Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 42
भित्त्वार्णवं तोयमथान्तरस्थं विवेश पातालतलं क्षणेन । जले निमग्नां धरणीं समस्तां समस्पृशत्पङ्कजपत्रनेत्राम्
bhittvārṇavaṃ toyamathāntarasthaṃ viveśa pātālatalaṃ kṣaṇena | jale nimagnāṃ dharaṇīṃ samastāṃ samaspṛśatpaṅkajapatranetrām
พระองค์ทรงแหวกสายน้ำมหาสมุทร แล้วเสด็จเข้าสู่ส่วนลึกภายใน เพียงชั่วขณะก็ถึงพื้นปาตาล ที่นั่นพระองค์ทรงสัมผัสแผ่นดินทั้งผองซึ่งจมอยู่ในน้ำ—แผ่นดินผู้มีดวงเนตรดุจกลีบบัว งามเรืองรอง
Sūta (Lomaharṣaṇa) [deduced]
Scene: Varāha cleaves the ocean like a curtain, plunging downward; below, the jeweled gloom of Pātāla; the Earth-personified, lotus-eyed, lies submerged; the moment of divine touch is both tender and world-shaking.
FAQs
The Divine actively seeks and restores what is lost; dharma is protected even from the depths of chaos.
No tīrtha is named; the verse is part of the Varāha rescue narrative within the Revā-khaṇḍa.
None; it is descriptive mythic theology.