Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 23
चन्द्रोदयस्य विप्रर्षेरन्वये भुवि विश्रुते । संस्मरन्पूर्विकां जाति तेन स्नेहो मम स्थितः । तस्योपरि महान्नित्यं शूद्रस्यापि निरर्गलः
candrodayasya viprarṣeranvaye bhuvi viśrute | saṃsmaranpūrvikāṃ jāti tena sneho mama sthitaḥ | tasyopari mahānnityaṃ śūdrasyāpi nirargalaḥ
ในสายสกุลอันเลื่องลือบนแผ่นดินของพราหมณ์ฤๅษีจันโททยะ เมื่อระลึกถึงชาติปางก่อน ความรักภักดีของข้าพเจ้าก็ตั้งมั่นอยู่ และต่อเขานั้น ความเอ็นดูอันยิ่งใหญ่และเนืองนิตย์—แม้เป็นศูทร—ก็ไหลไปโดยไม่ถูกกั้นขวาง
Unnamed devotee/narrated voice within the māhātmya (first-person continuation)
Listener: assembled brāhmaṇas/seekers (contextual)
Scene: A narrator recalls a former birth and feels an unbroken, overflowing affection toward a person of lower social station; the moment is intimate and contemplative, foreshadowing a vow undertaken from gratitude and devotion.
FAQs
Spiritual bonds and dhārmic affection can transcend former social identity when rooted in remembrance and virtue.
The broader narrative remains within Brahmakuṇḍa Māhātmya, though this verse emphasizes lineage and remembrance.
No explicit ritual; it describes remembrance of prior birth and sustained affectionate regard.