Adhyaya 134: Expiations for Ritual and Temporal Offences in Worship, and the Prescribed Purificatory Procedure (Upaspṛśya)

Verse 1

अथ पूजादिसामयिकापराधेषु प्रायश्चित्तानि ॥ श्रीवराह उवाच ॥ मुक्त्वा तु मम कर्माणि मम कर्मपरायणः ॥ प्रायश्चित्तविधिं देवि यस्तु वाक्यं प्रभाषते ॥

ఇప్పుడు పూజాది మరియు కాలానుసార ఆచారాలకు సంబంధించిన అపరాధాల ప్రాయశ్చిత్తాలు చెప్పబడుతున్నాయి. శ్రీవరాహుడు పలికెను—హే దేవీ, నా కర్మాలలో పరాయణుడై ఉండి కూడా నా విధిత కర్మలను విడిచి ప్రాయశ్చిత్త విధానాన్ని వాక్యంగా చెప్పువాడు…

Verse 2

मूर्खो भवति सुश्रोणि मम कर्मपरायणः ॥ प्रायश्चित्तविधिं देवि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

హే సుశ్రోణీ, అతడు నా కర్మాలలో పరాయణుడైనా మూర్ఖుడవుతాడు. హే దేవీ, ఏ ప్రాయశ్చిత్త విధానంతో అతడు పాపం నుండి విముక్తి పొందగలడో అది చెప్పుము.

Verse 3

आकाशशयनं कृत्वा दिनानि दश पञ्च च ॥ मुच्यते किल्बिषात्तत्र देवि चैव न संशयः ॥

ఆకాశశయనం చేసి పది రోజులు మరియు మరొక ఐదు రోజులు గడిపితే, హే దేవీ, అక్కడ అతడు పాపం నుండి విముక్తుడవుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 4

इति मौनत्यागप्रायश्चित्तम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ भूषितो नीलवस्त्रेण यो हि मामुपपद्यते ॥ वर्षाणां हि शतं पञ्च कृमिर्भूत्वा स तिष्ठति ॥

ఇది మౌనత్యాగానికి ప్రాయశ్చిత్తం. శ్రీవరాహుడు పలికెను—నీలవస్త్రంతో అలంకరించుకొని నా సమీపానికి వచ్చువాడు, కృమిగా మారి నూట ఐదు సంవత్సరాలు (అధోగతిలో) నిలుచును.

Verse 5

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि अपराधविशोधनम् ॥ प्रायश्चित्तं विशालाक्षि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥

దానికి, హే సుశ్రోణీ, అపరాధ విశోధనాన్ని నేను చెప్పుదును. హే విశాలాక్షీ, ఏ ప్రాయశ్చిత్తంతో పాపం నుండి విముక్తి కలుగునో దానిని నేను వివరిస్తాను.

Verse 6

व्रतं चान्द्रायणं कृत्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ मुच्यते किल्बिषाद्भूमे एवमेतन्न संशयः ॥

విధి నిర్దేశించిన కర్మతో చాంద్రాయణ వ్రతం ఆచరించినవాడు, ఓ భూమీ, పాపం నుండి విముక్తుడవుతాడు; ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 7

अविधानेन संस्पृश्य यो हि मामुपसर्पति ॥ स मूर्खः पापकर्मा च मम विप्रियकारकः ॥

విధి లేకుండా అపవిత్రంగా స్పర్శించి నా దగ్గరకు వచ్చేవాడు మూర్ఖుడు, పాపకర్మి, నాకు అప్రీతికరుడు.

Verse 8

तेन दत्तं वरारोहे गन्धमाल्यसुगन्धितम् ॥ प्रापणं च न गृह्णामि मृष्टं चापि कदाचन ॥

ఓ వరారోహే, అతడు సమర్పించినది సుగంధ ద్రవ్యాలు, పుష్పమాలలతో పరిమళించినదైనా నేను స్వీకరించను; ఎప్పుడూ మధుర భోజనమూ కాదు.

