Adhyaya 298

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गोनसादिचिकित्सा नाम सप्तनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः षष्टिव्योषगुडक्षीरयोग इति क , ज , ञ , ट च अथाष्टनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः बलग्रहहरबालतन्त्रम् अग्निर् उवाच बालतन्त्रं प्रवक्ष्यामि बालादिग्रहमर्दनं अथ जातदिने वत्सं ग्रही गृह्णाति पापिनी

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa nagtatapos ang kabanata 297 na tinatawag na “Paggamot sa gonasa at kaugnay na karamdaman,” kabilang ang pormulang “Halo ng animnapung (gamot) na may tri-pungent (pungent-trio), jaggery, at gatas,” (inuuri sa mga pangkat) ka, ja, ña, at ṭa. Ngayon ay nagsisimula ang kabanata 298: “Bāla-tantra para sa pag-aalis ng mga espiritung dumadakip sa bata (bala-graha).” Sinabi ni Agni: “Ituturo ko ang bāla-tantra—mga paraan upang durugin/itaboy ang mga graha na dumadaplis sa sanggol at bata. Sa mismong araw ng kapanganakan, ang makasalanang babaeng grahī ay dumadakip sa guya/sanggol.”

Verse 2

गात्रोद्वेगो निराहारो नानाग्रीवाविवर्तनं तच्चेष्टितमिदं तस्यान्मातॄणाञ्च बलं हरेत्

Ang panginginig o pagkabalisa ng mga bahagi ng katawan, pagtanggi sa pagkain, at paulit-ulit na pagliko/pag-ikot ng leeg sa iba’t ibang direksiyon—ang ganitong kilos ay palatandaan ng pagkapinsala ng graha; at sinasabing sinisipsip din nito ang lakas ng mga Mātṛkā (mga Ina-espiritu).

Verse 3

सत्स्यमांससुराभक्ष्यगन्धस्रग्धूपदीपकैः लिम्पेच्च धातकीलोध्रमञ्जिष्ठातालचन्दनैः

Dapat pahiran ng pinong halimuyak na inihanda mula sa isda, karne, alak, at mga nakakain na pabango, kasama ang mga kuwintas ng bulaklak, insenso, at mga ilawan; at dapat ding ipahid ang paste na gawa sa dhātakī, lodhra, mañjiṣṭhā, tāla, at sandalwood.

Verse 4

महिषाक्षेण धूपश् च द्विरात्रे भौषणी ग्रही तच्चेष्टा कासनिश्वासौ गात्रसङ्कोचनं मुहुः

Kapag isinagawa ang pag-uusok (dhūpa) gamit ang sangkap na tinatawag na Mahiṣākṣa sa loob ng dalawang gabi, ang maysakit ay sinasapian ng Bhauṣaṇī-graha. Mga palatandaan: di-karaniwang galaw, pag-ubo at hirap na paghinga, at paulit-ulit na paninigas/pangingisay ng mga biyas.

Verse 5

आजमूत्रैर् लिपेत् कृष्णासेव्यापामार्गचन्दनैः गोशृङ्गदन्तकेशैश् च धूपयेत् पूर्ववद्बलिः

Pahiran (ang lugar/bagay) ng ihi ng kambing na hinaluan ng kṛṣṇā, asevya, apāmārga, at sandalwood; at saka pausukan ng usok mula sa sungay ng baka, ngipin, at buhok/balahibo. Pagkaraan nito, isagawa ang handog na bali ayon sa naunang itinakda.

Verse 6

ग्रही त्रिरात्रे घण्ठाली तच्चेष्टा क्रन्दनं मुहुः जृम्भणं स्वनितन्त्रासो गात्रोद्वेगमरोचनं

Kapag ang tao ay sinapian ng graha, sa loob ng tatlong gabi ay lilitaw: tunog na tila kampana (sa ulo/tainga), di-wastong galaw, madalas na pag-iyak, paulit-ulit na paghikab, pagkatakot sa sariling tunog, pagkabalisa ng mga biyas, at pagkawala ng gana o panlasa sa pagkain.

