Adhyaya 34

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । एवमद्भुतमाहात्म्यं द्वारकायां मुनीश्वराः । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महापापविदारक्म्

శ్రీప్రహ్లాదుడు పలికెను—ఓ మునీశ్వరులారా! ద్వారకా యొక్క ఈ అద్భుత మహాత్మ్యం సమస్త క్షేత్ర-తీర్థముల సారమై, మహాపాపాలను విదారించేది।

Verse 2

वर्णानामश्रमाणां च पतितानां विशेषतः । महापापहरं प्रोक्तं महापुण्यविवर्द्धनं

ఇది అన్ని వర్ణాలవారికీ, అన్ని ఆశ్రమాలవారికీ—ముఖ్యంగా పతితులకూ—మహాపాపహరమై, మహాపుణ్యవివర్ధకమని చెప్పబడింది।

Verse 3

अत्युग्रपापराशीनां दाहस्थानं यथा स्मृतम् । द्वारकागमनं विप्राः किं पुनर्द्वारकास्थितिः

ఓ విప్రులారా! అత్యంత ఉగ్ర పాపరాశులకు ద్వారకాగమనమే ‘దాహస్థానం’ వలె స్మృతిలో చెప్పబడింది; మరి ద్వారకాలో నివాసం ఎంత గొప్పదో!

Verse 4

विशेषेण तु विप्रेन्द्राः कन्याराशिस्थिते गुरौ । ब्रह्मादयोपि दृश्यंते यत्र तीर्थैश्च संयुताः

హే విప్రేంద్రులారా! విశేషంగా గురుడు కన్యారాశిలో స్థితుడై ఉన్నప్పుడు, ద్వారకలో తీర్థములతో కూడి బ్రహ్మాది దేవతలును కూడా ప్రత్యక్షంగా దర్శనమిస్తారు.

Verse 5

प्रतिवर्षं प्रकुर्वंति द्वारकागमनं नराः । तेषां पादरजः स्पृष्ट्वा दिवं यांति च पापिनः

మనుష్యులు ప్రతి సంవత్సరం ద్వారకా యాత్రను చేస్తారు; వారి పాదధూళి తాకితే పాపులైనవారుకూడా స్వర్గాన్ని పొందుతారు.

Verse 6

गोमती नीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकिनाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति जन्मशतार्जितम्

గోమతి జలముచే పవిత్రులై, శ్రీకృష్ణుని ముఖాన్ని దర్శించినవారికి, వంద జన్మలలో కూడిన పాపము దర్శనమాత్రమునే నశిస్తుంది.

Verse 7

इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्

హే మునిపుంగవులారా! పూర్వం చెప్పబడిన ఇతిహాసాన్ని వినుడి—దిలీపుడు, వశిష్ఠుడు సంభాషణలోని పరమ ఆశ్చర్యాన్ని వర్ధింపజేసే ప్రసంగము.

Verse 8

काश्यां तु वज्रलेपो हि क्षेत्र एकत्र नश्यति । यातुर्दर्शनतः श्रुत्वा दिलीपो वाक्यमब्रवीत्

కాశీలో ఆ ఒక్క పవిత్ర క్షేత్రములోనే భయంకరమైన ‘వజ్రలేపం’ నశిస్తుంది—యాత్రికుని వాక్యమున వినిన రాజు దిలీపుడు ఈ మాటలు పలికెను.

Verse 9

दिलीप उवाच । वज्रलेपश्च काश्यां तु घोरो यत्र विनश्यति । कृत्स्नशोऽथ महापुण्यं प्राप्यं यत्र तदस्ति किम्

దిలీపుడు అన్నాడు—కాశీలో ఆ ఘోర వజ్రలేపము నశించునట్లు అయితే, సంపూర్ణంగా మహాపుణ్యం లభించు స్థలం ఏది?

