Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 34
एकदाद्रींद्रमालोक्य मेना संहृष्टमानसम् । उमां संस्मृत्य निःश्वस्य प्रोवाचेति पतिव्रता
ekadādrīṃdramālokya menā saṃhṛṣṭamānasam | umāṃ saṃsmṛtya niḥśvasya provāceti pativratā
ครั้งหนึ่ง เมื่อเมนาได้เห็นพระผู้เป็นเจ้าแห่งขุนเขา คือหิมาลัย ใจของนางก็ชื่นบาน เมนาผู้มั่นคงในพรหมจรรย์แห่งภรรยา ระลึกถึงอุมา ถอนใจ แล้วจึงกล่าว
Narrator
Listener: Ilvalāra
Scene: Menā, moved upon seeing the majestic Himalaya, remembers her daughter Umā; a deep sigh escapes her as she prepares to speak, framed by snowy peaks and serene mountain light.
FAQs
Even amidst joy, separation from the divine (here, Umā) stirs longing; devotion within household-dharma is shown through remembrance and truthful speech.
No specific tīrtha is named in this verse; it forms part of the narrative embedded in the Kāśīkhaṇḍa’s sacred-history frame.
None; it is narrative setup highlighting remembrance (smaraṇa) and emotional devotion.