर्वान् व्यपोहति

Sinumang palagiang bumibigkas ng dakilang talatang ito ay nakakamit ang kalagayan (o landas) ng mga bayani; at sa himnong nagsisimula sa “kaṅkato neti,” naitataboy niya ang lahat ng lason.

Verse 38

यो जात इति सूक्तेन सर्वान् कामानवाप्नुयात् गणानामिति सूक्तेन श्निग्धमाप्नोत्यनुत्तमं

Sa pagbigkas ng himnong nagsisimula sa “yo jātaḥ…,” maaaring makamit ang lahat ng ninanais na layon. Sa pagbigkas ng himnong nagsisimula sa “gaṇānām…,” natatamo ang walang kapantay na kasaganaan at pabor (biyaya) na pinakamataas.

Verse 39

यो मे राजन्नितीमान्तु दुःस्वप्नशमनीमृचं अध्वनि प्रस्थितो यस्तु पश्येच्छत्रूं समुत्थितं

O Hari, sinumang maglakbay at bigkasin ang aking ṛc na nagpapawi ng masasamang panaginip—kapag nakita niyang bumabangon ang mga kaaway laban sa kanya, gamitin niya ito bilang panangga sa pamamagitan ng pagbigkas.

Verse 40

अप्रशस्तं प्रशस्तं वा कुविदङ्ग इमं जपेत् द्वाविंशकं जपन् सूक्तमाध्यात्मिकमनुत्तमं

Maging di-kanais-nais man o kanais-nais ang kalagayan, kahit ang hindi bihasa sa mga pantulong ng banal na pagbigkas ay dapat mag-japa nito; sa pagbigkas ng walang kapantay na espirituwal na sūkta na binubuo ng dalawampu’t dalawang taludtod, matatamo ang nilalayong bunga.

Verse 41

पर्वसु प्रयतो नित्यमिष्टान् कामान् समश्नुते कृणुष्वेति जपन् सूक्तं जुह्वदाज्यं समाहितः

Sa mga banal na araw ng parva, ang laging may disiplina ay nakakamit ang ninanais. Taglay ang nakatuong isip, bigkasin niya ang himno habang inuulit ang pormulang “kṛṇuṣva (gawin/ipatupad),” at maghandog ng ghee bilang alay sa apoy.

Verse 42

भोजनञ्चाप्नुयाच्छतमिति ख , ग , घ , ज च नित्यमन्नमुपस्थितमिति क , छ च आरातीनां हरेत् प्राणान् रक्षांस्यपि विनाशयेत् उपतिष्ठेत् स्वयं वह्निं परित्यृचा दिने दिने

“Makakamit ang sandaang ulit na suplay ng pagkain” (ayon sa mga pagbasa kha, ga, gha, at ja); at “ang pagkain ay laging nakahanda” (ayon sa mga pagbasa ka at cha). Sa araw-araw na pagdalo, maaagaw ang hininga-buhay (prāṇa) ng mga kaaway at mapupuksa rin ang masasamang espiritu (rākṣasa). Kaya dapat personal na dumalo sa Banal na Apoy araw-araw, nang walang pagliban.

Verse 43

तं रक्षति स्वयं वह्निर्विश्वतो विश्वतोमुखः हंसः शुचिः सदित्येतच्छुचिरीक्षेद्दिवाकरं

Ang Apoy mismo ang nagtatanggol sa taong iyon—ang laganap sa lahat, na ang mga mukha’y nakaharap sa bawat dako. Magnilay: “Ang Haṃsa ay dalisay; ang Araw ay laging dalisay”; at matapos magpakadalisay, tumingin sa Araw.

Verse 44

कृषिं प्रपद्यमानस्तु स्थालीपाकं यथाविधि जुहुयात् क्षेत्रमध्ये तु स्वनीस्वाहास्तु पञ्चभिः

Kapag magsisimula sa pagsasaka, dapat ayon sa tuntunin na maghandog ng oblation na sthālīpāka; at sa gitna ng bukid ay mag-alay ng limang handog habang binibigkas ang “svanī svāhā.”