Verse 10

न प्ररोहंति पापानि यस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । तत्क्षेत्रं कथ्यतां पुण्यं यत्र पापं प्रणश्यति

హే ద్విజోత్తమా! ఏ క్షేత్రంలో పాపాలు మళ్లీ మొలకెత్తవో, ఆ పుణ్యక్షేత్రాన్ని చెప్పుము—అక్కడ పాపం పూర్తిగా నశిస్తుంది.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । आसीत्काश्यां पुरा कश्चित्त्रिदण्डी मोक्षधर्मवित् । जपन्दशाश्वेमेधे तु गायत्रीं च समाहितः

వసిష్ఠుడు అన్నాడు—పూర్వం కాశీలో మోక్షధర్మాన్ని తెలిసిన ఒక త్రిదండీ సన్యాసి ఉండేవాడు. అతడు సమాహితచిత్తంతో గాయత్రీ జపించేవాడు; అది పది అశ్వమేధ యాగాల సమాన పుణ్యఫలదాయకం.

Verse 12

तत्र काचित्समायाता युवती गजगामिनी । तीरे संस्थाप्य वासांसि गंगायाः श्रमशान्तये । प्रविष्टा च जले नग्ना जलक्रीडां चकार ह

అక్కడ గజగామినిలా నడిచే ఒక యువతి వచ్చింది. శ్రమ తీరేందుకు గంగాతీరంలో వస్త్రాలు ఉంచి, నగ్నంగా నీటిలో ప్రవేశించి జలక్రీడ చేయసాగింది.

Verse 13

नग्नां तां क्रीडतीं वीक्ष्य यतिर्मदनपूरितः । दैवाग्निभ्रंशितो मार्गात्सहसा च विमोहितः

ఆమె నగ్నంగా జలక్రీడ చేస్తుండగా చూసి ఆ యతి కామంతో నిండిపోయాడు. దైవాగ్ని చేత మార్గభ్రష్టుడైనట్లుగా అతడు అకస్మాత్తుగా మోహంలో పడిపోయాడు.

Verse 14

मनसा कामयामास साऽपि तं तरुणं यतिम् । तयोश्च संगतिस्तत्र संजाता पापकर्मणोः

అతడు మనసులో ఆమెను కోరెను; ఆమె కూడా ఆ యువ యతిని కోరెను. అట్లా ఇద్దరి పాపకర్మఫలంగా అక్కడ వారి సంగమము కలిగెను.

Verse 15

तया विमोहितः सद्यस्तामेवानुससार सः । तत्प्रीत्यै चार्जयामास धनमन्यायतस्तदा

ఆమె మోహముచే మూర్ఛితుడై అతడు వెంటనే ఆమెనే అనుసరించెను. ఆమె ప్రీతికై అప్పుడు అన్యాయమార్గమున ధనము సంపాదించెను.

Verse 16

वाराणस्यां हि न त्यक्तश्चंडालस्य प्रतिग्रहः । स्नानहीनः सदा पापी रात्रौ चौर्य्येण वर्त्तते

వారణాసిలోనూ అతడు చండాలుని నుండి దానగ్రహణం విడువలేదు. స్నానరహితుడై నిత్య పాపిగా, రాత్రివేళ దొంగతనముచే జీవించెను.

Verse 17

कस्मिंश्चित्समये पापी मांसार्थी तु वनं गतः । ददर्श प्रमदां तत्र मातंगीं मदिरेक्षणाम्

ఒక సమయంలో ఆ పాపి మాంసార్థమై అడవికి వెళ్లెను. అక్కడ మదిరాక్షి గల మాతంగీ యువతిని చూచెను.

Verse 18

तस्याः प्रथमतारुण्यं दृष्ट्वा गर्वेण पाप्मना । वनेऽथ निर्जने तत्र मातंगीसंगमेयिवान्

ఆమె తొలి యౌవనాన్ని చూచి పాపగర్వముచే ప్రేరితుడై, ఆ నిర్జన వనంలో అతడు మాతంగీతో సంగమాన్ని కోరెను.

