Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 43
विशीर्णशैलोपलशृङ्गकूटां वसुंधरां तां प्रलये प्रलीनाम् । दंष्ट्रैकया विष्णुरतुल्यसाहसः समुद्दधार स्वयमेव देवः
viśīrṇaśailopalaśṛṅgakūṭāṃ vasuṃdharāṃ tāṃ pralaye pralīnām | daṃṣṭraikayā viṣṇuratulyasāhasaḥ samuddadhāra svayameva devaḥ
แผ่นดินนั้นซึ่งละลายเข้าสู่ปรลัย ภูผา ศิลา ยอดเขาและโขดผาทั้งหลายแตกพังยับเยิน พระวิษณุผู้ทรงเดชกล้าหาที่เปรียบมิได้ ได้ทรงยกแผ่นดินนั้นขึ้นด้วยงาเพียงซี่เดียว โดยพระองค์เอง
Sūta (Lomaharṣaṇa) [deduced]
Scene: Varāha emerges from the ocean holding the Earth aloft on one tusk; shattered mountains and debris drip away; the cosmos re-forms around him; the scene balances ferocity and protection.
FAQs
When the world collapses, the Lord’s power and compassion raise it again—dharma is never abandoned.
No specific tīrtha is identified in this verse; it is a cosmic episode embedded in the Revā-khaṇḍa’s sacred narrative.
None; it is a praise narrative (māhātmya-style) of the Lord’s saving act.