Verse 7

केशराञ्जनगोहस्तिदन्तं साजपयो लिपेत् नखराजीबिल्वदलैर् धूपयेच्च बलिं हरेत्

Magpahid ng balot na ginawa mula sa saffron (keśara), koliryo/eyeliner (añjana), mga produkto ng baka, at garing ng elepante na hinaluan ng gatas ng kambing. Pagkatapos, pausukan gamit ang pinagputulan ng kuko at mga dahon ng bilva, at saka maghandog ng bali.

Verse 8

ग्रही चतुर्थी काकोली गात्रोद्वेगप्ररोचनं फेनोद्गारो दिशो दृष्टिः कुल्माषैः सासवैर् बलिः

Para sa sinasapian ng graha, sa ikaapat na araw ng buwang lunar, ang (sigaw) ng ibong kākolī ay tanda; may pagkabalisa ng mga biyas at pagkawala ng gana; may pagdighay na may bula; at ang tingin ay palinga-linga sa mga direksiyon. Ang pampayapang handog (bali) ay gawin gamit ang kulmāṣa (pinakuluang munggo/pulses) kasama ng inuming may pagbuburo.

Verse 9

गजदन्ताहिनिर्मोकवाजिमूत्रप्रलेपनं सराजीनिम्बपत्रेण धूतकेशेन छूपयेत्

Dapat ipahid bilang panlabas na pahid ang halong gawa sa garing ng elepante, balat ng ahas na nalaglag, at ihi ng kabayo; at gamit ang mga dahon ng neem na may guhit-guhit at buhok na nahugasan at nalinis, isagawa ang itinakdang pag-uusok/paglalapat na ritwal (chūpayet).

Verse 10

हंसाधिका पञ्चमी स्याज्जृम्भाश्वासोर्धधारिणी मुष्टिबन्धश् च तच्चेष्टा बलिं मत्स्यादिना हरेत्

Ang ikalimang mudrā ay tinatawag na Haṃsādhikā. Isinasagawa ito sa paglanghap na tila paghikab, habang nakataas ang kilos ng mga kamay at nakasara ang mga kamao; sa mismong mudrā na iyon ay dapat ihandog ang bali, na nagsisimula sa isda at mga katulad nito.

Verse 11

मेषशृङ्गबलालोध्रशिलातालैः शिशुं लिपेत् फट्कारी तु ग्रही षष्ठी भयमोहप्ररोदनं

Dapat pahiran ang sanggol ng paghahanda mula sa sungay ng lalaking tupa, balā, lodhra, batong mineral (śilā), at tāla (orpiment). Ito ang panlaban sa graha na tinatawag na Ṣaṣṭhī, na nagdudulot ng takot, pagkalito, at labis na pag-iyak.

Verse 12

निराहारो ऽङ्गविक्षेपो हरेन्मत्स्यादिना बलिं राजीगुग्गुलुकुष्ठेभदन्ताद्यैर् धूपलेपनैः

Ang pag-aayuno at ang panginginig/pagkibot ng mga bahagi ng katawan ay dapat maalis sa pamamagitan ng pag-aalay ng bali gamit ang isda at mga katulad nito; at sa pamamagitan ng pag-uusok at paglalapat ng pamahid na inihanda mula sa buto ng mustasa (rajī), guggulu, kuṣṭha, ngipin ng elepante (ebhadanta) at iba pang kahalintulad.

Verse 13

सप्तमे मुक्तकेश्यार्तः पूतिगन्धो विजृम्भणं सादः प्ररोदनङ्कासो धूपो व्याघ्रनखैर् लिपेत्

Sa ikapitong kalagayan, ang maysakit—naghihirap at nakalugay ang buhok—ay may mabahong amoy, madalas humikab, nanlalata, umiiyak, at may matinding tuyong ubo. Dapat isagawa ang pag-uusok at ang paglalapat/pag-iingat na ritwal gamit ang mga kuko ng tigre bilang sangkap.

