Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 85
य एष श्रूयते रावो विभ्रमं जनयन्मम । किंवा पिकसमुत्थो ऽयं किं वा मे दयितोद्भवः
ya eṣa śrūyate rāvo vibhramaṃ janayanmama | kiṃvā pikasamuttho 'yaṃ kiṃ vā me dayitodbhavaḥ
เสียงร้องที่ได้ยินอยู่บัดนี้—ก่อความสับสนในใจข้า—เกิดจากนกกาเหว่าหรือหนอ หรือว่าเป็นเสียงที่กำเนิดจากนางผู้เป็นที่รักของข้าเอง
Narrated in Sūta’s discourse (a lamenting man within the story-episode)
Scene: A traveler in a forest pauses, head tilted, listening to an unseen call; branches frame the sky, and a distant cuckoo silhouette suggests ambiguity—sound as a phantom of the beloved.
FAQs
In separation, the mind projects the beloved everywhere; the verse highlights how attachment creates भ्रम (bewilderment), urging inner steadiness amid emotional turbulence.
The verse occurs within the Nāgarakhaṇḍa Tīrthamāhātmya framework (Chapter 29), where the larger narrative supports tīrtha-glorification, though this single verse itself focuses on the emotional episode rather than naming a site.
None in this verse; it is a narrative lament (pralāpa) rather than an instruction on snāna, dāna, or japa.