Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 15
कृष्णार्जुनौ तदा मर्त्ये द्वापरांते द्विजोत्तमाः । अवतीर्णो धरापृष्ठे मिथः स्नेहानुगौ तदा । नरनारायणावेतौ स्वयमेव व्यवस्थितौ
kṛṣṇārjunau tadā martye dvāparāṃte dvijottamāḥ | avatīrṇo dharāpṛṣṭhe mithaḥ snehānugau tadā | naranārāyaṇāvetau svayameva vyavasthitau
ครั้นปลายยุคทวาปร โอ้พราหมณ์ผู้ประเสริฐ กฤษณะและอรชุนได้เสด็จลงสู่โลกมนุษย์บนผืนพิภพ ผูกพันกันด้วยความรักและไมตรี ทั้งสองนั้นคือ นรและนารายณ์ ผู้ปรากฏขึ้นด้วยพระประสงค์ของตนเองและทรงดำรงอยู่ดังนั้น
Sūta
Tirtha: Cakrapāṇi-kṣetra (contextualized by Kṛṣṇa-Arjuna/Nara-Nārāyaṇa)
Type: kshetra
Listener: Dvijottamāḥ (sages)
Scene: Kṛṣṇa and Arjuna appear on earth at the end of Dvāpara, standing together in affectionate companionship; a subtle overlay shows them as Nara-Nārāyaṇa, with divine radiance behind their human forms.
FAQs
Divine purpose can appear through human companionship—friendship aligned with dharma becomes a vehicle of avatāra-work.
The Adhyāya 152 tīrtha is exalted by being woven into the sacred history of Kṛṣṇa–Arjuna/Nara–Nārāyaṇa.
No explicit ritual; the verse strengthens tīrtha-reverence through avatāra-identification.