Verse 45

इन्द्राय च मरुद्भ्यस्तु पर्जन्याय भगाय च यथालिङ्गन्तु विहरेल्लाङ्गलन्तु कृषीबलः

Maghandog ang magsasaka kay Indra, sa mga Marut, kay Parjanya, at kay Bhaga; at pagkatapos, ayon sa itinakdang mga tanda (liṅga), ipagpatuloy ang mga ritwal—tunay na ang lakas ng pagsasaka ay ang araro.

Verse 46

युक्तो धान्याय सीतायै सुनासीरमथोत्तरं गन्धमाल्यैर् नमस्कारैर् यजेदेताश् च देवताः

Matapos ang wastong paghahanda, sambahin ang Dhānya (Butil/ani), ang Sītā (Uka o guhit ng araro), at pagkatapos ay si Sunāsīra, sa pamamagitan ng pabango, mga kuwintas ng bulaklak, at mapitagang pagyukod—sa gayon sinasamba ang mga diyos na ito.

Verse 47

प्रवापने प्रलवने खलसीतापहारयोः अमोघङ्कर्म भवति वर्धते सर्वदा कृषिः

Sa paghahasik, sa pag-aalis ng damo/paglilinis, sa paggiik, sa pag-aararo, at sa pag-alis ng mga peste, nagiging tiyak at di pumapalya ang bunga ng gawain; ang pagsasaka ay laging umuunlad.

Verse 48

समुद्रादिति सूक्तेन कामानाप्नोति पावकात् विश्वानर इति द्वाभ्यां य ऋग्भ्यां वह्निमर्हति

Sa pagbigkas ng sūkta na nagsisimula sa “samudrāt…”, nakakamit ang mga ninanais na kagalakan mula kay Pāvaka (Agni). At sa dalawang taludtod ng Ṛgveda na nagsisimula sa “viśvānara…”, nagiging karapat-dapat ang tao sa (ritwal ng) Apoy—angkop sa pagsamba kay Agni at sa paghahandog na may apoy.

Verse 49

स तरत्यापदः सर्वा यशः प्राप्नोति चाक्षयं विपुलां श्रियमाप्नोति जयं प्राप्नोत्यनुत्तमं

Nalalampasan niya ang lahat ng kapahamakan; nakakamit ang di-nasisirang dangal at katanyagan, nagkakamit ng saganang kasaganaan, at tumatamo ng walang kapantay na tagumpay.

Verse 50

अग्ने त्वमिति च स्तुत्वा धनमाप्नोति वाञ्छितं प्रजाकामो जपेन्नित्यं वरुणदैवतत्रयं

Pagkatapos purihin si (Agni) sa pormulang nagsisimula sa “Agne, tvam…”, nakakamit ang ninanais na yaman. Ang nagnanais ng supling ay dapat araw-araw magbigkas ng tatluhang (mantra/berso) na si Varuṇa ang namumunong diyos.

Verse 51

स्वस्त्या त्रयं जपेत् प्रातः सदा स्वस्त्ययनं महत् स्वस्ति पन्था इति प्रोच्य स्वस्तिमान् व्रजते ऽध्वनि

Sa bukang-liwayway, dapat laging bigkasin ang tatlong pormulang “Svastyā”—ang dakilang Svastyayana (ritwal para sa kagalingan). Pagkasabi ng “Nawa’y maging mapalad ang landas,” siya’y maglalakbay na taglay ang pagpapala at kabutihang-palad.

Verse 52

विजिगीषुर्वनस्पते शत्रूणां व्याधितं भवेत् स्त्रिया गर्भप्रमूढाया गर्भमोक्षणमुत्तमं

O Panginoon ng mga halaman (Vanaspati), para sa naghahangad ng pananaig, ito’y nagdudulot na ang mga kaaway ay dapuan ng karamdaman; at para sa babaeng nababagabag dahil sa pagbubuntis na nahahadlangan, ito’y isang napakahusay na paraan para sa pagpapakawala/pagpapalabas ng sanggol sa sinapupunan.

