प्रणीतश्चाप्रणीतश्च यथाग्निर्दैवतं महत् । एवं विद्वानविद्वान्वा ब्राह्मणो दैवतं महत्
praṇītaścāpraṇītaśca yathāgnirdaivataṃ mahat | evaṃ vidvānavidvānvā brāhmaṇo daivataṃ mahat
ดุจดังไฟ—จะถูกจุดด้วยพิธีกรรมหรือมิได้ประกอบพิธี—ก็ยังเป็นเทวะอันยิ่งใหญ่; ฉันใด พราหมณ์จะเป็นผู้รู้หรือไม่รู้ ก็เป็นเทวะอันยิ่งใหญ่ฉันนั้น
Skanda (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A pilgrim in Prabhāsa bows to a brāhmaṇa seated calmly, while a sacred fire burns nearby—suggesting the equivalence of Agni’s and brāhmaṇa’s inherent sanctity.
Sanctity is treated as intrinsic: like fire’s holiness, the brāhmaṇa’s venerability is not contingent on circumstance.
The teaching is embedded in Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, linking sacred place-praise with dharmic social ethics.
No specific ritual; it establishes a rule of reverence (pūjā/bhāva) toward brāhmaṇas.