Adhyaya 148
ఈ అధ్యాయంలో శివ–దేవి సంభాషణ రూపంలో బ్రహ్మతీర్థ సమీపంలో బ్రహ్మకుండానికి ఉత్తరంగా ఉన్న ‘కుండల’ అనే కూపాన్ని సూచిస్తారు. అక్కడ స్నానం చేస్తే చౌర్యదోష పాపం తొలగి మహాపావనత్వం కలుగుతుందని చెప్పబడింది. ప్రత్యేకంగా శివరాత్రి సమయంలో హింసతో మరణించినవారు, నైతిక దోషాలతో గుర్తింపబడినవారి శ్రేయస్సుకోసం పిండదానం వంటి కర్మలు చేయడం ఉత్తమమని ఉపదేశం ఉంది. దేవి అడిగిన ప్రశ్నకు ఈ స్థలం ఎలా ప్రసిద్ధి పొందిందో ఈశ్వరుడు కారణకథను వివరిస్తాడు. రాజు సుదర్శనుడు పూర్వజన్మస్మరణం పొందుతాడు—పూర్వజన్మలో అతడు దొంగ; శివరాత్రి జాగరణ రాత్రి దుష్కార్యం చేయబోయి రాజభటుల చేత హతుడై, అతని అవశేషాలు బ్రహ్మతీర్థానికి ఉత్తరంగా పాతిపెట్టబడతాయి. అనుకోకుండా శివరాత్రి జాగరణతో కలిగిన సంబంధం మరియు క్షేత్ర మహిమ వల్ల అతడికి పరివర్తన ఫలితం కలిగి, ధర్మాత్ముడైన రాజు సుదర్శనుడిగా పునర్జన్మ కలుగుతుంది. తరువాత బంగారం లభించడం అనే దృశ్యచిహ్నం ప్రజలకు ధృవీకరణగా నిలుస్తుంది; ‘చిత్రాపథా’ నది ఉద్భవించి పేరు పొందుతుంది. శ్రావణమాసంలో ఆ కూపంలో స్నానం చేసి నియమానుసారంగా శ్రాద్ధం చేసి, చిత్రాదిత్యుని పూజిస్తే శివలోకంలో గౌరవం లభిస్తుందని చెప్పబడింది. చివరగా పఠనం లేదా శ్రవణం చేసినవారికి రుద్రలోకంలో పవిత్రత, ప్రతిష్ఠ కలుగుతాయని ఫలశ్రుతి ఉంది.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं कुंडलसंभवम् । तस्यैव चोत्तरे भागे ब्रह्मकुण्डसमीपतः
ఈశ్వరుడు పలికెను—తదనంతరం, ఓ మహాదేవీ, ‘కుండలసంభవ’ అనే బావికి వెళ్లవలెను; దాని ఉత్తర భాగమున, పవిత్ర బ్రహ్మకుండ సమీపమున.
Verse 2
यत्र सिद्धो महादेवि रूपकुंडलहारकः । तत्र स्नात्वा नरो देवि मुच्येत्स्तेयकृतादघात्
ఓ మహాదేవీ, ‘రూపకుండలహారక’ అనే సిద్ధుడు సిద్ధిని పొందిన స్థలమది. ఓ దేవీ, అక్కడ స్నానం చేసిన నరుడు దొంగతనమునుండి కలిగిన పాపమునుండి విముక్తుడగును.
Verse 3
सप्त जन्मानि देवेशि न तस्यान्वयसंभवः । चौरः कश्चिद्भवेत्क्रूरस्तत्र स्नानप्रभावतः
ఓ దేవేశీ, ఏడు జన్మల వరకు అతని వంశప్రవాహము నిలువదు; మరియు అక్కడి స్నానప్రభావముచేత అతడు ఏదో క్రూర దొంగగా మారును—ఇట్లు ఉపదేశించబడినది.
