सुरपितृमनुजयक्षसेवितमसुरनिशाचरसिद्धवंदितम् । वरकनकहुताशनप्रभं त्वमपि नम हिताय भास्करम्
surapitṛmanujayakṣasevitamasuraniśācarasiddhavaṃditam | varakanakahutāśanaprabhaṃ tvamapi nama hitāya bhāskaram
เพื่อความเกื้อกูลแก่ตน จงนอบน้อมบูชาพระภาสกร ผู้เป็นที่ปรนนิบัติของเทวะ ปิตฤ มนุษย์ และยักษ์ ผู้ได้รับการสรรเสริญจากอสูร เหล่านิศาจร และสิทธะ และผู้รุ่งเรืองดุจทองอันประเสริฐกับเพลิงอันโชติช่วง
Narrator (within Prabhāsa-kṣetra-māhātmya context; likely Śiva to Devī)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Sages
Scene: Bhāskara blazing like molten gold and sacrificial fire; around him, devas, pitṛs, humans, yakṣas, asuras, rākṣasas, and siddhas arranged in concentric reverent circles, all offering salutations.
Sūrya is universally revered across realms; bowing to him aligns one with welfare, vitality, and cosmic order.
The praise is embedded in the Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, linking Sūrya-stuti to the sanctity of Prabhāsa.
Namaskāra and worship (stuti) of Bhāskara explicitly for one’s hita (well-being).