Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 94
अदर्शनात्प्रिया प्राप्ता पुनश्चादर्शनं गता । न सा तव न तस्यास्त्वं वृथा किमनुशोचसि
adarśanātpriyā prāptā punaścādarśanaṃ gatā | na sā tava na tasyāstvaṃ vṛthā kimanuśocasi
เพราะมิได้เห็นนาง เจ้าจึงเหมือน ‘ได้พบ’ นางผู้เป็นที่รัก แล้วนางก็กลับลับหายไปจากการเห็นอีกครั้ง นางมิใช่ของเจ้า และเจ้ามิใช่ของนาง—ไยจึงโศกเศร้าโดยเปล่าประโยชน์
Friends/well-wishers (within Sūta’s narration)
Scene: A consoling elder or companion addresses a grief-stricken man, gesturing calmly as if teaching; the beloved is absent, suggested by an empty space or fading silhouette; the setting hints at a forest-edge or pilgrim path.
FAQs
It teaches vairāgya: relationships and meetings are transient; clinging to ownership deepens sorrow, while dharma calls for acceptance and higher refuge.
This verse does not name a specific tīrtha; it is part of the broader Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya chapter that frames sacred travel and its moral instruction.
None; it is philosophical counsel.