Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 51
सूत उवाच । ततो देवश्चिरं ध्यात्वा प्रोवाच बलसूदनम् । परं संतोषमापन्नो मेघनिर्घोषनिःस्वनम्
sūta uvāca | tato devaściraṃ dhyātvā provāca balasūdanam | paraṃ saṃtoṣamāpanno meghanirghoṣaniḥsvanam
สูตะกล่าวว่า: แล้วเทพเจ้าทรงเพ่งฌานอยู่นาน จึงตรัสกับพลสูทนะ; เมื่อทรงปีติยิ่ง พระสุรเสียงกึกก้องดุจเสียงคำรามแห่งเมฆา
Sūta
Scene: A deity sits in deep contemplation; after a long pause he speaks to Balasūdana, his voice rolling like thunderclouds, while the listener stands attentive in reverence.
FAQs
Divine decisions arise from contemplation; dharmic requests, when rightful, are met with gracious approval.
The narrative is transitioning toward the identification of Hāṭakeśvara-kṣetra in Ānarta.
None here; it introduces the divine response that will specify the place and action.