Verse 19

तया सहान्नपानादि कृतवान्पापमोहितः । अश्नाति सुरया पंकं गोमांसं पापलंपटः

అతడు పాపమోహితుడై ఆమెతో కలిసి అన్నపానాదులను సేవించాడు; పాపాసక్తుడై సురతో కూడిన అపవిత్రాహారాన్ని, గోమాంసమును కూడ భక్షించాడు।

Verse 20

तद्गृहे निधनं प्राप्तः पापात्मा सर्वभक्षकः । वाराणसीप्रभावेन न प्राप्तो नरकं तदा

ఆ పాపాత్ముడు, సర్వభక్షకుడు, ఆమె ఇంటిలోనే మరణాన్ని పొందాడు; కాని వారాణసీ ప్రభావం వల్ల అతడు అప్పుడు నరకాన్ని పొందలేదు।

Verse 21

किं तु तत्र कृतं पापं वज्रलेपं सुदारुणम् । शूद्रीसंपर्क पापेन जातोऽसौ क्रूरयोनिषु

కాని అక్కడ చేసిన పాపం వజ్రలేపంలా అత్యంత భయంకరమైనది; శూద్రీ-సంపర్క పాపం వల్ల అతడు క్రూర యోనులలో జన్మించాడు।

Verse 22

वृको व्याघ्रोरगः श्वानः शृगालः सूकरोऽभवत् । दुरंतां यातनां प्राप्तः शमलेशं न विन्दति

అతడు తోడేలు, పులి, సర్పం, కుక్క, నక్క, పంది అయ్యాడు; అంతులేని యాతనను అనుభవించి కూడా క్షణమాత్ర శాంతి పొందలేదు।

Verse 23

एवं जन्मसहस्रैस्तु न तस्य पापकर्मणः । मातंग्या संगजं पापं व्यनश्यत युगायुतैः

ఇలా వేల జన్మలలోనూ అతని పాపకర్మమునకు—మాతంగీ సంగమునుండి పుట్టిన పాపము—యుగాయుతములలోనూ నశించలేదు।

Verse 24

ततोऽसौ सप्तमे जातः शशकश्चैव जन्मनि । ततोऽसौ राक्षसो जातः पापात्मा सर्वभक्षकः

అప్పుడు ఏడవ జన్మలో అతడు శశకుడిగా (కుందేలు) జన్మించాడు; ఆపై పాపాత్ముడై, సమస్తాన్ని భక్షించే రాక్షసుడిగా పుట్టాడు।

Verse 25

प्राणिनो भक्षयन्सर्वान्संप्राप्तो विंध्यपर्वते । अस्मादनन्तरं भाव्यं कृकलासत्वमद्भुतम्

సర్వ ప్రాణులను భక్షిస్తూ అతడు వింధ్య పర్వతానికి చేరాడు; దీని వెంటనే అతనికి ఆశ్చర్యకరమైన పరిణామం విధించబడింది—అతడు కృకలాసుడుగా (బల్లి) మారనున్నాడు।

Verse 26

शूद्रीसंगजपापेन भाव्यं च कृमियोनिना । मातंगीसंगमे प्रोक्तं फलं ह्यतिजुगुप्सितम्

శూద్రీ సంగమం వల్ల పుట్టిన పాపంతో అతనికి కృమియోనిలో జన్మ విధించబడింది; మాతంగీతో సంగమ ఫలం అత్యంత జుగుప్సితమని శాస్త్రం చెబుతుంది।

Verse 27

युगायुतं सहस्रैस्तु भोक्ष्यमाणं सुदारुणम् । अत्याश्चर्य्यमभूत्तत्र दिलीप श्रूयतां महत्

వేల యుగసమూహాల పాటు అతడు ఆ అత్యంత దారుణమైన బాధను అనుభవించవలసి ఉంది; అయితే అక్కడ ఒక మహా ఆశ్చర్యం జరిగింది—ఓ దిలీపా, వినుము।

Verse 28

आलोकितं च विंध्याद्रौ सर्वेषां विस्मयास्पदम् । दृष्ट्वा द्वारावतीं कश्चित्कृष्णवक्त्रं सुशोभनम्

వింధ్యాద్రిపై అందరికీ ఆశ్చర్యకరమైన ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది; ఎవరో ద్వారావతీని, అలాగే శ్రీకృష్ణుని అతి సుందరమైన ముఖాన్ని దర్శించారు।

Verse 29

गोमतीनीरपूतस्तु विंध्यं प्राप्तः स पांथिकः । मात्रां कृष्णप्रसादस्य स्कन्धे कृत्वा प्रहर्षितः

గోమతీ జలముచే పవిత్రుడై ఆ పాంథికుడు వింధ్యాన్ని చేరెను. భుజముపై శ్రీకృష్ణప్రసాదపు భాగమును మోసి హర్షముతో నిండెను.