Verse 9

ततो नारायणवचः श्रुत्वा सा संशितव्रता ॥ उवाच मधुरं वाक्यं धर्मकामा वसुन्धरा ॥

అప్పుడు నారాయణుని వచనాలు విని, వ్రతనిష్ఠలో దృఢమైన ధర్మకామిని వసుంధర మధురంగా పలికింది.

Verse 10

केन कर्मविधानॆन भूत्वा भागवता भुवि ॥ उपस्पृश्योपसर्पन्ति तव कर्मपरायणाः

హే ప్రభూ, భూమిపై భాగవతులుగా (భక్తులుగా) ఉండి, మీ కర్మలో నిమగ్నులైన వారు ఉపస్పృశ్య (ఆచమనం/శుద్ధి) చేసి ఏ కర్మవిధానంతో మీ దగ్గరకు వస్తారు?

Verse 11

एतन्मे संशयं देव परं कौतूहलं हि मे ॥ तव भक्तसुखार्थाय निष्कलं वक्तुमर्हसि

హే దేవా! ఇదే నా సందేహము, ఇదే నా పరమ కుతూహలము. నీ భక్తుల సుఖార్థమై దీనిని సంపూర్ణంగా, ఏ లోపమూ లేకుండా వివరించవలసినది.

Verse 12

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं भीरु भाषसे ॥ कथितं मम तत्त्वेन गुह्यमेतत्परं महत्

శ్రీ వరాహుడు పలికెను—హే దేవీ, హే భీరూ! నీవు నన్ను అడిగినదాన్ని తత్త్వముగా వినుము. నేను దీనిని తత్త్వతః చెప్పితిని; ఇది పరమమైన, మహత్తరమైన, గూఢోపదేశము.

Verse 13

विमुच्य सर्वकर्माणि यो हि मामुपसर्पति ॥ तस्य वै शृणु सुश्रोणि उपस्पृश्य च या क्रिया

సర్వకర్మములను విడిచి నన్ను ఆశ్రయించువాడు ఎవడైతే ఉన్నాడో—హే సుశ్రోణీ! అటువానికై ‘ఉపస్పృశ్య’ (శుద్ధిక్రియ)గా చేయవలసిన కర్మను వినుము.

Verse 14

भूत्वा पूर्वमुखस्तत्र पादौ प्रक्षाल्य चाम्बुभिः ॥ उपस्पृश्य यथान्यायं तिस्रो वै गृह्य मृत्तिकाः

అక్కడ తూర్పు ముఖముగా నిలిచి, నీటితో పాదములను కడిగి, విధిపూర్వకంగా ఉపస్పృశ్య (శుద్ధి) చేసి, తరువాత నియమానుసారంగా మట్టిని మూడు భాగాలుగా గ్రహించవలెను.

Verse 15

ततः प्रक्षालितं हस्तं जलेन तदनन्तरम् ॥ सप्तकोशं ततो गृह्य जलेन क्षालयेत् ततः

ఆ తరువాత వెంటనే నీటితో చేతిని కడుగవలెను. తదుపరి ‘సప్తకోశ’ విధానమును గ్రహించి, ఆపై నీటితో దానిని కడుగవలెను.

Verse 16

पादमेकैकशस्तद्वत्पञ्च पञ्च वदेत् ततः ॥ कोशौ संमृज्यतां तत्र यदीच्छेत्तु मम प्रियम्

అదేవిధంగా ప్రతి పాదానికి విడివిడిగా ‘ఐదు ఐదు’ అని పఠించాలి. అక్కడ రెండు కోశాలను బాగా తుడిచి శుద్ధి చేయాలి—నాకు ప్రియమైన విధంగా చేయదలచినవాడు అయితే.

Verse 17

त्रीणि कोशान्पिबेत्तत्र सर्वपापविशोधनम् ॥ मुखं कराभ्यां मार्जेत सर्वमिन्द्रियनिग्रहम्

అక్కడ మూడు కోశాలను పానము చేయాలి—ఇది సమస్త పాపాలను శుద్ధి చేస్తుందని చెప్పబడింది. రెండు చేతులతో ముఖాన్ని తుడవాలి—ఇది అన్ని ఇంద్రియాల నియమనానికి ఉపకారం.