Verse 53

व्याधिकम्भवदिति ट अच्छावदेति सूक्तञ्च वृष्टिकामः प्रयिओजयेत् निराहारः क्लिन्नवासा न चिरेण प्रवर्षति

Ang nagnanais ng ulan ay dapat isagawa ang itinakdang paglalapat ng (mantrang) nagsisimula sa “vyādhikambhavad …” at gayundin ang sūkta na nagsisimula sa “acchā vad …”. Sa pag-aayuno at pagsusuot ng basang kasuotan, hindi magtatagal ay uulan.

Verse 54

मनसः काम इत्य् एतां पशुकामो नरो जपेत् कर्दमेन इति स्नायात्प्रजाकामः शुचिव्रतः

Ang lalaking nagnanais ng mga alagang hayop ay dapat bumigkas ng mantrang nagsisimula sa “manasaḥ kāma…”. Ang nagnanais ng supling, na tumutupad sa malinis na panata, ay dapat maligo habang binibigkas ang mantrang nagsisimula sa “kardamena…”.

Verse 55

अश्वपूर्वा इति स्नायाद्राज्यकामस्तु मानवः राहिते चर्मणि स्नायात् ब्राह्मणस्तु यथाविधि

Ang taong nagnanais ng paghahari ay dapat maligo habang binibigkas ang parirala/mantrang “aśvapūrvā”. Ngunit ang isang brāhmaṇa ay dapat maligo ayon sa tuntunin, na nakaupo/nakatayo sa balat na “rāhita” (wastong inihanda at angkop sa ritwal).

Verse 56

राजा चर्मणि वैयाघ्रे छागे वैश्यस्तथैव च दशसाहस्रिको होमः प्रत्येकं परिकीर्तितः

Ang hari ay dapat magsagawa ng ritwal na nakaupo sa balat ng tigre; gayundin ang Vaiśya sa balat ng kambing. Para sa bawat isa, itinatakda ang handog-sa-apoy (homa) na binubuo ng sampung libong pag-aalay.

Verse 57

आगार इति सूक्तेन गोष्ठे गां लोकमातरं उपतिष्ठेद्व्रजेच्चैव यदिच्छेत्ताः सदाक्षयाः

Sa pamamagitan ng himnong nagsisimula sa “Āgāra…”, dapat sambahin ang baka—“Ina ng daigdig”—sa kulungan ng baka; at dapat ding pumunta sa bakuran ng mga alagang hayop. Kung ninanais ang mga biyaya (gaya ng kasaganaan), ang mga iyon ay magiging laging hindi nagkukulang at nananatili.

Verse 58

उपेतितिसृभीराज्ञो दुन्दुभिमभिमन्त्रयेत् तेजो बकञ्च प्राप्नोति शत्रुञ्चैव नियच्छति

Kapag ang hari ay malapit nang lumisan, dapat niyang basbasan (pagtibayin sa mantra) ang tambol ng digmaan; sa gayon nakakamit niya ang ningning at sigla, at napipigil din ang kaaway.

Verse 59

तृणपाणिर्जपेत्सूक्तुं रक्षोघ्नं दस्युन्भिर्वृतः ये के च उमेत्यृचं जप्त्वा दीर्घमायुराप्नुयात्

May hawak na talim ng damo sa kamay, kahit napaliligiran ng mga tulisan, dapat bigkasin ang himnong pumupuksa sa mga rakṣasa; at matapos bigkasin ang taludtod ng Ṛg-veda na nagsisimula sa “ye ke ca…”, nakakamit ang mahabang buhay.

Verse 60

जीमूतसूक्तेन तथा सेनाङ्गान्यभिमन्त्रयेत् यधा लिङ्गं ततो राजा विनिहन्ति रणे रिपून्

Gayundin, sa Jīmūta-sūkta dapat niyang basbasan sa pamamagitan ng pagbigkas ng mantra (abhi-mantra) ang iba’t ibang bahagi ng hukbo; at ayon sa natamong palatandaan (liṅga), winawasak ng hari ang mga kaaway sa labanan.