Verse 14

वचागोमयगोमूत्रैः श्रीदण्डी चाष्टमे ग्रही दिशो निरीक्षणं जिह्वाचालनङ्कासरोदनं

Sa vacā (sweet-flag), dumi ng baka, at ihi ng baka—ginagamit bilang lunas o sangkap; at sa ikawalo, ang graha na tinatawag na Śrīdaṇḍin ang sumasakmal sa bata. Mga palatandaan: paulit-ulit na pagtingin sa mga direksiyon, panginginig/pagkibot ng dila, at pag-iyak na may tunog na tila nasasakal.

Verse 15

बलिः पूर्वैव मत्स्याद्यैर् धूपलेपे च हिङ्गुला वचासिद्धर्थलशुनैश्चोर्ध्वग्राही महाग्रही

Dapat munang ialay ang bali gamit ang isda at mga katulad nito; at para sa pagpapausok at pagpapahid na panangga, itinatakda ang hīṅgulā (cinnabar), kasama ang vacā (sweet-flag), siddhārtha (puting mustasa), at bawang—para sa sinasapian ng mga graha na ‘pumapaimbulog ang pagdakma’ at ng ‘dakilang pagdakma’.

Verse 16

उद्वेजनोर्ध्वनिःश्वासः स्वमुष्टिद्वयखादनं रक्तचन्दनकुष्ठाद्यैर् धूपयेल्लेपयेच्छिशुं

Kapag ang sanggol ay nagpapakita ng pagkalagim o pagkatakot, hirap na paghinga na tila paakyat, at ugaling kagatin/nguyaing kapwa sariling kamao, dapat siyang pausukan at pahiran ng pamahid na gawa sa pulang sandalwood, kuṣṭha, at mga kahalintulad na halamang-gamot.

Verse 17

कपिरोमनखैर् धूपो दशमी रोदनी ग्रही तच्चेष्टा रोदनं शश्वत् सुगन्धो नीलवर्णता

Usok o amoy na tila buhok at kuko ng unggoy; ang ikasampu (daśamī) na tithi; likas na palaiyak; pagkakasakmal ng graha; ang kilos ay walang tigil na pag-iyak; mabangong samyo; at bahagyang bughaw na kulay—ito ang mga katangiang inilalarawan dito.

Verse 18

धूपो निम्बेन भूतोग्रराजीसर्जरसैर् लिपेत् बलिं वहिर्हरेल्लाजकुल्माषकवकोदनम्

Para sa pagpapausok, pahiran (ang lugar o kasangkapan) ng neem at ng dagta/katas ng bhūtogrā, rājī, at sarja; at dalhin sa labas ang handog na bali—na binubuo ng lāja (piniritong bigas), kulmāṣa (pinakuluang munggo/pulses), kavaka, at odana (nilutong kanin).

Verse 19

यावत्त्रयोदशाहं स्यादेवं धूपादिका क्रिया गृह्नाति मासिकं वत्सं पूतनासङ्कुली ग्रही

Hangga’t tumatagal ang pagdurusa ng sanggol, hanggang sa labintatlong araw, isagawa sa ganitong paraan ang ritwal gaya ng pagpapausok ng insenso at iba pa; sapagkat ang Grahī—si Pūtanā kasama ang kaniyang pangkat ng mga kasamahan—ay sumasakmal sa sanggol na isang buwang gulang.

Verse 20

काकवद्रोदनं श्वासो मूत्रगन्धो ऽक्षिमीलनं गोमूत्रस्नपनं तस्य गोदन्तेन च धूपनम्

Pag-iyak na parang uwak, hirap na paghinga, amoy-ihi, at pagkapikit ng mga mata—kapag lumitaw ang mga palatandaang ito, paliguan siya ng ihi ng baka, at saka usukan (dhūpa) din gamit ang ngipin ng baka.