Verse 18

प्राणायामं ततः कृत्वा मम चिन्तापरायणः ॥ कर्मणा विधिदृष्टेन कुर्यात्संसारमोक्षणम्

తర్వాత ప్రాణాయామం చేసి, మనస్సును నా ధ్యానంలో నిలిపి, విధి ప్రకారం అనుమతించిన కర్మచర్యల ద్వారా సంసారమోక్ష సాధన చేయాలి.

Verse 19

स्पृशेत्तु निष्कलस्तत्र यो हि यत्र प्रतिष्ठितः ॥ विक्षिपेत्रिणि वाराणि सलिलं प्रवरं त्रयम्

అక్కడ తాను నిలిచిన స్థలంలో నిష్కల (పూర్ణ శుద్ధి) స్థితిలో విధిపూర్వక స్పర్శ చేయాలి. ఉత్తమ జలాన్ని మూడు భాగాలుగా మూడు సార్లు చల్లాలి.

Verse 20

एवमुक्तस्य कर्त्तव्यं ममाभिगमनेषु च ॥ उपस्पृश्य तनुं वामे यदीक्षेत प्रियं मम ॥

ఇలా ఉపదేశింపబడినవాడు నన్ను సమీపించునప్పుడు కూడా ఇదే చేయాలి. శుద్ధిస్పర్శ (ఉపస్పృశ్య) చేసి, శరీరపు ఎడమ భాగంలో నాకు ప్రియమైన లక్షణం/వస్తువును దర్శిస్తే.

Verse 21

एवं च कुर्वतस्तस्य मम कर्मव्यवस्थितः ॥ अपराधं न विन्देत एवं देवि न संशयः ॥

ఈ విధంగా ఆచరించి, నా విధినిర్దిష్ట కర్మంలో సమ్యగ్వ్యవస్థితుడైనవాడు అపరాధాన్ని పొందడు—హే దేవీ, ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 22

ततो नारायणवचः श्रुत्वा देवी वसुन्धरा ॥ उवाच मधुरं वाक्यं सर्वभागवतप्रियम् ॥

అనంతరం నారాయణుని వచనాలను విని దేవి వసుంధర మధురమైన మాటను పలికింది; అది సమస్త భాగవత భక్తులకు ప్రియమైనది।

Verse 23

धरण्युवाच ॥ उपस्पृश्य विधानॆन यस्तु कर्माणि चाप्नुयात् ॥ तापनं शोधनं चैव तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥

ధరణి పలికింది—విధిపూర్వకంగా ఉపస్పృశ చేసి కర్మాలను ఆచరించేవాడికి సంబంధించిన తాపనము, శోధనము విధానాలను మీరు వివరించవలెను।

Verse 24

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे भूमे इमं गुह्यमनिन्दिते ॥ यां गतिं च प्रपद्यन्ते मम कर्मबहिष्कृताः ॥

శ్రీవరాహుడు పలికెను—హే భూమీ, హే అనిందితా, సత్యంగా ఈ నా గూఢోపదేశాన్ని విను; మరియు నా కర్మం నుండి బహిష్కృతులు ఏ గతిని పొందుతారో (విను)।

Verse 25

व्यभिचारं च मे कृत्वा यश्च मामुपसर्पति ॥ दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥

నా పట్ల వ్యభిచారం చేసి కూడా ఎవడు నన్ను ఆశ్రయించునో, అతనికి పది వేల సంవత్సరాలు మరియు వందల సంవత్సరాలు (ఫలితంగా) ఉంటాయి।

Verse 26

कृमिर्भूत्वा यथान्याय्यं तिष्ठते नात्र संशयः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य मूर्खस्य माधवि ॥

పురుగుగా మారి అతడు యథాన్యాయంగా ఉండిపోతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు. ఓ మాధవీ, ఆ మూర్ఖునికి ప్రాయశ్చిత్తాన్ని నేను చెప్పుదును.

