Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 17
संशुष्का पुष्पमालेव मृतवत्सैव सौरभी । वैमनस्यं परं गत्वा निश्चलत्वमुपस्थिताम् । तां दृष्ट्वा देवपत्न्यस्ता जगदुर्नारदं तदा
saṃśuṣkā puṣpamāleva mṛtavatsaiva saurabhī | vaimanasyaṃ paraṃ gatvā niścalatvamupasthitām | tāṃ dṛṣṭvā devapatnyastā jagadurnāradaṃ tadā
นางเหี่ยวแห้งดุจพวงมาลัยดอกไม้ ดุจแม่โคที่ลูกโคตายแล้ว ครั้นตกสู่ความเศร้าหมองยิ่ง นางก็นิ่งไม่ไหวติง เมื่อเห็นนางดังนั้น เหล่าชายาแห่งเทพทั้งหลายจึงกล่าวแก่นารทในกาลนั้น
Narrator (contextual; the narrative voice introducing the Devapatnīs’ address to Nārada)
Scene: A withered flower garland hangs limp; a cow stands low-headed beside an empty calf-pen; the afflicted woman sits rigid and unmoving. Around her, the wives of the gods gather in concern, turning toward the sage Nārada with vīṇā, about to speak.
FAQs
When grief becomes immobilizing, the tradition turns toward wise dialogue and discernment, seeking truth that restores dharma and inner steadiness.
No tīrtha is named in this verse; it is narrative context within the Tīrthamāhātmya.
None is stated here.