एकोद्दिष्टं न शंसंति सपिण्डीकरणं परम् । कस्मात्तत्र प्रकर्तव्यं वदैतन्मम विस्त रात्
ekoddiṣṭaṃ na śaṃsaṃti sapiṇḍīkaraṇaṃ param | kasmāttatra prakartavyaṃ vadaitanmama vista rāt
บางท่านไม่สรรเสริญการบูชาเอก็อดทิษฏะ (ekoddiṣṭa) และบางท่านกล่าวถึงพิธีสปิณฑีกรณะ (sapiṇḍīkaraṇa) ว่าเป็นกรรมอันสูงกว่า แล้วเหตุใดจึงควรกระทำ ณ ที่นั้น? ขอจงอธิบายแก่ข้าพเจ้าโดยพิสดาร
Ānarta (continuing inquiry)
Scene: A scholastic ritual debate scene: the king gestures toward two symbolic ritual trays—one labeled ekoddiṣṭa (single piṇḍa focus) and another sapiṇḍīkaraṇa (multiple piṇḍas/ancestral line)—asking the sage to reconcile differing opinions.
Ritual authority is clarified through reasoned inquiry: correct ancestral rites depend on context and scriptural intent.
No explicit tīrtha is named in this verse.
It raises the issue of performing ekoddiṣṭa and/or sapiṇḍīkaraṇa and asks why one is required in that specific case.