Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 15
परिष्वजितुमिच्छामि त्वामहं पुत्र सुप्रिय । पञ्चत्वमनुयास्यामि त्वद्विहीनाद्य दुःखिता
pariṣvajitumicchāmi tvāmahaṃ putra supriya | pañcatvamanuyāsyāmi tvadvihīnādya duḥkhitā
โอ้บุตรเอ๋ย ผู้เป็นที่รักยิ่ง ข้าปรารถนาจะโอบกอดเจ้า วันนี้เมื่อไร้เจ้าและทุกข์ระทม ข้าจักตามทางแห่งปัญจัตวะ คือความตายกลับสู่ธาตุทั้งห้า
Unspecified (contextually the grieving mother/wife of the sage Dīrghatapā)
Tirtha: Revā (Narmadā)
Type: river
Scene: Mother collapses in grief, arms reaching as if to embrace the absent son; behind her, symbolic five elements appear—earth mound, water pot, flame lamp, wind-blown cloth, open sky—hinting at impending dissolution.
FAQs
Extreme grief can push one toward despair; the Purāṇic narrative uses this moment to highlight the need for steadiness (dhairya) and right understanding of life’s karmic order.
The broader setting is the Revā/Narmadā sacred landscape, though the verse is a lament rather than a tīrtha-stuti.
None explicitly; the verse speaks of death (pañcatva), not ritual.