Verse 27

यच्च कृत्वा महाभागे कृतकृत्यः पुनर्भवेत् ॥ महासान्तपनं कृत्वा तप्तकृच्छ्रं च निष्कलम् ॥

మరియు ఏది చేయుటవలన, ఓ మహాభాగ్యవతీ, అతడు మళ్లీ కృతకృత్యుడగును—నిష్కల్మషంగా మహాసాంతపనమును, అలాగే తప్తకృచ్ఛ్రమును ఆచరించి.

Verse 28

किल्बिषात्तु प्रमुक्तास्ते गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ यस्तु क्रोधसमाविष्टो मम भक्तिपरायणः ॥

పాపమునుండి విముక్తులైన వారు పరమగతిని పొందుదురు. కాని క్రోధావేశంతో నిండినవాడు, నా భక్తికి పరాయణుడైనప్పటికీ…

Verse 29

स्पृशेत मम गात्राणि चित्तं कृत्वा चलाचलम् ॥ न चाहं रागमिच्छामि क्रुद्धमेव यशस्विनि ॥

మనస్సును కొన్నిసార్లు చంచలంగా, కొన్నిసార్లు స్థిరంగా చేసి అతడు నా అవయవాలను స్పృశించవచ్చు; కానీ ఓ యశస్వినీ, నాకు రాగం ఇష్టం కాదు—ఇక్కడ క్రోధమే (ఉన్నదని) భావించాలి.

Verse 30

इच्छामि च सदा दान्तं शुभं भागवतं शुचिम् ॥ पञ्चेन्द्रियसमायुक्तं लाभालाभविवर्जितम् ॥

నేను ఎల్లప్పుడూ దాంతుడైన, శుభమైన, భాగవతుడైన, శుచియైనవానిని కోరుదును—పంచేంద్రియసమాయుక్తుడై ఉండి కూడా లాభాలాభాసక్తి లేనివానిని.

Verse 31

अहङ्कारविनिर्मुक्तं कर्मण्यभिरतं मम ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वरानने ॥

అహంకారము విడిచి నా కొరకు కర్మలో నిమగ్నుడవై యుండుము. ఇంకా నేను చెప్పుదును—ఓ సుందరముఖీ, వినుము.

Verse 32

मां यदा लभते क्रुद्धः शुद्धो भागवतः शुचिः ॥ चिल्ली जातो वर्षशतं श्येनो वर्षशतं पुनः ॥

క్రోధముతో ఉన్నవాడు నన్ను పొందినప్పుడు—అతడు శుద్ధుడు, భాగవతభక్తుడు, పవిత్రుడైనా—వంద సంవత్సరాలు ‘చిల్లీ’గా జన్మించి, మరల వంద సంవత్సరాలు శ్యేనము (గద్ద/బాజు)గా అవుతాడు.

Verse 33

भेकस्त्रिशतवर्षाणि यातुधानः पुनर्दश ॥ अपुमान् षट् च वर्षाणि रेतोभक्षस्तु जायते ॥

అతడు మూడు వందల సంవత్సరాలు భేకము (కప్ప)గా ఉంటాడు; తరువాత పది సంవత్సరాలు యాతుధానుడుగా. ఆపై ఆరు సంవత్సరాలు నపుంసకుడై, రేతోభక్షుడు (వీర్యభక్షి)గా జన్మిస్తాడు.

Verse 34

अन्धो जायेत सुष्रोणि पञ्च सप्त तथा नव ॥ गृध्रो द्वात्रिंशवर्षाणि चक्रवाको दशैव तु ॥

ఓ సుశ్రోణీ, అతడు ఐదు, ఏడు మరియు తొమ్మిది (సంవత్సరాలు) అంధుడిగా జన్మిస్తాడు. తరువాత ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు గృధ్రము (గద్ద)గా, మరియు నిజంగా పది సంవత్సరాలు చక్రవాక పక్షిగా ఉంటాడు.

Verse 35

शैवालभक्षिता चैव ह्याकाशगमनं तथा ॥ ब्राह्मणो जायते भूमे क्रोधस्य च पथे स्थितः ॥

శైవలము (పచ్చికై) భక్షణమూ, ఆకాశగమనమూ జరుగును. తరువాత భూమిపై బ్రాహ్మణుడిగా జన్మించినా, క్రోధమార్గములోనే స్థితుడై ఉంటాడు.

