Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 51
ऊर्ध्वबाहुस्तथा जातो मर्त्यलोके जनोऽधुना । बहुत्वान्न प्रमाति स्म कथंचिद्धि ममोपरि
ūrdhvabāhustathā jāto martyaloke jano'dhunā | bahutvānna pramāti sma kathaṃciddhi mamopari
บัดนี้ในโลกมนุษย์ ผู้คนย่อมเกิดมาพร้อมยกแขนขึ้นสูงจริงอยู่; แต่เพราะมีมากเหลือคณา เขาจึงมิได้เหลียวแลข้าพเจ้าเลย—แทบไม่มีผู้ใดใส่ใจความทุกข์ของข้าพเจ้า
Bhūmi (Earth), implied (complaint about her burden)
Scene: Crowds of humans with arms raised in ritual gestures, yet turning away; Bhūmi’s figure remains unnoticed, sorrowful in the background.
FAQs
When adharma spreads widely, suffering can become ‘normalized’; the Purāṇas urge attentive responsibility and timely recourse to divine order (dharma).
This verse functions as narrative setup within the Tīrthamāhātmya; the specific tīrtha is not named in this line.
None in this verse; it is a lament describing the condition of the world.