Verse 30

प्रयास्यन्स्वगृहं तत्र ददर्श पथि राक्षसम् । द्रुतं च क्रूरकर्माणं दृष्ट्वा भक्षितुमागतम्

తన ఇంటికి బయలుదేరిన అతడు మార్గమందు ఒక రాక్షసుని చూచెను. వేగవంతుడై క్రూరకర్ముడైన వాడు అతనిని చూసి భక్షించుటకు దూసుకొచ్చెను.

Verse 31

तस्य दर्शनमात्रेण वज्रलेपः सुदारुणः । वाराणसीसमुद्भूतो भस्मसादभवत्क्षणात्

అతని దర్శనమాత్రముచేతనే ఆ భయంకర వజ్రలేపధారి—వారణాసీ నుండి ఉద్భవించినవాడు—క్షణములో భస్మమైపోయెను.

Verse 32

जन्मकोटिशतेनापि यो न शक्यो व्यपोहितुम् । तत्पापपर्वतान्मुक्तः कृष्णपांथिकदर्शनात्

శతకోటిజన్మములకైనా తొలగింపలేని ఆ పాపము, శ్రీకృష్ణభక్త పాంథికుని దర్శనముచేత పాపపర్వతమునుండి విముక్తమైంది.

Verse 33

दग्धेऽथ क्रूरभावे तु घनमुक्तो यथा शशी । रेजे पुण्यप्रकाशेन कृष्णपांथिकदर्शनात्

అతని క్రూరభావము దగ్ధమైనపుడు, మేఘములనుండి విముక్తమైన చంద్రునివలె, శ్రీకృష్ణభక్త పాంథికుని దర్శనముచేత పుణ్యప్రకాశముతో ప్రకాశించెను.

Verse 34

ततोऽभिमुखमभ्येत्य द्वारकापथिकं मुदा । ननाम श्रद्धया भूमौ तद्दर्शनमहोत्सवः

అప్పుడు అతడు ఆనందంతో ఎదురుగా వచ్చి ద్వారకాగామి పథికునికి శ్రద్ధతో భూమిపై సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాడు; ఆ దర్శనాన్ని మహోత్సవంలా భావించాడు।

Verse 35

नत्वाऽथ विस्मितः प्राह अहोऽद्य तव दर्शनात् । गतो घोरतमो भावः प्राप्ता संसिद्धिरुत्तमा

నమస్కరించి అతడు ఆశ్చర్యంతో అన్నాడు—“అహో! ఈ రోజు నీ దర్శనమాత్రంతో నా అత్యంత ఘోర భావం తొలగిపోయింది; ఉత్తమమైన సిద్ధి లభించింది।”

Verse 36

कस्मात्त्वमागतो भद्र प्रभावः कीदृशस्तव । वज्रलेपस्तु काश्यां वै दग्धस्ते दर्शनादनु

“ఓ భద్రా! నీవు ఎక్కడి నుంచి వచ్చావు, నీ ప్రభావం ఏ విధమైనది? ఎందుకంటే కాశీలో నీ దర్శనం అనంతరం ‘వజ్రలేపం’ నిజంగా దగ్ధమై పోయింది।”

Verse 37

वसिष्ठ उवाच । इत्येवं राक्षसेनोक्तं श्रुत्वा कृष्णस्य पांथिकः । विस्मयं परमापन्नः प्राह तं हर्षमानसः

వసిష్ఠుడు అన్నాడు—రాక్షసుడు ఇలా పలికిన మాటలు విని కృష్ణుని పథికుడు పరమ ఆశ్చర్యానికి లోనై, హర్షభరిత హృదయంతో అతనికి ప్రత్యుత్తరం చెప్పాడు।

Verse 38

पांथिक उवाच । श्रीमद्द्वारवतीं दृष्ट्वा ह्यागतोऽस्म्यत्र राक्षस । वज्रलेपहरोऽस्माकं प्रभावः कृष्णदर्शनात्