Verse 4
शिवरात्र्यां विशेषेण पिंडदानादिकां क्रियाम् । कुर्याच्छस्त्रहतानां च पापिनां तत्र मुक्तये
ప్రత్యేకంగా శివరాత్రి నాడు అక్కడ పిండదానాది కర్మలు చేయవలెను; శస్త్రహతులకును పాపులకును ముక్తి కలుగుటకై।
Verse 5
देव्युवाच । कथं कुण्डलरूपं तु पृथिव्यां ख्यातिमागतम् । एतत्कथय मे देव विस्तराद्वदतां वर
దేవి పలికెను—ఈ ‘కుండలరూపం’ భూమిపై ఎలా ఖ్యాతి పొందింది? ఓ దేవా, వక్తలలో శ్రేష్ఠుడా, దీనిని నాకు విస్తరంగా చెప్పుము।
Verse 6
ईश्वर उवाच । शृणु देवि महापुण्यां कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मुच्यते पापान्नरो जन्मशतार्जितात्
ఈశ్వరుడు పలికెను—ఓ దేవీ, మహాపుణ్యకరమైన పాపనాశినీ ఈ కథను వినుము; దీనిని విన్నవాడు వంద జన్మల పాపాల నుండి విముక్తుడగును।
Verse 7
प्रभासक्षेत्रमाहात्म्याच्छिवरात्र्यामुपोषितः । आसीत्सुदर्शनो राजा पृथिव्यामेकराट् सुधीः
ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యముచేత శివరాత్రి ఉపవాసం చేసినవాడై, భూమిపై ఏకచక్రాధిపతిగా జ్ఞానవంతుడైన సుదర్శన రాజు ఉండెను।
Verse 8
धन्यो हि स धनाढ्यश्च प्रजां यत्नैरपालयत् । राज्यं तस्य सुसंपन्नं ब्राह्मणैरुपशोभितम् । समृद्धमृद्धिसंयुक्तं विटतस्करवर्जितम्
ఆ రాజు ధన్యుడును ధనవంతుడును; శ్రమతో ప్రజలను పరిరక్షించెను. అతని రాజ్యం సుసంపన్నం, బ్రాహ్మణులచే శోభితం, సమృద్ధితో నిండినది, దుష్టులు దొంగలు లేనిది।
Verse 9
तस्मिञ्जनपदे रम्ये पुरी भगवती शुभा । चातुर्वर्ण्यसमायुक्ता पुरप्राकारमंडिता
ఆ रम్యమైన జనపదంలో శుభప్రదమైన, భగవతీస్వరూపమైన ఒక నగరం ఉండెను. అది చాతుర్వర్ణ్యసమేతమై, పురప్రాకారములతో సువిభూషితమై ఉండెను.
Verse 10
तस्मिन्पुरवरे रम्ये राज्यं निहतकण्टकम् । करोति बान्धवैः सार्द्धमृद्धियुक्तः सुदर्शनः । हिरण्यदत्तस्य सुतो जातो गांधारकन्यया
ఆ రమ్యమైన ఉత్తమ నగరంలో శ్రీసంపన్నుడైన సుదర్శనుడు బంధువులతో కలిసి కంటకరహితమైన (నిర్విఘ్నమైన) రాజ్యాన్ని పాలించెను. అతడు హిరణ్యదత్తుని కుమారుడు; గాంధారకన్య గర్భజాతుడు.
Verse 11
तस्य भार्या प्रिया साध्वी भर्तृव्रतपरायणा । सुनंदा नामविख्याता काशिराजसुता शुभा
అతని ప్రియ భార్య సాధ్వి, భర్తృవ్రతధర్మంలో పరాయణ. ఆమె ‘సునందా’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి, కాశీరాజుని శుభకన్య.
Verse 12
तया सार्धं हि राजेन्द्रो भोगान्स बुभुजे सदा । भुंजमानस्य भोगान्वै चिरकालो गतस्तदा
ఆ రాజేంద్రుడు ఆమెతో కలిసి నిత్యం రాజభోగాలను అనుభవించెను. అలా భోగాలను అనుభవించుచుండగా ఎంతో దీర్ఘకాలం గడిచిపోయెను.
Verse 13
अकरोत्स महायज्ञान्ददौ दानानि भूरिशः । एवं कालो गतस्तस्य भार्यया सह सुव्रते
అతడు మహాయజ్ఞాలను నిర్వహించి, విస్తారంగా దానధర్మాలు చేసెను. ఈ విధంగా సువ్రతయైన భార్యతో కలిసి అతని కాలం గడిచెను.
