ताभ्यां तद्वचनं श्रुत्वा ततो भार्यामभाषत । तदेव वाक्यं साऽवोचद्यत्प्रोक्तं गुरुभिः पुरा । ततो वैराग्यमापन्नो वैशाखो मुनिसत्तमः
tābhyāṃ tadvacanaṃ śrutvā tato bhāryāmabhāṣata | tadeva vākyaṃ sā'vocadyatproktaṃ gurubhiḥ purā | tato vairāgyamāpanno vaiśākho munisattamaḥ
ครั้นได้สดับถ้อยคำของเขาทั้งสองแล้ว เขาจึงกล่าวแก่ภรรยา นางก็กล่าวถ้อยคำเดียวกันนั้นตามที่ครูบาอาจารย์ผู้เฒ่าเคยสั่งสอนไว้ก่อน ครั้นแล้วไวศาขะ มุนีผู้ประเสริฐ ก็เกิดไวรัคยะ คือความคลายกำหนัดยึดติด
Narrator (within Prabhāsakṣetra-māhātmya frame)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage-inquirer (ṛṣi/śaunaka-type audience in purāṇic setting)
Scene: A sage (Vaiśākha) listens to elders, then turns to his wife; she repeats the elders’ teaching; his face softens into calm dispassion as he resolves to change his life.
When worldly justifications for wrongdoing are exposed, discernment can mature into vairāgya—turning the mind toward higher dharma and liberation.
The setting remains Prabhāsakṣetra in the Skanda Purana’s Prabhāsa-khaṇḍa, though this verse highlights inner transformation rather than a particular shrine.
None directly; the verse points to renunciatory insight (vairāgya) arising from dharmic reflection.