Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 82
लोहजंघ उवाच । किमर्थं न गता यूयं मया मुक्ता द्विजोत्तमाः । नाहं किंचिद्ग्रहीष्यामि युष्मदीयं कथंचन । कुटुंबार्थं यतस्तस्माद्व्रजध्वं स्वेच्छयाऽधुना
lohajaṃgha uvāca | kimarthaṃ na gatā yūyaṃ mayā muktā dvijottamāḥ | nāhaṃ kiṃcidgrahīṣyāmi yuṣmadīyaṃ kathaṃcana | kuṭuṃbārthaṃ yatastasmādvrajadhvaṃ svecchayā'dhunā
โลหชังคะกล่าวว่า “โอ้พราหมณ์ผู้ประเสริฐ เหตุใดท่านทั้งหลายยังไม่ไป ทั้งที่ข้าได้ปล่อยท่านแล้ว? ข้าจะไม่เอาสิ่งใดของท่านไม่ว่ากรณีใด ๆ เพราะเป็นเพื่อครอบครัวของท่านทั้งหลาย บัดนี้จงไปตามปรารถนาเถิด”
Lohajaṅgha
Type: kshetra
Listener: Audience within tīrtha-mahātmya frame (implied)
Scene: Lohajaṅgha, formerly a robber, now composed, gestures open-palmed as he tells the brāhmaṇas to go freely and assures he will take nothing; sages stand attentive.
FAQs
True repentance expresses itself as restraint and non-appropriation—refusing others’ wealth and honoring their duties.
This is within the narrative arc that leads to the sanctification and fame of Mukhārā Tīrtha.
No explicit rite; the verse emphasizes ethical conduct—non-taking (asteya) and respect for household obligations.