Verse 14
कदाचिन्माघमासे तु शिवरात्र्यां वरानने । सस्मार पूर्वजातिं स भार्यामाहूय चाब्रवीत्
ఒకసారి మాఘమాసంలో, శివరాత్రి పవిత్ర రాత్రి నాడు, ఓ సుందరముఖీ! అతనికి పూర్వజన్మ స్మరణమైంది; అప్పుడు భార్యను పిలిపించి ఇలా పలికెను।
Verse 15
सुदर्शन उवाच । शिवरात्रिव्रतं देवि मया कार्यं वरानने । व्रतस्यास्य प्रभावेन प्राप्तं राज्यं मया किल
సుదర్శనుడు అన్నాడు—హే దేవీస్వరూపిణీ, హే వరాననే! నేను శివరాత్రి వ్రతాన్ని తప్పక ఆచరించాలి; ఎందుకంటే ఈ వ్రత ప్రభావంతోనే నేను రాజ్యాన్ని పొందాను।
Verse 16
राज्ञ्युवाच । महान्प्रभावो राजेन्द्र एवमुक्तं त्वया मम । एतन्मे कारणं ब्रूहि आश्चर्यं हृदि वर्तते
రాణి పలికింది—హే రాజేంద్రా! మీరు నాకు చెప్పినట్లుగా దీని ప్రభావం మహత్తరమైనది. దానికి కారణం చెప్పండి; నా హృదయంలో ఆశ్చర్యం కలుగుతోంది।
Verse 17
राजोवाच । शृणु तीर्थस्य माहात्म्यं शिवरात्रिमुपोषणात् । तस्मिञ्छिवपुरे रम्ये स्वर्गद्वारे सुशोभने
రాజు అన్నాడు—శివరాత్రి ఉపవాసం వల్ల కలిగే ఆ తీర్థ మహాత్మ్యాన్ని విను; స్వర్గద్వారంలా శోభించే ఆ రమ్యమైన శివపురంలో।
Verse 18
आदितीर्थे प्रभासे तु कामिके तीर्थ उत्तमे
ప్రభాస క్షేత్రంలోని ఆదితీర్థంలో—అలాగే ‘కామిక’ అనే ఉత్తమ తీర్థంలో।
Verse 19
ऋद्धियुक्ते पुरे तस्मिन्नित्यं धर्मानुसेविते । शिवरात्र्यां गतो राज्ञि तिथीनामुत्तमा तिथिः
సంపదతో నిండిన ఆ నగరంలో, నిత్యం ధర్మాచరణ జరుగుచుండగా, ఓ రాణీ, తిథులలో ఉత్తమమైన శివరాత్రి వచ్చెను।
Verse 20
मानवास्तत्र ये केचित्पुरराष्ट्रनि वासिनः । तत्रागता वरारोहे शिवरात्र्यामुपोषितुम्
ఓ సుందరీ, అక్కడ పట్టణాల్లోను గ్రామప్రాంతాల్లోను నివసించిన ప్రజలందరూ శివరాత్రి ఉపవాసం చేయుటకు అక్కడికి వచ్చిరి।
Verse 21
धननामा वणिक्कश्चित्तत्रैव वसते सदा । धनाढ्यः स तु धर्मात्मा सदा धर्मपरायणः
అక్కడ ధన అనే పేరుగల ఒక వాణిజ్యుడు ఎల్లప్పుడూ నివసించెను. అతడు ధనవంతుడైనా ధర్మాత్ముడై నిత్యం ధర్మపరాయణుడుగా ఉండెను।
Verse 22
स भार्यासहितस्तत्र शिवरात्रिमुपोषितः । तस्य भार्याऽभवत्साध्वी रूपयौवनसंवृता
అతడు అక్కడ భార్యతో కలిసి శివరాత్రి ఉపవాసం ఆచరించెను. అతని భార్య సాధ్వీ, రూపయౌవనసంపన్నగా ఉండెను।
Verse 23
प्रचलन्मेखलाहारा सर्वाभरणभूषिता । स तया भार्यया सार्धं कामक्रोधविवर्जितः
కదులుచున్న మేఖల, హారములతో ఆమె సర్వాభరణాలతో అలంకృతురాలై నిలిచెను; అతడు ఆ భార్యతో కలిసి కామక్రోధములను విడిచి ఉండెను।
Verse 24
प्रभासस्याग्रतो भूत्वा स्नातः शुक्लांबरः शुचिः । यथोक्तेन विधानेन भक्त्या निद्राविवर्जितः
ప్రభాసుని సమక్షంలో నిలిచి అతడు స్నానం చేసి, శ్వేతవస్త్రాలు ధరించి శుచిగా ఉన్నాడు. శాస్త్రోక్త విధానమును భక్తితో అనుసరించి నిద్రను విడిచి ఉన్నాడు.
