Adhyaya 196

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि प्रभासं जलसंस्थितम् । वृद्धप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదనంతరం, ఓ మహాదేవీ, పవిత్ర జలసమీపంలో ఉన్న ప్రభాసానికి వెళ్లవలెను; అది వృద్ధప్రభాసానికి దక్షిణంగా ఎక్కువ దూరంలో లేదు।

Verse 2

तस्यैव देवि देवस्य शृणु माहात्म्यमुत्तमम्

హే దేవీ, ఆ దేవుని పరమోత్తమ మహాత్మ్యాన్ని వినుము।

Verse 3

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्त्रवधः कृतः । तदाऽस्य परमा जाता घृणा मनसि भामिनि

హే భామినీ, జామదగ్న్య రాముడు (పరశురాముడు) క్షత్రియవధ చేసినప్పుడు, అతని మనస్సులో పరమ ఘృణా—అంటే ఘోర పశ్చాత్తాపం—జన్మించింది।

Verse 4

ततस्त्वाराधयामास महादेवं सुरेश्वरम् । उग्रं तपः समास्थाय बहून्वर्ष गणान्प्रिये

అప్పుడు, హే ప్రియే, అతడు దేవేశ్వరుడైన మహాదేవుని ఆరాధించాడు; ఉగ్ర తపస్సును ఆశ్రయించి అనేక సంవత్సరములు తపస్సు చేశాడు।

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्वरदस्तेऽहं वरं वरय सुव्रत

అప్పుడు ప్రసన్నుడైన మహాదేవుడు అతని ఎదుట ప్రత్యక్షమై ఇలా అన్నాడు—“నేను వరదాతను; ఓ సువ్రతా, నీకు కావలసిన వరం కోరుకో।”

Verse 6

राम उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । दर्शयस्व स्वकं लिंगं यज्ञे वज्रेण छादितम्

రాముడు అన్నాడు—“ఓ దేవా, నాపై మీరు ప్రసన్నులైతే, నాకు వరం ఇవ్వదలచితే, యజ్ఞంలో వజ్రంతో కప్పబడిన మీ స్వలింగాన్ని నాకు దర్శింపజేయండి।”

Verse 7

घृणा मे महती जाता हत्वेमान्क्षत्रियान्बहून् । दर्शनात्तव लिंगस्य येन मे नश्यते घृणा

“ఇన్ని క్షత్రియులను సంహరించినందున నాలో గొప్ప పశ్చాత్తాపం కలిగింది. మీ లింగ దర్శనంతో నా ఆ పశ్చాత్తాపం నశించుగాక.”

Verse 8

तथा मे पातकं सर्वं प्रसादात्तव शंकर

“అలాగే, ఓ శంకరా, మీ ప్రసాదంతో నా సమస్త పాపములు కూడా తొలగిపోవుగాక.”

Verse 9

शंकर उवाच । मम लिंगं सहस्राक्ष उत्थितं तु पुनःपुनः । वज्रेणाच्छादयत्येव भयेन महता वृतः

శంకరుడు అన్నాడు—“ఓ సహస్రాక్షా (ఇంద్రా), నా లింగం మళ్లీ మళ్లీ ఉద్భవిస్తుంది; కానీ నీవు మహాభయంతో కప్పబడి దానిని వజ్రంతో కప్పుతూనే ఉంటావు.”

Verse 10

न तेऽहं दर्शनं यास्ये लिंगरूपी कदाचन

నేను ఎప్పటికీ లింగరూపంగా నీ దర్శనానికి రాను।

Verse 11

यन्मां वदसि घृणया वृतोऽहं पातकेन तु । तत्तेऽहं नाशयिष्यामि स्पर्शनात्तु द्विजोत्तम

హే ద్విజోత్తమా! నన్ను పాపం చుట్టుముట్టిందని నీవు విరక్తితో అంటున్నావు; అయితే నా స్పర్శమాత్రంతోనే నీ ఆ పాపాన్ని నేను నశింపజేస్తాను।

Verse 12

अस्मिञ्जलाश्रये पुण्ये जलमध्ये महामते । उत्थास्यति महालिंगं तस्य त्वं दर्शनं कुरु

హే మహామతీ! ఈ పుణ్య జలాశయంలో జలమధ్య నుండి మహాలింగం ఉద్భవిస్తుంది; నీవు భక్తితో దాని దర్శనం చేయి।

Verse 13

गमिष्यति घृणा सर्वा निष्पापस्त्वं भविष्यसि । उक्त्वैवमुदतिष्ठच्च जलमध्याद्वरानने

నీ సమస్త విరక్తి తొలగిపోతుంది, నీవు నిష్పాపుడవు అవుతావు। ఇలా చెప్పి ఆ సుందరముఖి జలమధ్య నుండి లేచింది।

Verse 14

जलप्रभासनामास्य ततो जातं धरातले । तस्यालं स्पर्शनाद्देवि शिवलोकं व्रजेन्नरः

అనంతరం భూమిపై ‘జలప్రభాస’ అనే తీర్థం ఉద్భవించింది। హే దేవీ! దాని స్పర్శమాత్రంతో మనిషి శివలోకాన్ని పొందుతాడు।

Verse 15

एकं भोजयते योऽत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । भोजितोऽहं भवेत्तेन सपत्नीको न संशयः

ఇక్కడ ప్రశంసిత వ్రతనిష్ఠుడైన ఒక్క బ్రాహ్మణునికైనా భోజనం పెట్టినవాడు, ఆ కర్మవల్ల నేను కూడా నా సహధర్మిణితో సహా భోజితుడనగుదును—సందేహం లేదు।

Verse 16

एषा जलप्रभासस्य संभूतिस्ते मयोदिता । श्रुता पापोपशमनी सर्वकामफलप्रदा

ఇది జలప్రభాస యొక్క ఉద్భవకథను నేను నీకు తెలిపాను; దీనిని వినగానే పాపాలు శమిస్తాయి, సమస్త కోరికల ఫలాన్ని ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जलप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘జలప్రభాసమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే 196వ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।