Verse 61

आग्नेयेति त्रिभिःसूक्तैर् धनमाप्नोति चाक्षयं अमीवहेति सूक्तेन भूतानि स्थापयेन्निशि

Sa pagbigkas ng tatlong himno na nagsisimula sa “āgneyī…”, nakakamit ang yamang di-nasisira; at sa himnong nagsisimula sa “amīvahe…”, maaaring pigilan o itali ang mga bhūta sa gabi.

Verse 62

सबाधे विषमे दुर्गे बन्धा वा निर्गतः क्वचित् पलायन् वा गृहीतो वा सूक्तमेतत्तथा जपेत्

Kapag pinahihirapan, nasa baku-bakong o mapanganib na lugar, nasa mabigat na krisis—maging nakagapos o kung paano man nakalabas, maging tumatakas o nahuli—sa gayon ay dapat bigkasin ang himnong ito nang naaayon.

Verse 63

त्रिरात्रं नियतोपोष्य श्रापयेत् पायसञ्चरुं तेनाहुतिशतं पूर्णं जुहुयात् त्र्यम्बकेत्यृचा

Matapos magsagawa ng disiplinadong pag-aayuno sa loob ng tatlong gabi, dapat ipabasbas nang wasto ang handog na gatas-at-kanin (pāyasa caru); at sa pamamagitan nito ay mag-alay ng ganap na sandaang handog sa apoy, habang binibigkas ang taludtod ng Ṛg-veda na nagsisimula sa “tryambaka—” (ang Mahāmṛtyuñjaya mantra).

Verse 64

अवाप्तवानिति ट समुद्दिश्य महादेवं जीवेदब्दशतं सुखं तच्चक्षुरित्यृचा स्नात उपतिष्ठेद्दिवाकरं

Sa pagbigkas ng mantra na nagsisimula sa “avāptavān …” at sa pagtukoy at pagpupugay kay Mahādeva, mamumuhay ang tao nang masaya sa loob ng isang daang taon. Pagkatapos maligo, dapat siyang tumindig at sumamba sa Araw (Divākara) sa pamamagitan ng Ṛk (himno) na nagsisimula sa “tac cakṣur …”.

Verse 65

उद्यन्तं मध्यगञ्चैव दीर्घमायुर्जिजीविषुः इन्द्रा सोमेति सूक्तन्तु कथितं शत्रुनाशनं

Para sa nagnanais ng mahabang buhay, gamitin ang mga himno para sa Araw na sumisikat at sa Araw sa katanghalian. At ang Sūkta na nagsisimula sa “Indrā Somā …” ay itinuro bilang tagapuksa ng mga kaaway.

Verse 66

यस्य लुप्तं व्रतं मोहाद्व्रात्यैर् वा संसृजेत्सह उपोष्याज्यं स जुहुयात्त्वमग्ने व्रतपा इति

Kung ang panata (vrata) ng isang tao ay napabayaan dahil sa pagkalito, o kung nakihalubilo siya sa mga vrātya (mga wala sa wastong tuntunin), kung gayon—pagkatapos mag-ayuno—dapat siyang maghandog ng ghee bilang alay, na binibigkas: “O Agni, ikaw ang tagapangalaga ng mga panata (vratapā).”

Verse 67

आदित्येत्यृक् च सम्राजं जप्त्वा वादे जयी भवेत् महीति च चतुष्केण मुच्यते महतो भयात्

Sa pagbigkas bilang japa ng Ṛk na nagsisimula sa “Āditya …” kasama ng mantra na “Samrāj”, nagiging matagumpay ang tao sa pagtatalo. At sa apat na ulit na pagbigkas ng “Mahī …”, napapalaya siya mula sa malaking takot.

Verse 68

ऋचं महीति जप्त्वा यदि ह्य् एतत् सर्वकामानवाप्नुयात् द्वाचत्वारिंशतिं चैन्द्रं जप्त्वा नाशयते रिपून्

Kung bigkasin ang Ṛc na nagsisimula sa “mahī”, tunay na nakakamit ang lahat ng ninanais. At sa pagbigkas ng mantra ni Indra nang apatnapu’t dalawang ulit, napupuksa ang mga kaaway.

