Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 13
यस्मान्मे पुरतः पापे कांतस्य मम हर्षिता । शय्यायां त्वं समाविष्टा लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः । तस्मादश्वमुखी नूनं विकृता त्वं भविष्यसि
yasmānme purataḥ pāpe kāṃtasya mama harṣitā | śayyāyāṃ tvaṃ samāviṣṭā lajjāṃ tyaktvā sudūrataḥ | tasmādaśvamukhī nūnaṃ vikṛtā tvaṃ bhaviṣyasi
เพราะเหตุนี้นะ นางผู้มีบาป ต่อหน้าข้าเอง เจ้ากลับลิงโลดยินดีในคู่ครองอันเป็นที่รักของข้า แล้วขึ้นนั่งบนแท่นบรรทมของเขา ทอดทิ้งความละอายไปไกล; ฉะนั้นเจ้าจักกลายเป็นผู้พิกลพิการ มีพักตร์เป็นม้าแน่นอน
Lakṣmī (cursing speech; contextual continuation)
Scene: Lakṣmī/Śrī, radiant yet wrathful, pronounces a curse upon a shameless woman seated on a couch beside the beloved; the moment freezes between luxury and impending deformity (a horse-faced transformation implied).
FAQs
The text frames social propriety (lajjā/modesty) and restraint as dharmic virtues, and depicts transgression as leading to painful consequences.
No tīrtha is named in this verse; it is part of a larger tīrtha-mahātmya narrative arc.
None; the verse is a direct curse pronouncement describing a consequence.