Verse 21

धूपदीपे चेति ट करकोदनमिति ख पीतवस्त्रं ददेद्रक्तस्रग्गन्धौ तैलदीपकः त्रिविधं पायसम्मद्यं तिलमासञ्चतुर्विधम्

Para sa insenso (dhūpa) at mga lampara—ito ang tinatawag na uring ṭa; at ang “karakodana” ay sinasabing uring kha. Dapat magbigay ng dilaw na kasuotan; (maghandog) ng pulang kuwintas ng bulaklak at pabango; at isang lamparang pinapaliyab ng langis. Ang lugaw na may gatas at ang inuming nakalalasing ay may tatlong uri; ang linga (sesame) at itim na munggo/urad (black-gram) ay may apat na uri.

Verse 22

करञ्जाधो यमदिशि सप्ताहं तैर् बलिं हरेत् द्विमासिकञ्च मुकुटा वपुः शीतञ्च शीतलं

Sa ilalim ng punong karañja, sa direksiyon ni Yama, sa loob ng pitong araw ay dalhin at ihandog ang bali kasama ng mga bagay na iyon. Para sa pagtalima sa ikalawang buwan, ang (preta) ay inilalarawang may korona (mukuṭā); malamig ang katawan, at nananahan sa lamig.

Verse 23

छर्धिः स्यान्मुखशोषादिपुष्पगन्धांशुकानि च अपूपमोदनं दीपः कृष्णं नीरादि धूपकम्

Maaaring magkaroon ng pagsusuka, kasama ang panunuyo ng bibig at mga kaugnay na sintomas. (Para rito,) maaaring gumamit ng mga telang mabango sa samyo ng bulaklak; maghandog ng mga keyk na apūpa at matatamis na modaka. Dapat gumamit ng lampara (dīpa), at inirerekomenda ang itim na pampausok (kṛṣṇa dhūpaka) na inihahanda mula sa nīra at iba pang sangkap.

Verse 24

तृतीये गोमुखी निद्रा सविन्मूत्रप्ररोदनम् यवाः प्रियङ्गुः पलनं कुल्माषं शाकमोदनम्

Sa ikatlong yugto, dapat matulog na nakadapa, nakaharap pababa (gomukhī-nidrā); dapat umihi sa pagsikat ng araw sa umaga (bukang-liwayway); at kumain ng sebada (yavā), butil na priyaṅgu, palana, kulmāṣa (pinakuluang munggo/pulses), at kaning may gulay (śāka-odana).

Verse 25

क्षीरं पूर्वे ददेन्मध्ये ऽहनि धूपश् च सर्पिषा पञ्चभङ्गेन तत् स्नानं चतुर्थे पिङ्गलार्तिहृत्

Sa simula, dapat ipainom ang gatas; sa kalagitnaan ng araw, magsagawa ng pagpapausok/pagpapabango (dhūpa) gamit ang ghee. Pagkaraan nito, itinakda ang pagligo sa limang-bahaging halo (pañca-bhaṅga); sa ikaapat na araw/paggamit, inaalis nito ang pagdurusa ng piṅgalā.

Verse 26

तनुः शीता पूतिगन्धः शोषः स म्रियते ध्रुवम् पञ्चमी ललना गात्रसादः स्यान्मुखशोषणं

Kapag ang katawan ay lumamig at mangayayat, naglalabas ng mabahong amoy, at may pag-ubos/pagkahapo (wasting), tiyak na mamamatay ang taong iyon. Sa ikalimang araw, sa babae ay nagkakaroon ng panghihina ng katawan at pagkatuyo ng bibig.

Verse 27

अपानः पीतवर्णश् च मत्स्याद्यैर् दक्षिणे बलिः षण्मासे पङ्कजा चेष्टा रोदनं विकृतः स्वरः

Ipinahihiwatig ang Apāna (ang pababang daloy ng hiningang-buhay); may paninilaw ng kutis; at dapat maghandog ng bali sa kanang panig gamit ang isda at kaugnay na bagay. Sa ikaanim na buwan, may kilos na “tila lotus” (hindi matatag, nakabukaka); umiiyak ang bata at nagiging baluktot ang tinig.

