Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 56
नष्टं सर्वं हरौ याते वनं शून्यं विलोक्य सा । वृंदा प्राह सखीं प्राप्य जिह्मं तद्विष्णुना कृतम्
naṣṭaṃ sarvaṃ harau yāte vanaṃ śūnyaṃ vilokya sā | vṛṃdā prāha sakhīṃ prāpya jihmaṃ tadviṣṇunā kṛtam
ครั้นเมื่อพระหริเสด็จไป ทุกสิ่งก็พินาศ นางวฤนทาเห็นป่าร้างว่างเปล่า ครั้นพบสหายจึงกล่าวว่า “การคดเคี้ยวนี้ พระวิษณุทรงกระทำ”
Narrator (with Vṛndā’s quoted speech)
Scene: A deserted forest after Hari’s departure; Vṛndā meets a confidante and, with grief and indignation, points to Viṣṇu’s ‘crooked’ act; the atmosphere is emptied of birdsong, with fallen leaves and dim light.
FAQs
Even divine narratives stress that deceit (jihmatā) is adharma and leads to grief, underscoring truthfulness as a pillar of dharma.
Not specified in this verse; it is a narrative bridge within a tīrtha-māhātmya chapter.
None.