Verse 69

वाचं महीति जप्त्वा च प्राप्नोत्यारोग्यमेव च शन्नो भवेति द्वाभ्यान्तु भुक्त्वान्नं प्रयतः शुचिः

Pagkatapos bigkasin ang mantra na “vācaṃ mahī”, tunay na nakakamit ang kalusugan. At matapos kumain, ang taong may disiplina at dalisay ay dapat bumigkas ng dalawang taludtod na nagsisimula sa “śaṃ no bhava” para sa kagalingan at kapayapaan.

Verse 70

हृदयं पाणिना स्पृष्ट्वा व्याधिभिर् नाभिभूयते उत्तमेदमिति स्नातो हुत्त्वा शत्रुं प्रमापयेत्

Sa paghipo ng kamay sa puso, hindi nadadaig ng mga karamdaman. Pagkaligo habang binibigkas ang “Ito ang pinakamainam (pormula)”, at matapos maghandog ng oblation (homa), dapat ipahamak at pawiin ang kaaway.

Verse 71

शन्नोग्न इति सूक्तेन हुतेनान्नमवाप्नुयात् कन्या वारर्षिसूक्तेन दिग्दोषाद्विप्रमुच्यते

Sa pag-aalay ng oblation (homa) na sinasabayan ng himnong nagsisimula sa “śam no agne…”, nakakamit ang pagkain at ikabubuhay. At ang isang dalaga, sa (homa na may) Vārarṣi-sūkta, ay ganap na napapalaya mula sa kapintasan ng mga direksiyon (dig-doṣa).

Verse 72

यदत्य कव्येत्युदिते जप्ते ऽवश्यं जगद्भवेत् यद्वागिति च जप्तेन वाणी भवति संस्कृता

Kung sa pagsikat ng araw ay inuulit ang pormulang nagsisimula sa “yad-atyakāvya…”, tiyak na nagkakaroon ng kakayahang lumikha ng tula. At sa pag-uulit ng pormulang nagsisimula sa “yad-vāk…”, ang pananalita ay nagiging pino, hinubog, at maayos.

Verse 73

वाचो विदितमिति त्वेतां जपन् वाचं समश्नुते पवित्राणां पवित्रन्तु पावमान्येत्यृचो मताः

Sa pagbigkas ng mantra na nagsisimula sa “vāco viditam”, nakakamit ang ganap na pagkamahusay at kahusayan sa pananalita. Ang mga taludtod na Ṛk na tinatawag na Pāvamānī ay itinuturing na “tagapaglinis sa gitna ng mga tagapaglinis.”

Verse 74

वैखानसा ऋचस्त्रिंशत्पवित्राः परमा मताः आदित्येति प्रसंम्राजमिति ग , घ , ञ संस्थितेति क , छ , च ऋचो द्विषष्टिः प्रोक्ताश् च परस्वेत्यृषिसत्तम

Ang mga Ṛg-taludtod ng Vaikhānasa—tatlumpung pavitra—ay itinuturing na pinakamataas. (Sa ilang salin) ang pagbasa ay “ādityeti” at “prasaṃmrājam iti” (ga, gha, ña); (sa iba) “saṃsthiteti” (ka, cha, ca). At ang mga Ṛk-taludtod ay sinasabing animnapu’t dalawa rin, O pinakamainam sa mga ṛṣi, na may pagbasa na “parasveti”.

Verse 75

सर्वकल्मषनाशाय पावनाय शिवाय च स्वादिष्टयेतिसूक्तानां सप्तषष्टिरुदाहृता

Para sa pagwasak ng lahat ng karumihan, para sa paglilinis, at para sa kabanalan at pagpapala—ang mga sūkta na nagsisimula sa “svādiṣṭa…” ay ipinahayag na may bilang na animnapu’t pito.

