Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 16
वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । पश्याम नादिं तव देव नान्तं न मध्यमव्याकृतरूपपारम् । परायणं त्वां जगतामनन्तं नताः स्म नारायणमात्मभूतम्
vasantakāmāpsarasa ūcuḥ | paśyāma nādiṃ tava deva nāntaṃ na madhyamavyākṛtarūpapāram | parāyaṇaṃ tvāṃ jagatāmanantaṃ natāḥ sma nārāyaṇamātmabhūtam
อัปสราวสันตาและกามากล่าวว่า: “ข้าแต่เทพเจ้า เรามิได้เห็นปฐมของพระองค์ มิได้เห็นอวสาน แม้กึ่งกลางก็ไม่ปรากฏ—ฝั่งไกลแห่งรูปของพระองค์ยังอวิยักตะ เราขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้เป็นที่พึ่งสูงสุดของโลกทั้งหลาย ผู้อนันต์ เรากราบนมัสการพระนารายณ์ ผู้เป็นอาตมันของสรรพสิ่ง”
Apsarases Vasantā and Kāma
Tirtha: Revā-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: Two apsarases (Vasantā and Kāma) step forward, hands folded, addressing an unseen infinite presence; the background suggests riverbank and celestial assembly; the Lord indicated by vast radiance rather than bounded icon.
FAQs
The Infinite Lord transcends all measures; surrender to Nārāyaṇa as the inner Self is the highest refuge.
The verse is primarily a Vaiṣṇava stuti; the broader Revā Khaṇḍa context relates to the Revā/Narmadā sacred region, but no single tīrtha is named here.
None; it is a hymn of bowing (praṇāma) and theological affirmation.