Verse 28

मत्स्यमांससुराभक्तपुष्पगन्धादिभिर्बलिः सप्रमे तु निराहारा पूतिगन्धादिदन्तरुक्

Maaaring gawin ang bali (handog) gamit ang isda, karne, alak (surā), lutong pagkain, mga bulaklak, pabango at iba pang katulad. Ngunit ang (handog) para sa saprame ay dapat walang pagkain; sa halip ay binubuo ng mababahong sangkap at kahalintulad, at may kasamang ‘dantaruk’ (matapang na dagdag na nakakakagat/masakit).

Verse 29

पिष्टमांससुरामांसैर् बलिः स्याद्यमुनाष्टमे विस्फोटशोषणाद्यं स्यात् तच्चिकित्सान्न कारयेत्

Sa ikawalong araw (aṣṭamī) sa pampang ng Yamunā, dapat maghandog ng bali gamit ang dinikdik na karne, surā (alak), at karne. Kapag lumitaw ang visphoṭa (pagsabog ng mga butlig), śoṣaṇa (pagkapanlanta/pagkayayat) at mga katulad na karamdaman, hindi dapat isagawa ang gamutang medikal para roon; sa halip, sundin ang itinakdang ritong pampalubag-loob at pagpapayapa.

Verse 30

नवमे कुम्भकर्ण्यार्तो ज्वरी च्छर्दति पालकम् रोदनं मांसकुल्माषमद्याद्यैर् वैश्वके बलिः

Sa ikasiyam na araw, kapag dinapuan ng Kumbhakarṇī, ang tagapag-alaga ng bata ay nilalagnat at sumusuka; may pag-iyak din. Sa ritong Vaiśvadeva, dapat maghandog ng bali gamit ang karne, kulmāṣa (pinakuluang mga butil/pulso), surā (alak), at mga kahalintulad na bagay.

Verse 31

दशमे तापसी चेष्टा निराहारोक्षिमीलनम् घण्टा पताका पिष्टोक्ता सुरामांसबलिः समे

Sa ikasampung araw, ang asal ay pang-tapas (tāpasī): pag-aayuno at pagpipikit ng mga mata. Sa ritwal ay ginagamit ang kampana at watawat; itinatakda ang bali na mula sa piṣṭa (harina); at sa gayon ding ritwal ay inihahandog din ang alay na binubuo ng surā (alak) at karne.

Verse 32

राक्षस्येकादशी पीडा नेत्राद्यं न चिकित्सनम् चञ्चला द्वादशे श्वासः त्रासादिकविचेष्टितम्

Sa pagdurusang dulot ng rākṣasī, sa ikalabing-isang araw ay may kirot; ang mga karamdaman sa mata at katulad nito ay hindi mapapagamot. Sa ikalabing-dalawang araw ay may pagkabalisa at hirap sa paghinga, kasama ang mga kilos na takot at balisang pag-uga at iba pang kahalintulad na palatandaan.

Verse 33

बलिः पूर्वे ऽथ मध्याह्ने कुल्मापाद्यैस्तिलादिभिः यातना तु द्वितीये ऽब्दे यातनं रोदनादिकम्

Dapat munang gawin ang handog na bali; pagkatapos, sa tanghaling-tapat, ihandog ang kulmāṣa at iba pang pagkain, kasama ang tila (linga) at mga kahalintulad. Ngunit ang panahon ng pagdurusa ay sa ikalawang taon; ang pagdurusang iyon ay binubuo ng pag-iyak at mga katulad na karamdaman.