Verse 76

दशोत्तराण्यृचाञ्चैताः पावमान्यः शतानि षट् एतज्जपंश् च जुह्वच्च घोरं मृत्युभयं जयेत्

Ito ang mga taludtod na Pavamāna—kabuuang animnaraan at sampung ṛk. Sa pagbigkas nito at sa paghahandog ng āhuti sa apoy, napagwawagi ang nakapanghihilakbot na takot sa kamatayan.

Verse 77

आपोहिष्टेति वारिस्थो जपेत्पापभयार्दने प्रदेवन्नेति नियतो जपेच्च मरुधन्वसु

Nakatayo sa tubig, dapat bigkasin ang mantra na nagsisimula sa “Āpohiṣṭhā…” upang maalis ang kasalanan at takot. Sa disiplina at pagpipigil-sa-sarili, bigkasin din ang mantra na nagsisimula sa “Pradevann…”, at gayundin (bigkasin) sa lupain ng Marudhanvan.

Verse 78

प्राणान्तिके भये प्राप्ते क्षिप्रमायुस्तु विन्दति प्रावेयामित्यृचमेकां जपेच्च मनसा निशि

Kapag dumating ang takot na nagbabanta sa buhay, mabilis na nakakamit ang (panibagong) haba ng buhay; sa gabi, dapat ulitin sa isip ang isang Ṛg-taludtod na nagsisimula sa “prāveyām…”.

Verse 79

व्युष्टायामुदिते सूर्ये द्यूते जयमवाप्नुयात् मा प्रगामेति मूढश् च पन्थानं पथि विन्दति

Kapag ganap nang sumikat ang bukang-liwayway at umangat na ang araw, nakakamit ang tagumpay sa pagsusugal. At ang mangmang na nagsasabing, “Huwag umalis,” ay natatagpuan pa rin ang daan habang nasa daan—ibig sabihin, nagtatagumpay ang paglalakbay kahit may panlulumong salita.

Verse 80

क्षीणायुरिति मन्येत यङ्कञ्चित् सुहृदं प्रियं यत्तेयमिति तु स्नातस्तस्य मूर्धानमालभेत्

Kung iisipin ng isa, “Nauubos ang aking haba ng buhay,” kung gayon—pagkatapos maligo—dapat niyang ipatong ang kamay sa ulo ng sinumang minamahal at kaibigang tapat, na nagsasabi: “Ito ay sa iyo.”

Verse 81

सहस्रकृत्वः पञ्चाहं तेनायुर्विन्दते महत् इदं मेध्येति जुहुयात् घृतं प्राज्ञः सहस्रशः

Sa loob ng limang araw, sa pagsasagawa nito nang isang libong ulit, nakakamit ang dakilang kahabaan ng buhay. Ang marunong ay dapat maghandog ng ghee (ghṛta) sa apoy nang isang libong ulit, na binibigkas: “Ito ay nagpapadalisay (medhya).”

Verse 82

पशुकामो गवां गोष्ठे अर्थकामश् चतुष्पथे वयः सुपर्ण इत्य् एतां जपन् वै विन्दते श्रियं

Ang nagnanais ng mga alagang hayop ay dapat bumigkas nito sa kulungan ng baka; ang nagnanais ng yaman ay dapat bumigkas nito sa sangandaan. Sa pagbigkas ng mantrang ito na nagsisimula sa “vayaḥ suparṇa …”, tunay na nakakamit ang Śrī—kasaganaan at mabuting kapalaran.

Verse 83

हविष्यन्तीयमभ्यस्य सर्वपापैः प्रमुच्यते तस्य रोगा विनश्यन्ति कायाग्निर्वर्धते तथा

Sa pagsasanay ng panatang Haviṣyantī na ito, napapalaya ang tao mula sa lahat ng kasalanan; nawawasak ang kanyang mga karamdaman, at ang apoy ng pagtunaw sa katawan (kāyāgni) ay lalo ring lumalakas.