Verse 25
तत्राहं चौररूपेण पापः स्तैन्यं समाश्रितः । सच्छूद्राणां कुले जातो देवब्राह्मणपूजकः
అక్కడ నేను పాపి, దొంగ రూపంలో దొంగతనాన్ని ఆశ్రయించాను. నేను సత్శూద్ర కులంలో పుట్టినవాడినైనా దేవపూజకుడిని, బ్రాహ్మణులను గౌరవించేవాడిని.
Verse 26
पूर्वकर्मानुसंयोगाद्विकर्मणि रतः सदा । तस्यां रात्र्यामहं तत्र जनमध्ये तु संस्थितः
పూర్వకర్మఫలసంబంధం వల్ల నేను ఎల్లప్పుడూ దుష్కర్మాలలో నిమగ్నుడనై ఉండేవాడిని. అయితే ఆ రాత్రి నేను అక్కడ జనసమూహం మధ్య నిలిచి ఉన్నాను.
Verse 27
कुण्डलीनः स्थितस्तत्र रंध्रापेक्षी वरानने । वणिजस्तस्य भार्यायाश्छिद्रान्वेषणतत्परः
ఓ సుందరముఖీ! నేను అక్కడ కుంచించుకొని కూర్చుని, ఒక చిలుకు దొరకాలని ఎదురుచూస్తూ—ఆ వాణిజ్యుని భార్యలో బలహీనతను వెదకడంలో తత్పరుడనై ఉన్నాను.
Verse 28
सा रात्रिर्जाग्रतस्तस्य गता मे विजने तथा । गीतनृत्यादिनिर्घोषैर्वेदमंगलपाटकैः
అతనికి ఆ రాత్రి జాగరణతో గడిచింది; నాకు కూడా ఏకాంతస్థలంలో—గీతనృత్యాల నినాదాలతో, వేదమంగళపాఠాల స్వరాలతో నిండిపోయి గడిచింది.
Verse 29
तालशब्दैस्तथा बन्धैः पुस्तकानां च वाचकैः । एवं रात्र्यां तु शेषायां यावत्तिष्ठति तत्र वै
తాళ శబ్దములతో, సంగీత కూర్పులతో మరియు గ్రంథ పఠనము చేయువారితో కలిసి, మిగిలిన రాత్రి అంతయు అతడు అక్కడే గడిపాడు.
Verse 30
निरोधेन समायुक्ता पीड्यमाना शुचिस्मिता । धनिभार्या निरोधार्ता देवागाराद्बहिर्गता
శారీరక బాధతో కూడినది మరియు పీడింపబడుతున్నది, పవిత్రమైన చిరునవ్వు కలిగిన ఆ ధనవంతుని భార్య, ఆ బాధతో దేవాలయం నుండి బయటకు వచ్చింది.
Verse 31
तस्याः कर्णौ त्रोटयित्वा पुप्लुवेऽहं जले स्थितः । ततः कोलाहलस्तत्र कृतस्तत्पुरवासिभिः
ఆమె చెవులను (ఆభరణాలను) తెంపివేసి, నేను నీటిలోకి దూకి అక్కడే ఉండిపోయాను. అప్పుడు ఆ పట్టణ వాసులు అక్కడ పెద్ద గొడవ చేశారు.
Verse 32
श्रुत्वा कोलाहलं शब्दं कर्णत्रोटनजं तदा । धाविता रक्षकास्तत्र राजशासनकारकाः
చెవులు తెంచడం వల్ల పుట్టిన ఆ కోలాహల శబ్దాన్ని విని, రాజాజ్ఞను అమలు చేసే రక్షక భటులు అక్కడికి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.
Verse 33
तैरहं शस्त्रहस्तैश्च उल्काहस्तैः समंततः । निरीक्षितोऽथ न प्राप्तं सुवर्णं मन्मुखे स्थितम्
చేతిలో ఆయుధాలు మరియు కాగడాలు పట్టుకున్న వారు నన్ను అన్ని వైపుల నుండి వెతికారు, కానీ నా నోటిలో ఉన్న బంగారం వారికి దొరకలేదు.