Verse 36

आत्मकर्मापराधेन प्राप्तः संसारसागरे ॥ धरण्युवाच ॥ अहो वै परमं गुह्यं यत्त्वया पूर्वभाषितम् ॥

స్వకర్మాపరాధం వల్ల మనిషి సంసారసాగరంలో పడతాడు. ధరణి పలికెను—అహో! మీరు ముందుగా పలికినది నిజంగా పరమ గుహ్యము.

Verse 37

श्रुत्वा सुदुस्तरं सारं भीतास्मि परिदेविता ॥ नाहमाज्ञापयामि त्वां देवदेव जगत्पते ॥

అత్యంత దురుత్తరమైన ఈ సారాన్ని విని నేను భయపడుతూ విలపిస్తున్నాను. ఓ దేవదేవా, జగత్పతీ! నేను మీకు ఆజ్ఞాపించను.

Verse 38

मम चैव प्रियार्थाय सर्वलोकसुखावहम् ॥ येन मुच्यन्ति संशुद्धा बुधाः कर्मपरायणाः ॥

నా ప్రియార్థం కోసం, అలాగే సమస్త లోకాలకు సుఖప్రదమైనదైన—శుద్ధులైన, బుద్ధిమంతులైన, కర్మనిష్ఠులైన వారు ఏద్వారా విముక్తి పొందుతారో అది చెప్పండి.

Verse 39

अल्पसत्त्वा गतभया लोभमोहसमन्विताः ॥ तरन्ति येन दुर्गाणि प्रायश्चित्तं च मे वद ॥

అల్పశక్తిగల, భయాన్ని విడిచిన, లోభమోహాలతో కూడిన (జనులు) ఏ విధంగా దుర్గమమైన కష్టాలను దాటుతారు? నాకు ప్రాయశ్చిత్తమును కూడా చెప్పండి.

Verse 40

ततः कमलपत्राक्षो वराहः सम्मुखे स्थितः ॥ सनत्कुमारो मे भक्तो पुनर्नारायणोऽब्रवीत् ॥

అప్పుడు కమలపత్రాక్షుడైన వరాహుడు ఎదురుగా నిలిచెను. నా భక్తుడైన సనత్కుమారుడు మళ్లీ నారాయణుని ఉద్దేశించి పలికెను.

Verse 41

ततो भूम्या वचः श्रुत्वा ब्रह्मणश्च सुतो मुनिः ॥ सनत्कुमारो योगज्ञः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

అప్పుడు భూమి మాటలు విని, బ్రహ్ముని కుమారుడైన ముని, యోగజ్ఞుడు సనత్కుమారుడు వసుంధర (భూమి)ను ప్రత్యుత్తరం పలికెను।

Verse 42

धन्या चैव सुभाग्या च यत्त्वया परिपृच्छितम् ॥ वराहरूपी भगवान् सर्वमायाकरण्डकः ॥

నీవు అడిగినది ధన్యమూ సుభాగ్యమూ; వరాహరూపాన్ని ధరించిన భగవంతుడు సమస్త మాయాశక్తుల నిధి వంటివాడు।

Verse 43

किं त्वया भाषितो देवि सर्वयोगाङ्गयोगवित् ॥ देवो नारायणस्तत्र सर्वधर्मविदां वरः ॥

హే దేవి (భూమి), నీవు పలికినది అక్కడ దేవ నారాయణుని గురించియే—ఆయన యోగంలోని సమస్త అంగాలను తెలిసినవాడు, ధర్మవిదులలో శ్రేష్ఠుడు।

Verse 44

कुमारवचनं श्रुत्वा तं मही प्रत्यभाषत ॥ शृणु तत्त्वेन मे ब्रह्मन् यन्मया परिपृच्छितम् ॥

కుమారుని వచనము విని భూమి అతనితో పలికెను: “హే బ్రహ్మన్, నేను అడిగినదాన్ని తత్త్వంగా వినుము.”

