Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 11
तथा तस्यैव संहर्त्रे नमो ब्रह्मस्वरूपिणे । पितामह नमस्तुभ्यं सुरज्येष्ठ नमोऽस्तु ते
tathā tasyaiva saṃhartre namo brahmasvarūpiṇe | pitāmaha namastubhyaṃ surajyeṣṭha namo'stu te
อีกทั้งนอบน้อมแด่ผู้ทรงยุติสรรพจักรวาลนั้น นอบน้อมแด่ผู้มีสภาวะเป็นพรหมัน โอ้ปิตามหะ ขอนอบน้อมแด่พระองค์ โอ้ผู้เป็นผู้ใหญ่ยิ่งในหมู่เทวะ ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์
Ṛṣis
Scene: Sages intensify their hymn: behind Brahmā’s calm lotus seat, the cosmos is shown subtly dissolving into light—stars fading, elements returning—while the sages bow to Pitāmaha as Brahman itself.
FAQs
The same divinity presides over both manifestation and withdrawal; praise recognizes the cyclical dharma of the cosmos.
The setting remains within Prabhāsakṣetra Māhātmya, though the verse itself is theological praise of Brahmā.
No explicit rite is prescribed; the act of namas (salutation) functions as devotional worship.