Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 86
मां दृष्ट्वाऽयं मृगो याति तं मृगी याति पृष्ठतः । धावमाना ममाप्येवमनुयाति पुरा प्रिया
māṃ dṛṣṭvā'yaṃ mṛgo yāti taṃ mṛgī yāti pṛṣṭhataḥ | dhāvamānā mamāpyevamanuyāti purā priyā
เมื่อเห็นข้า กวางตัวผู้ก็วิ่งหนีไป และกวางตัวเมียวิ่งตามอยู่เบื้องหลัง; เช่นนั้นเอง ครั้งก่อนนางผู้เป็นที่รักของข้าก็เคยวิ่งตามข้า
Narrated in Sūta’s discourse (a lamenting man within the story-episode)
Scene: A stag darts forward through a forest path; a doe follows closely, head lowered in trust. In the foreground, the narrator watches, struck by memory of his beloved’s former devotion.
FAQs
The world becomes a mirror of one’s inner state; remembrance can bind the mind, so dharma encourages channeling memory into devotion rather than despair.
This verse is part of the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya narrative flow; it supports the atmosphere of the sacred setting but does not itself identify a named tīrtha.
None; it is descriptive narrative using forest imagery.