Verse 34

तिलमांसमद्यमांसैर् बलिः स्नानादि पूर्ववत् तृतीये रोदनी कम्पो रोदनं रक्तमूत्रकं

Ang bali (handog na ritwal) ay ihahandog gamit ang linga, karne, alak, at karne; ang pagligo at iba pang paunang ritwal ay gaya ng naunang sinabi. Sa ikatlong kalagayan, may pag-iyak at panginginig; may pag-iyak at pag-ihi na may halong dugo.

Verse 35

गुडौदनं तिलापूपः प्रतिमा तिलपिष्टजा तिलस्नानं पञ्चपत्रैर् धूपो राजफलत्वचा

Itinakda ang matamis na kanin na niluto sa jaggery, ang keyk na linga, at isang imaheng hinubog mula sa paste ng linga. Dapat maligo sa tubig na may linga, maghandog ng insenso gamit ang limang dahon, at magsagawa ng pagpapausok mula sa balat ng rājaphala.

Verse 36

चतुर्थे चटकाशोफो ज्वरः सर्वाङ्गसादनम् मत्स्यमांसतिलाद्यैश् च बलिः स्नानञ्च धूपनम्

Sa ikaapat na yugto, may biglaang pamamaga (caṭakā-śopha), lagnat, at panghihina ng buong katawan. Maghandog ng bali gamit ang isda, karne, linga at mga katulad; at isagawa ang pagligo at pagpapausok.

Verse 37

चञ्चला पञ्चमे ऽब्दे तु ज्वरस्त्रासो ऽङ्गसादनम् मांसौदनाद्यैश् च बलिर्मेषशृङ्गेण धूपनम्

Sa ikalimang taon, ang (graha/pananalakay) na tinatawag na Cañcalā ay nagdudulot ng lagnat, pangamba, at panghihina ng mga sangkap ng katawan. Pinapawi ito sa pag-aalay ng bali na may karne, lugaw at mga katulad, at sa pagpapausok gamit ang sungay ng lalaking tupa.

Verse 38

पलाशोदुम्बराश्वत्थवटबिल्वदलाम्बुधृक् षष्ठे ऽब्दे धावनीशोषो वैरस्यं गात्रसादनम्

Ang nabubuhay sa tubig na binabad sa mga dahon ng palāśa, udumbara, aśvattha, vaṭa, at bilva—sa ikaanim na taon—ay makararanas ng pagkatuyo at pagkapayat ng katawan, mapakla/mapait na kawalan ng lasa sa bibig, at panghihina ng mga sangkap ng katawan.

Verse 39

सप्ताहोभिर्बलिः पूर्वैर् धुपस्नानञ्च भङ्गकैः सप्तमे यमुनाच्छर्दिरवचोहासरोदनम्

Sa mga naunang linggo, may paghina ng lakas, kalakip ang ritwal na pag-uusok (dhūpa) at pagligo, at pagkapinsala ng katawan; sa ikapito (araw/linggo) ay may pagsusuka na tila ilog Yamunā, putol-putol na pananalita, pagtawa at pag-iyak.

Verse 40

मांसपाद्यसमद्याद्यैर् बलिः स्नानञ्च धूपनम् अष्टमे वा जातवेदा निराहारं प्ररोदनम्

Maghandog ng bali gamit ang karne, lutong pagkain at mga katulad nito, kalakip ang alak at kahawig na bagay; at isagawa rin ang pagligo at pag-uusok/pagpapabango (dhūpa). O sa ikawalong araw, para kay Jātavedas (Agni), mag-ayuno at magsagawa ng ritwal na panaghoy.

Verse 41

कृशरापूपदध्याद्यैर् बलिः स्नानञ्च धूपनम् कालाब्दे नवमे वाह्वोरास्फोटो गर्जनं भयम्

Sa pamamagitan ng bali na binubuo ng kṛśarā (khicrī), matatamis na keyk (pūpa), dadhi (yogurt/curd) at mga katulad nito, kalakip ang pagligo at pag-uusok (dhūpa), isagawa ang mga ritwal ng pagpapayapa. Sa ikasiyam na taon ng siklo ng panahon, ang pagkaluskos o panginginig sa mga braso at ang umuugong na dagundong ay mga palatandaan ng takot.