Verse 45

कार्यं क्रियां च योगं च अध्यात्म्यं पार्थिवस्थितम् ॥ एतन्मे पृच्छते ब्रह्मन् देवो नारायणः प्रभुः ॥

“కర్తవ్యం, క్రియ (అనుష్ఠానం), యోగం, మరియు పార్థివస్థితిలో ఉన్న అధ్యాత్మం—ఇవే విషయమై, హే బ్రహ్మన్, నేను ప్రభువైన దేవ నారాయణుని ప్రశ్నిస్తున్నాను.”

Verse 46

कृत्वा तेन व्रतं चैव मम कर्मपरायणः ॥ षष्ठे काले तु भुञ्जीत गृहभिक्षामनिन्दिताम् ॥

ఆ వ్రతాన్ని ఆచరించి, నా విధిత కర్మములో నిమగ్నుడై, ఆరవ కాలమున భోజనం చేయవలెను; గృహాల నుండి లభించిన నిందారహిత భిక్షను స్వీకరించవలెను।

Verse 47

अष्टौ भिक्षा यथान्यायं शुद्धभागवतां गृहे ॥ य एतेन विधानॆन ब्रह्मकर्माणि कारयेत् ॥

శుద్ధ భాగవత భక్తుల గృహమున యథాన్యాయంగా ఎనిమిది సార్లు/ఎనిమిది భాగాల భిక్ష ఉండవలెను. ఎవడు ఈ విధానమున బ్రహ్మకర్మములను నిర్వహించునో—

Verse 48

मुच्यते किल्बिषात्तस्मादेवमाह जनार्दनः ॥ यदीच्छसि परां सिद्धिं विष्णुलोकं जनार्दनात् ॥

ఆ పాపము/కలుషత నుండి అతడు విముక్తుడగును—ఇట్లు జనార్దనుడు పలికెను. నీవు పరమ సిద్ధిని, అనగా జనార్దనుని ద్వారా లభ్యమగు విష్ణులోకమును కోరితే—

Verse 49

शीघ्रमाराधयेद्विष्णुं द्विजमुख्यो न संशयः ॥ ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा ब्रह्मणश्च सुतो मुनिः ॥

శ్రేష్ఠ ద్విజుడు శీఘ్రముగా విష్ణువును ఆరాధించవలెను—సందేహము లేదు. తదుపరి భూమి వచనమును విని, బ్రహ్ముని కుమారుడైన ముని (మరింతగా పలికెను/చేసెను)—

Verse 50

प्रत्युवाच विशालाक्षीं धर्मकामो वसुन्धराम् ॥ अहो गुह्यं रहस्यं च यत्त्वया देवि भाषितम् ॥

ధర్మమును కోరిన (ముని) విశాలాక్షి దేవి వసుంధరను ప్రత్యువాచెను: “అహో! దేవీ, నీవు పలికినది గుహ్యమూ, రహస్యమూ అయినది।”

Verse 51

तस्य ये मुखनिष्क्रान्ता धर्मास्तान्वक्तुमर्हसि ॥ धरण्युवाच ॥ ततः स पुण्डरीकाक्षः शङ्खचक्रगदाधरः ॥

ఆయన ముఖమునుండి వెలువడిన ధర్మములను యథావిధిగా చెప్పవలసినది నీవే. ధరణి పలికెను—అనంతరం ఆ పుండరీకాక్షుడు, శంఖచక్రగదాధరుడు…

Verse 52

वराहरूपी भगवान् लोकनाथो जनार्दनः । उवाच मधुरं वाक्यं मेघदुन्दुभिनिःस्वनः ॥

వరాహరూపుడైన భగవాన్, లోకనాథుడు జనార్దనుడు మధురమైన వాక్యములు పలికెను; ఆయన స్వరం మేఘ-దుందుభి నాదంలా ప్రతిధ్వనించెను।

Verse 53

भक्तकर्मसुखार्थाय गुणवित्तसमन्विताम् ॥ अनेनैव विधानेन आचारेण समन्वितः ॥

భక్తికర్మసుఖార్థమై—సద్గుణములు మరియు యథోచిత సాధనములతో యుక్తుడై—ఈ విధానమునే ఆచారమునే అనుసరించి నియమితుడైనవాడు…

Verse 54

देवि कारयते कर्म मम लोकं स गच्छति ॥ क्रुद्धेन न च कर्त्तव्यं लोभेन त्वरया न च ॥

దేవీ, నియతకర్మను చేయింపజేసేవాడు నా లోకమునకు చేరును. కాని అది కోపంతో గాని, లోభంతో గాని, తొందరతో గాని చేయరాదు.