Verse 84

या ओषधयः स्वस्त्ययनं सर्वव्याधिविनाशनं वृहस्पते अतीत्येतद्वृष्टिकामः प्रयोजयेत्

“Ang mga halamang-gamot na siyang daan ng kagalingan at mapalad na panangga, at pumupuksa sa lahat ng karamdaman—O Bṛhaspati—pagkaraang mausal nang wasto ang pormulang ito, ang nagnanais ng ulan ay dapat isagawa ang ritwal/lunas na ito.”

Verse 85

सर्वत्रेति परा शान्तिर्ज्ञेया प्रतिरथस् तथा सूत सांकाश्यपन्नित्यं प्रजाकामस्य कीर्तितं

“Ang ‘Sarvatrā’ (sa lahat ng dako) ay dapat maunawaan bilang katahimikang pinakamataas (tagapagkaloob ng sukdulang kapayapaan). Gayundin, ang ‘Pratiratha’ ay kilala rin sa gayong bisa. At, O Sūta, ang ‘Sāṃkāśyapa’ ay ipinahayag na laging mabisa para sa nagnanais ng supling.”

Verse 86

अहं रुद्रेति एतद्वाग्मी भवति मानवः न योनौ जायते विद्वान् जपन्रात्रीति रात्रिषु

“Ang taong bumibigkas ng pormulang ‘Ako si Rudra’ ay nagiging mahusay magsalita. Ang marunong, na nagdarasal/umuulit ng mantrang ‘rātrī’ sa mga gabi, ay hindi na muling isisilang mula sa sinapupunan.”

Verse 87

रात्रिसूक्तं जपन्न्रात्री रात्रिं क्षेमी जयेन्नरः कल्पयन्तीति च जपन्नित्यं कृत्त्वारिनाशनं

“Ang taong bumibigkas ng Rātri-sūkta sa gabi, gabi-gabi, ay nagiging panatag at nagtatagumpay. At sa araw-araw na pagbigkas ng (mantrang nagsisimula sa) ‘kalpayantī…’, natatamo niya ang paglipol sa mga kaaway.”

Verse 88

आयुष्यञ्चैव वर्चस्यं सूक्तं दाक्षायणं महत् उत देवा इति जपेदामयघ्नं धृतव्रतः

“Para sa mahabang buhay at ningning ng lakas-buhay, dapat bigkasin ang dakilang Dākṣāyaṇa Sūkta; at ang masinop na tagapag-ingat ng panata ay dapat ding ulit-ulitin ang mantrang nagsisimula sa ‘uta devā…’, na pumupuksa sa karamdaman.”

Verse 89

अयमग्ने जनित्येतज्जपेदग्निभये सति अरण्यानीत्यरण्येषु जपेत्तद्भयनाशनं

Kapag may panganib mula sa apoy, bigkasin sa japa ang mantra na nagsisimula sa “ayam agne janitā”. Sa kagubatan, bigkasin ang “araṇyānī”, sapagkat winawasak nito ang gayong takot.

Verse 90

ब्राह्म्नीमासाद्य सूक्ते द्वे ऋचं ब्राह्मीं शतावरीं पृथगद्भिर्घृतैर् वाथ मेधां लक्ष्मीञ्च विन्दति

Sa paglapit at paggamit ng Brāhmī, at pagbigkas ng dalawang sūkta at ng Brāhmī-ṛc, dapat inumin ang Brāhmī at Śatāvarī nang magkahiwalay, kasama ng tubig at ng ghee (ghṛta). Sa gayon nakakamit ang medhā (talino) at lakṣmī (kasaganaan).

Verse 91

मास इत्य् असपत्नघ्नं संग्रामं विजिगीषतः ब्रह्मणो ऽग्निः संविदानं गर्भमृत्युनिवारणं

Ang mantra na nagsisimula sa “māsa” ay “tagapuksa ng mga karibal”, para sa naghahangad ng tagumpay sa labanan. Ang “Agni ni Brahman” ay mantra para sa saṃvidāna (pagkakasundo/pag-aayos). Ang mantra ng “pag-iwas sa kamatayan sa sinapupunan” ay para pigilan ang pagkamatay ng sanggol sa sinapupunan (pagkalaglag/pagkamatay sa sinapupunan).