Verse 42

बलिः स्यात् कृशरापूपशक्तुकुल्मासपायसैः दशमे ऽब्दे कलहंसी दाहो ऽङ्गकृशता ज्वरः

Ang bali ay dapat ihandog gamit ang kṛśarā (khicrī), mga keyk (pūpa), inihaw na harina (śaktu/sattu), kulmāṣa (pinakuluang munggo/pulses), at pāyasa (kaning may gatas). Sa ikasampung taon, may pagkamasungit at mahilig makipagtalo; may hapdi o init sa katawan, pagkapayat ng mga bahagi ng katawan, at lagnat.

Verse 43

वैवर्ण्यमिति ठ भागकैर् इति ख पौलिकापूपदध्यन्नैः पञ्चरात्रं बलिं हरेत् निम्बधूपकुष्ठलेप एकादशमके ग्रही

Para sa kalagayang tinatawag na “vaivarṇya” (pagbabago ng kulay), ayon sa mga uri ng ṭha at kha, maghandog ng bali sa loob ng limang gabi gamit ang mga keyk na bigas (pūpa), dadhi (yogurt/curd), at lutong kanin. Para sa ikalabing-isa, ang mapanakit na graha (mapanggambalang impluwensiya) ay lunasan sa pamamagitan ng insenso ng neem (nimbadhūpa) at paglalagay ng kuṣṭha (costus) bilang pahid (lepa).

Verse 44

देवदूती निष्ठुरवाक् बलिर्लेपादि पूर्ववत् बलिका द्वादशे बलिर्लेपादि पूर्ववत्

Para kina Devadūtī at Niṣṭhuravāk, ang handog na bali at ang pagpapahid ng ritwal na paste (lepa) at iba pang bahagi ay isasagawa gaya ng naunang itinakda. Para rin kay Balikā—sa ikalabindalawang (araw/pagsasagawa)—ang bali, ang pagpapahid ng lepa, at ang natitirang mga hakbang ay gagawin nang eksakto tulad ng dati.

Verse 45

त्रयोदशे वायवी च मुखवाह्याङ्गसादनम् रक्तान्नगन्धमाल्याद्यैर् बलिः पञ्चदलैः स्नपेत्

Sa ikalabintatlong (araw/pagsasagawa), isagawa ang ritong Vāyavī: ang pagpapabanal (sādhana) ng bibig at ng mga panlabas na bahagi ng katawan. Sa pamamagitan ng pulang pagkain, pabango, mga kuwintas ng bulaklak at kahalintulad na handog, ialay ang bali; at paliguan (ang sinasamba/objektong ritwal) gamit ang limang talulot o dahon.

Verse 46

राजीनिस्वदलैर् धूपो यक्षिणी च चतुर्दशे चेष्टा शूलं ज्वरो दाहो मांसभक्षादिकैर् बलिः

Isagawa ang pagpapausok ng insenso (dhūpa) gamit ang mga dahon ng rājīnī; at ang ritong Yakṣiṇī ay itinatakda sa ikalabing-apat. Para sa mga kalagayang gaya ng di-karaniwang pagkilos, pananakit na parang kolik (śūla), lagnat (jvara), at hapding mainit (dāha), maghandog ng bali na may karne, mga nakakain na bahagi, at kahalintulad na bagay.

Verse 47

स्नानादि पूर्ववच्छान्त्यै मुण्डिकार्तिस्त्रिपञ्चके तच्चेष्टासृक्श्रवः शश्वत्कुर्याम्मातृचिकित्सनम्

Para sa pagpapayapa (śānti), magpatuloy sa pagligo at iba pang paunang hakbang gaya ng naunang itinakda. Sa pangkat ng mga pighati na “tatlo at lima”—gaya ng kirot na ‘Muṇḍikā’—kasama ang di-karaniwang pagkilos at tuluy-tuloy na pagdurugo, dapat laging isagawa ang ritwal na paggagamot para sa mga Ina (Mātṛ-cikitsā).