Verse 34
खड्गेन तीक्ष्णधारेण छित्त्वा शीर्षं तदा मम । उल्काहस्ता निरीक्षन्तो नापश्यन्स्वर्णमण्वपि
అప్పుడు వారు పదునైన కత్తితో నా తలను ఖండించారు. చేతిలో కాగడాలు పట్టుకుని వెతికినా, వారికి రవ్వంత బంగారం కూడా కనిపించలేదు.
Verse 35
हित्वा मां ते गताः सर्वे गत्वा राज्ञे न्यवेदयन् । न किञ्चित्तत्र संप्राप्तं हतोऽस्माभिश्च तत्क्षणात्
నన్ను విడిచిపెట్టి వారందరూ వెళ్లి రాజుకు నివేదించారు: 'అక్కడ ఏమీ దొరకలేదు; మేము అతన్ని ఆ క్షణమే చంపివేసాము.'
Verse 36
कथयित्वा तु ते सर्वे यथादेशं गताः पुनः । ततो वै बन्धुना तत्र भयभीतेन चेतसा
అలా చెప్పి వారందరూ తిరిగి తమ ప్రదేశాలకు వెళ్లిపోయారు. అప్పుడు అక్కడ భయంతో కూడిన మనస్సు గల ఒక బంధువు...
Verse 37
निखातं मम तत्रैव शिरः कायेन संयुतम् । खातं कृत्वा प्रिये तत्र ब्रह्मतीर्थस्य चोत्तरे
ఓ ప్రియురాలా! బ్రహ్మతీర్థానికి ఉత్తరాన గొయ్యి తవ్వి, నా తలను మొండెంతో కలిపి అక్కడే పాతిపెట్టారు.
Verse 38
पिहितोऽहं तु तत्रैव प्रभासे तीर्थ उत्तमे । शिवरात्रिप्रभावेन तज्जातिस्मरतां गतः
ఆ విధంగా ఉత్తమమైన ప్రభాస తీర్థంలో నన్ను అక్కడే పూడ్చిపెట్టారు. శివరాత్రి మహత్యం వల్ల నాకు పూర్వజన్మ స్మరణ కలిగింది.
Verse 39
राज्यं निष्कण्टकं प्राप्तं समृद्धं वरवर्णिनि । एतत्प्रभासमाहात्म्यं शिवरात्रेरुपोषणात् । एतत्फलं मया लब्धं गत्वा तस्मादुपोषये
ఓ సుందరీ! నాకు కంటకరహితమైన, సమృద్ధమైన రాజ్యం లభించింది. శివరాత్రి ఉపవాసం వలన ప్రభాస క్షేత్ర మహాత్మ్యం ఇదే. ఈ ఫలాన్ని నేను పొందాను; అందుకే అక్కడికి వెళ్లి ఉపవాసం ఆచరిస్తాను।
Verse 40
राज्ञ्युवाच । गच्छावस्तत्र यत्रैव कपालं पतितं तव । स्फोटिते च कपाले च हिरण्यं दृश्यते यदि । प्रत्ययो मे भवेत्पश्चात्तव वाक्यं न संशयः
రాణి పలికింది—నీ కపాలం పడిన అదే చోటికి మనం వెళ్లుదాం. ఆ కపాలాన్ని పగలగొట్టినప్పుడు అందులో బంగారం కనిపిస్తే, అప్పుడు నాకు నిశ్చయం కలుగుతుంది; నీ మాటపై సందేహం ఉండదు।
Verse 41
राजोवाच । कल्पं हि तिष्ठते चास्थि यावद्भूमिविपर्ययः । उत्तिष्ठ व्रज भद्रं ते प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्
రాజు పలికాడు—ఆ ఎముక కల్పాంతం వరకు, భూమి విపర్యయం కలిగే వరకు, నిలిచి ఉంటుంది. లేచి రా; నీకు మంగళం కలుగుగాక—ఉత్తమమైన ప్రభాస క్షేత్రానికి।
Verse 42
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यद्राज्ञा समुदीरितम् । गमनाय मतिं चक्रे शिवरात्र्या उपोषणे
రాజు పలికిన ఆ మాటలు విని ఆమె వెళ్లాలని నిర్ణయించింది—శివరాత్రి రాత్రి ఉపవాస వ్రతంతో।