పథికుడు అన్నాడు—“ఓ రాక్షసా! శ్రీమద్ది ద్వారవతీ (ద్వారకా) దర్శించి నేను ఇక్కడికి వచ్చాను. కృష్ణదర్శనంతో జనించిన మా ప్రభావం ‘వజ్రలేపం’ను తొలగిస్తుంది।”

Verse 39

गोमत्यां यः सकृत्स्नात्वा पश्येत्कृष्णमुखांबुजम् । सर्वानुद्धरते पापादपि त्रैलाक्यदाहकात्

గోమతీ నదిలో ఒక్కసారి స్నానం చేసి శ్రీకృష్ణుని ముఖకమలాన్ని దర్శించినవాడు, త్రిలోకదాహకమైన పాపాల నుండికూడా అందరినీ పాపవిముక్తులను చేస్తాడు।

Verse 40

वसिष्ठ उवाच । इत्युक्तो राक्षसो हृष्टः शुद्धात्मा भक्तिसंयुतः । नत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा संप्राप्तो द्वारकां तदा

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఇలా చెప్పబడగానే ఆ రాక్షసుడు హర్షించాడు; అతని ఆత్మ శుద్ధమై భక్తితో నిండింది. నమస్కరించి ప్రదక్షిణ చేసి, అప్పుడు ద్వారకకు చేరాడు।

Verse 41

गोमत्यां स तनुं त्यक्त्वा प्राप्तोऽसौ वैष्णवं पदम् । स्तूयमानः सुरेशानैर्गधर्वैः पुष्पवृष्टिभिः

అక్కడ గోమతీ తీరంలో దేహాన్ని విడిచి అతడు వైష్ణవ పదాన్ని పొందాడు. దేవాధిపతులు మరియు గంధర్వులు స్తుతించగా, పుష్పవృష్టుల మధ్య అతడు మహిమింపబడ్డాడు।

Verse 42

इत्थं महाप्रभावो हि द्वारकायाः प्रकीर्त्तितः । न प्ररोहंति पापानि यस्याः पांथिकदर्शनात् । द्वारकायां तु किं वाच्यं न प्ररोहंति पातकम्

ఇలా ద్వారక యొక్క మహాప్రభావం ప్రకటించబడింది—ఆమె యాత్రికుని దర్శనమాత్రంతోనే పాపాలు మొలకెత్తవు. మరి స్వయంగా ద్వారకలో అయితే ఏమి చెప్పాలి—అక్కడ పాతకం అసలే మొలకెత్తదు।

Verse 43

इत्येतत्कथितं राजन्यत्पृष्टोहं त्वयाऽनघ । सर्वक्षेत्रोत्तमं क्षेत्रं वज्रलेपविनाशनम्

ఓ రాజా, ఓ అనఘా! నీవు అడిగినదాన్ని నేను ఇలా తెలిపాను. ఈ క్షేత్రం సమస్త క్షేత్రాలలో ఉత్తమమైనది; ‘వజ్రలేప’ దోషాన్ని నశింపజేయునది।

Verse 44

श्रीप्रह्लाद उवाच । वसिष्ठेनोदितं श्रुत्वा दिलीपो हृष्ट मानसः । द्वारकां क्षेत्रराजं तं ज्ञात्वा च विस्मयं ययौ

శ్రీ ప్రహ్లాదుడు పలికెను—వసిష్ఠుని ఉపదేశాన్ని విని దిలీపుని మనస్సు హర్షంతో నిండెను. ద్వారకను క్షేత్రరాజమని తెలిసి అతడు విస్మయమొందెను.

Verse 45

ययौ द्वारवतीं हृष्टो देवदेवस्य सादरम् । कृष्णं दृष्ट्वा परां सिद्धिं संप्राप्तो देवमंदिरे

హర్షంతో అతడు దేవదేవుని ధామమైన ద్వారవతికి భక్తి-గౌరవాలతో వెళ్లెను. శ్రీకృష్ణ దర్శనంతో పరమసిద్ధిని పొందీ దివ్యమందిరాన్ని చేరెను.