Verse 48

वानरी षोडशी भूमौ पतेन्निद्रा सदा ज्वरः पायसाद्यैस्त्रिरात्रञ्च वलिः स्नानादि पूर्ववत्

Kung ang (karamdaman) na ‘Vānarī’ ay mangyari sa ikalabing-anim, dapat humiga sa lupa; magkakaroon ng antok at patuloy na lagnat. Sa loob ng tatlong gabi, maghandog ng bali na may payasa (kaning-gatas) at kahalintulad na pagkain; ang pagligo at iba pang pagsasagawa ay gagawin gaya ng naunang sinabi.

Verse 49

गन्धवती सप्तदशे गात्रोद्वेगः प्ररोदनम् कुल्माषाद्यैर् बलिः स्नानधूपलेपादि पूर्ववत्

Sa ikalabimpitong uri ng amoy na tinatawag na “gandhavatī,” may pagkabalisa ng katawan at pag-iyak. Ang handog na pampalubag (bali) ay gawin gamit ang kulmāṣa at mga kahalintulad; ang pagligo, pagpapausok ng insenso, pagpapahid at iba pa ay isagawa ayon sa naunang itinakda.

Verse 50

दिनेशाः पूतना नाम वर्षेशाः सुकुमारिकाः आकट्टय एवं सिद्धरूपो ज्ञापयति हरे हरे निर्दोषं कुरु कुरु बालिकां बालं स्त्रियम् पुरुषं वा सर्वग्रहाणामुपक्रमात् चामुण्डे नमो देव्यै ह्रूं ह्रूं ह्रीं अपसर अपसर दुष्टग्रहान् ह्रूं तद्यथा गच्छन्तु गृह्यकाः अन्यत्र पन्थानं रुद्रो ज्ञापयति सर्वबालग्रहेषु स्यान्मन्त्रो ऽयं सर्वकामिकः

“Ang mga Dineśa, ang tinatawag na Pūtanā, ang mga Varṣeśa, at ang mga Sukumārikā”—sa gayon ipinahahayag ng anyong Siddha (pinagpala at makapangyarihang presensya): “Hare, hare—gawing walang sala, gawing walang sala ang dalagita, ang batang lalaki, ang babae o ang lalaki mula sa pagsisimula/pananakmal ng lahat ng graha (mga espiritung sumasakmal). O Cāmuṇḍā, pagpupugay sa Diyosa: hrūṃ hrūṃ hrīṃ—lumisan, lumisan, kayong masasamang graha—hrūṃ. Sa gayon, nawa’y ang mga gṛhyakāḥ (mga sumasakmal sa tahanan) ay umalis sa ibang daan; si Rudra ang nagtatakda ng landas.” Ang mantrang ito ay gamitin sa lahat ng kaso ng graha sa mga bata at “sarva-kāmika”—mabisa para sa lahat ng ninanais sa kontekstong pangangalaga.

Verse 51

ॐ नमो भगवति चामुण्डे मुञ्च मुञ्च बलिं बालिकां वा बलिं गृह्ण गृह्ण जय जय वस वस सर्वत्र बलिदाने ऽयं रक्षाकृत् पठ्यते मनुः रक्षन्तु च ज्वराभ्यान्तं मुञ्चन्तु च कुमारकम्

Om. Pagpupugay sa Mapalad na Diyosa, si Cāmuṇḍā. Pakawalan, pakawalan—(tanggapin) ang handog (bali), maging para sa dalagita o iba pa. Tanggapin, tanggapin ang handog. Tagumpay, tagumpay; manahan, manahan (dito). Sa bawat pag-aalay ng bali, binibigkas ang mantrang ito bilang tagapaglikha ng pag-iingat: “Nawa’y kanilang ingatan ang dinadapuan ng lagnat, at nawa’y pakawalan nila ang bata (mula roon).”