Verse 55

संसारं ते न गच्छन्ति अपराधविवर्जिताः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ अकर्मण्येन पुष्पेण यो मामर्चयते भुवि ॥

అపరాధములేని వారు సంసారమునకు పోరు. శ్రీవరాహుడు పలికెను—భూమిపై అనుచిత మార్గమున పొందిన పుష్పముతో ఎవడు నన్ను అర్చించునో…

Verse 56

पातनं तस्य वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ नाहं तत्प्रतिगृह्णामि न च ते वै मम प्रियाः ॥

ఓ వసుంధరా, అతని పతనాన్ని నేను వివరిస్తాను—వినుము. నేను ఆ (అర్పణాన్ని) స్వీకరించను; వారు నిశ్చయంగా నాకు ప్రియులు కారు.

Verse 57

मूर्खा भागवता देवि मम विप्रियकारिणः ॥ पतन्ति नरके घोरे रौरवे तदनन्तरम् ॥

హే దేవీ, మూర్ఖులైన ‘భాగవతులు’—నాకు అప్రీతికరంగా ప్రవర్తించేవారు—ఆపై రౌరవమనే ఘోర నరకంలో పడతారు.

Verse 58

अज्ञानस्य च दोषेण दुःखान्यनुभवन्ति च ॥ वानरो दश वर्षाणि मार्जारश्च त्रयोदश ॥

అజ్ఞాన దోషం వల్ల వారు దుఃఖాలను అనుభవిస్తారు. (వారు) పది సంవత్సరాలు కోతిగా, పదమూడు సంవత్సరాలు పిల్లిగా జన్మిస్తారు.

Verse 59

मूकः पञ्च च वर्षाणि बलीवर्दश्च द्वादश ॥ छागश्चैवाष्टवर्षाणि मासं वै ग्रामकुक्कुटः ॥

(వారు) ఐదు సంవత్సరాలు మూగగా, పన్నెండు సంవత్సరాలు ఎద్దుగా, ఎనిమిది సంవత్సరాలు మేకగా, మరియు ఒక నెల గ్రామకోడి (కోడి/కోడి మగ)గా ఉంటారు.

Verse 60

त्रीणि वर्षाणि महिषो भवत्येव न संशयः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे पुष्पं यन्मे न रोचते ॥

మూడు సంవత్సరాలు అతడు మహిషంగా (గేదెగా) అవుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు. హే భద్రే, నాకు నచ్చని పుష్పార్పణం ఇదని నీకు చెప్పాను.

Verse 61

अकर्मण्यं विशालाक्षि पुष्पं ये च ददन्ति वै ॥ धरण्युवाच ॥ भगवन्यदि तुष्टोऽसि विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

హే విశాలాక్షి! విధివిరుద్ధమైన, ఫలరహిత పుష్పాన్ని అర్పించువారు దోషానికి పాత్రులు. ధరణి పలికెను—హే భగవన్, మీరు శుద్ధ అంతరాత్మతో తృప్తి చెందితే—

Verse 62

येन शुध्यन्ति ते भक्तास्तव कर्मपरायणाः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

దీనివల్ల మీ కర్మపరాయణ భక్తులు శుద్ధి పొందుతారు. శ్రీవరాహుడు పలికెను—హే దేవి, నన్ను నీవు అడుగుతున్న దానిని తత్త్వంగా నా నుండి వినుము.

Verse 63

प्रायश्चित्तं महाभागे येन शुध्यन्ति मानवाः ॥ एकाहारं ततः कृत्वा मासमेकं वरानने ॥

హే మహాభాగే! మనుష్యులు శుద్ధి పొందే ప్రాయశ్చిత్తం ఇది—హే వరాననే, ఆపై ఒక నెల పాటు ఏకాహారం చేయాలి.