Verse 43
ततोऽश्वैर्जवनैयुर्क्तं रथं हेमविभूषितम् । आस्थाय सह पत्न्या च प्रभासं क्षेत्रमेयिवान्
అనంతరం వేగవంతమైన అశ్వాలతో యుక్తమై, బంగారు అలంకారాలతో శోభించిన రథాన్ని అధిరోహించి—పత్నితో కలిసి—ప్రభాస పుణ్యక్షేత్రానికి బయలుదేరాడు।
Verse 44
व्रतं कृत्वा प्रभासे तु यथोक्तं वरवर्णिनि । ब्रह्मतीर्थे समागत्य उद्धृत्य सकलं ततः
ఓ వరవర్ణినీ! ప్రభాసక్షేత్రంలో శాస్త్రోక్తంగా వ్రతం చేసి, వారు బ్రహ్మతీర్థానికి వచ్చి అక్కడి నుండి సమస్తమును పైకి ఎత్తి తీసుకొనిరి।
Verse 45
हिरण्यं दर्शयामास स्फोटयित्वा शवं स्वयम्
అతడు స్వయంగా శవాన్ని చీల్చి, అందులోని హిరణ్యాన్ని ప్రదర్శించాడు।
Verse 46
ईश्वर उवाच । जातसंप्रत्यया भार्या तस्य राज्ञो बभूव ह । जगाम परमं स्थानं यत्र कल्याणमुत्तमम्
ఈశ్వరుడు పలికెను—ఆ రాజు భార్యకు దృఢ విశ్వాసం జన్మించింది; మరియు అత్యుత్తమ మంగళం ఉన్న పరమస్థానాన్ని ఆమె పొందింది।
Verse 47
जनोऽपि विस्मितः सर्वो दृष्ट्वा चित्रं तदद्भुतम्
ఆ అద్భుతమైన విచిత్రాన్ని చూచి సమస్త ప్రజలు ఆశ్చర్యచకితులయ్యారు।
Verse 48
नदी चित्रपथानाम तत्रोत्पन्ना वरानने । चित्रादित्यस्य पूर्वेण ब्रह्मतीर्थस्य चोत्तरे
ఓ వరాననే! అక్కడ ‘చిత్రపథా’ అనే నది ఉద్భవించింది—చిత్రాదిత్యానికి తూర్పున, బ్రహ్మతీర్థానికి ఉత్తరాన।
Verse 49
तस्यां तत्तिष्ठते तत्र सर्वपापप्रणाशनम्
ఆ నదిలోనే సమస్త పాపాలను నశింపజేసే ఆ దివ్య శక్తి నివసిస్తుంది।
Verse 50
श्रावणे मासि संप्राप्ते तस्मिन्कूपे विधानतः । यः स्नानं कुरुते देवि श्राद्धं तत्र विशेषतः
దేవీ! శ్రావణమాసం వచ్చినప్పుడు ఎవడు విధివిధానంగా ఆ కూపంలో స్నానం చేసి, ప్రత్యేకంగా అక్కడే శ్రాద్ధం చేస్తాడో, అతడు విశేష పుణ్యాన్ని పొందుతాడు.
Verse 51
चित्रादित्यं तु संपूज्य शिवलोके महीयते
చిత్రాదిత్యుని సమ్యకంగా పూజించినవాడు శివలోకంలో గౌరవింపబడి మహిమ పొందుతాడు.
Verse 52
एतत्ते कथितं सर्वं शिवरात्र्या महत्फलम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं पुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्
ఇలా నేను నీకు శివరాత్రి యొక్క మహత్తర ఫలాన్ని సంపూర్ణంగా చెప్పాను—ఈ పుణ్యవ్రతం భోగమూ మోక్షమూ ప్రసాదించి, సమస్త పాపాలను నశింపజేస్తుంది.
Verse 53
य इदं पठते नित्यं शृणुयाद्वापि मानवः । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते
ఎవడు దీనిని నిత్యం పఠిస్తాడో లేదా వినడమే చేసినా, అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై రుద్రలోకంలో గౌరవింపబడుతాడు.