Verse 92

अपहीति जपेत्सूक्तं शुचिर्दुस्वप्ननाशनं येनेदमिति वैजप्त्वा समाधिं विन्दते परं

Sa pagiging dalisay, dapat bigkasin sa japa ang sūkta na “Apahīti” na pumupuksa sa masasamang panaginip. At tunay, sa pag-uulit ng mantra na nagsisimula sa “yenedam”, nakakamit ang kataas-taasang samādhi.

Verse 93

मयो भूर्वात इत्य् एतत् गवां स्वस्त्ययनं परं शाम्बरीमिन्द्रजालं वा मायामेतेन वारयेत्

“Mayo bhūr vāta …”—ito ang kataas-taasang svastyayana (mapalad na ritong panangga) para sa mga baka. Sa pamamagitan nito, dapat hadlangan ang Śāmbarī na pangkukulam, ang Indrajāla (panggagaway/ilusyon), o anumang māyā (mapanlinlang na mahika).

Verse 94

महीत्रीणामवरोस्त्विति पथि स्वस्त्ययनं जपेत् अग्नये विद्विषन्नेवं जपेच्च रिपुनाशनं

Habang nasa paglalakbay, dapat bigkasin ang mapalad na japa na ‘svastyayana’ (para sa ligtas na paglalakbay) na nagsisimula sa “mahītrīṇām avaros tv…”. Gayundin, para kay Agni, bigkasin sa ganitong paraan ang pormulang nagpapasuko sa kaaway, upang maganap ang paglipol sa mga kalaban.

Verse 95

वास्तोष्पतेन मन्त्रेण यजेत गृहदेवताः जपस्यैष विधिः प्रोक्तो हुते ज्ञेयो विशेषतः

Sa pamamagitan ng mantra na Vāstoṣpati, dapat sambahin at alayan ang mga diyos ng tahanan. Ang paraang ito ay itinuro para sa japa; at dapat maunawaan na lalo itong angkop kapag nakapaghandog na ng oblation sa homa.

Verse 96

होमान्ते दक्षिणा देया पापशान्तिर्हुतेन तु हुतं शाम्यति चान्नेन अन्नहेमप्रदानतः

Sa pagtatapos ng homa, dapat ibigay ang dakṣiṇā (handog na bayad). Napapawi ang kasalanan sa pamamagitan ng mga handog na inihuhulog sa apoy; at ang nalalabing bisa ng ritwal ay tinatapos sa pamamagitan ng pagkain—sa pag-aalay ng pagkain at ginto bilang kaloob.

Verse 97

विप्राशिषस्त्वमोघाः स्युर्बहिःस्नानन्तु सर्वतः सिद्धार्थका यवा धान्यं पयो घृतं तथा

Ang mga pagpapala na binibigkas ng mga Brahmin ay tunay na hindi nabibigo. Dapat magsagawa ng panlabas na pagligo sa lahat ng paraan; at gamitin/ialay din ang puting buto ng mustasa (siddhārthaka), sebada, mga butil, gatas, at ghee.

Verse 98

क्षीरवृक्षास्तथेध्मन्तु होमा वै सर्वकामदाः समिधः कण्ठकिन्यश् च राजिका रुधिरं विषं

Gayundin, ang mga punong may katas na parang gatas (latex) ay dapat gawing panggatong na samidh para sa homa; ang ganitong homa ay sinasabing nagkakaloob ng katuparan ng lahat ng ninanais. (Kabilang sa mga handog/panggatong ang) kaṇṭhakinī, rājikā (mustasa), dugo, at lason.

Verse 99

अभिचारे तथा शैलं अशनं शक्तवः पयः दधि भैक्ष्यं फलं मूलमृग्विधानमुदाहृतं

Sa mga ritong abhichāra (mga gawaing ritwal para supilin/pahirapan), ang itinakdang pamumuhay ay ganito: asin-bato, pagkain (butil), saktu (harinang piniritong butil), gatas, yogurt/curd, pagkaing limos, prutas, mga ugat, at pati ang paraang may kinalaman sa karne ng hayop na nahuli sa pangangaso.