Verse 64

यावकान्नं त्रीण्यहानि वायुभक्षो दिनत्रयम् ॥ य एतेन विधानॆन देवि कर्माणि कारयेत् ॥

మూడు రోజులు యావకాన్నం భుజించి, మూడు రోజులు వాయుభక్షుడై (ఉపవాసంగా) ఉండాలి. హే దేవి, ఈ విధానంతో కర్మలను ఆచరించువాడు—

Verse 65

सर्वपापप्रमुक्तश्च मम लोकं स गच्छति ॥

అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై నా లోకానికి చేరుతాడు.

Verse 66

धरण्युवाच ॥ यन्मां त्वं भाषसे नाथ आचारस्य व्यतिक्रमम् ॥ उपस्पृश्य समाचारं रहस्यं वक्तुमर्हसि ॥

ధరణి పలికింది—హే నాథా! మీరు నాకు ఆచారవ్యత్యాసం గురించి చెప్పుచున్నప్పుడు, సమ్యక్ ఆచరణ యొక్క రహస్య విధానమైన ఉపస్పృశ్య (శుద్ధి కోసం స్పర్శ)ను కూడా వివరించవలసినది.

Verse 67

त्रीणि वारान्स्पृशेत्तत्र शिरो ब्रह्मणि संस्थितः ॥ त्रीणि वारान्पुनस्तत्र उभे ते कर्णनासिके ॥

అక్కడ బ్రహ్మస్మరణలో స్థితుడై శిరస్సును మూడు సార్లు స్పృశించాలి; తరువాత మళ్లీ అక్కడే రెండు చెవులు మరియు నాసికలను మూడు సార్లు స్పృశించాలి।

Verse 68

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यो मम ये च मते स्थिताः ॥ अनेन विधिना कृत्वा प्रायश्चित्तं यशस्विनि ॥

బ్రాహ్మణుడైనా, క్షత్రియుడైనా, వైశ్యుడైనా—నా బోధలో స్థితులైన వారు—ఈ విధానంతో ప్రాయశ్చిత్తం చేసి, హే యశస్విని—

Verse 69

जातं मे विह्वलं चित्तं न स्थिरं जायते क्वचित् ॥ यत्त्वया भाषितं हीदं भक्तानां च दुरासदम् ॥

నా చిత్తం వ్యాకులమైంది; అది ఎక్కడా స్థిరపడటం లేదు. మీరు చెప్పిన ఈ విషయం భక్తులకు కూడా దుర్లభమైనది.

Verse 70

ततो मां भाषते ब्रह्मन् विष्णुर्मायाकरण्डकः ॥ क्रुद्धा भागवता ब्रह्मन् येन शुद्ध्यन्ति किल्बिषात् ॥

అప్పుడు మాయాధారకుడైన అద్భుత విష్ణువు నాతో పలికాడు—హే బ్రాహ్మణా! క్రోధించిన భాగవతులు (భగవద్భక్తులు) కూడా పాపం నుండి శుద్ధి కలిగించే సాధనమవుతారు.

Verse 71

मत्पूजनं विधानॆन यदीच्छेत् परमाṃ गतिम् ॥ ये मां देवि यजिष्यन्ति क्रोधं त्यक्त्वा जितेन्द्रियाः ॥

విధివిధానాలతో నా పూజ చేసి పరమగతిని కోరువాడు—ఓ దేవీ, క్రోధాన్ని విడిచి ఇంద్రియాలను జయించి నన్ను ఆరాధించువారు ఆ మార్గానికి అర్హులు.

Verse 72

वीरासनविधींश्चैव कारयेत् सप्त सप्त च ॥ चतुर्थं भक्ष्यमेकेन मासेन घृतपायसम् ॥

వీరాసన విధానాలనూ చేయించాలి—ఏడు మరియు మళ్లీ ఏడు (సార్లు/సమూహాలు). నాల్గవ దశలో ఒక నెలపాటు భక్ష్యంగా ఘృత-పాయసం (నెయ్యి-పాల పాయసం) ఉండాలి.