Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । स कृत्वा स्वाश्रमं तत्र वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तत्र शंभोर्निवासाय तपस्तेपे सुदारुणम्

సూతుడు పలికెను—అక్కడ భగవాన్ ముని వసిష్ఠుడు తన ఆశ్రమాన్ని స్థాపించి నివసించెను. శంభువు అక్కడ నివసించుటకై అతిశయ కఠోర తపస్సు ఆచరించెను.

Verse 2

स बभूव मुनिः सम्यक्फलाहारसमन्वितः । शीर्ण पर्णाशनः पश्चाद्द्वे शते समपद्यत

ఆ ముని నియమబద్ధంగా ఫలాహారంతో జీవించెను. తరువాత ఎండిన ఆకులను ఆహారంగా తీసుకొని రెండు వందల సంవత్సరాలు అలాగే నిలిచెను.

Verse 3

जलाहारः पञ्चशतवर्षाणि संबभूव ह । वर्षाणां वायुभक्षोऽभूत्ततो दशशतानि च

అతడు ఐదు వందల సంవత్సరాలు కేవలం జలాహారంతో నిలిచెను. ఆపై మరొక వెయ్యి సంవత్సరాలు వాయుభక్షుడై, ప్రాణమాత్రంతో జీవించెను.

Verse 4

पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे हेमन्ते सलिलाशयः । वर्षास्वाकाशवासी च सहस्रं च ततोऽभवत्

గ్రీష్మంలో పంచాగ్ని సాధన చేసెను, హేమంతంలో జలంలో నివసించెను, వర్షాకాలంలో ఆకాశం కింద బహిరంగంగా వసించెను—ఇలా మరొక వెయ్యి సంవత్సరాలు కొనసాగెను.

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्यर्षेः सुमहात्मनः । भित्त्वा तं पर्वतं सद्यस्तत्पुरो लिंगमुत्थितम् । तं दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुनिः स्तोत्रमुदैरयत्

అప్పుడు ఆ మహాత్మ ఋషి తపస్సుకు ప్రసన్నుడైన మహాదేవుడు తక్షణమే ఆ పర్వతాన్ని చీల్చి, అతని ముందర శివలింగాన్ని ఉద్భవింపజేసెను. దానిని చూచి ఆశ్చర్యావిష్టుడైన ముని స్తోత్రం పాడెను.

Verse 6

नमः शिवाय शुद्धाय सर्वगायाऽमृताय च । कपर्द्दिने नमस्तुभ्यं नमस्तस्मै त्रिमूर्त्तये

శుద్ధుడైన, సర్వవ్యాపియైన, అమృతస్వరూపుడైన శివునికి నమస్కారం. హే కపర్దినీ, నీకు నమస్కారం; త్రిమూర్తిస్వరూపుడైన ఆ పరమేశ్వరునికి నమస్కారం.

Verse 7

नमः स्थूलाय सूक्ष्माय व्यापकाय महात्मने । निषंगिणे नमस्तुभ्यं त्रिनेत्राय नमोनमः

స్థూలమూ సూక్ష్మమూ అయిన, సర్వవ్యాపి మహాత్మునికి నమస్కారం. హే ఆయుధధారీ ప్రభూ, నీకు నమస్కారం; త్రినేత్రుడికి పునఃపునః నమస్కారం.

Verse 8

नमश्चन्द्रकलाधार नमो दिग्वसनाय च । पिनाकपाणये तुभ्यमष्टमूर्ते नमोनमः

చంద్రకళాధారుడికి నమస్కారం, దిగంబరుడికి నమస్కారం. హే పినాకపాణీ, నీకు నమస్కారం; అష్టమూర్తి ప్రభువుకు పునఃపునః నమస్కారం.

Verse 9

नमस्ते ज्ञानरूपाय ज्ञानगम्याय ते नमः । नमस्ते ज्ञानदेहाय सर्वज्ञानमयाय च

జ్ఞానస్వరూపుడవైన నీకు నమస్కారం; జ్ఞానమార్గమునే గమ్యుడవైన నీకు నమస్కారం. జ్ఞానదేహుడవైన నీకు నమస్కారం; సర్వజ్ఞానమయుడవైన ప్రభువుకు నమస్కారం.

Verse 10

काशीपते नमस्तुभ्यं गिरिशाय नमोनमः । जगत्कारणरूपाय महादेवाय ते नमः

హే కాశీపతీ, నీకు నమస్కారం; హే గిరీశా, పునఃపునః నమస్కారం. జగత్తుకు కారణస్వరూపుడైన మహాదేవునికి నమస్కారం.

Verse 11

गौरीकान्त नम स्तुभ्यं नमस्तुभ्यं शिवात्मने । ब्रह्मविष्णुस्वरूपाय त्रिनेत्राय नमोनमः

హే గౌరీకాంతా! నీకు నమస్కారం, శివాత్మస్వరూపా! నీకు నమస్కారం. బ్రహ్మ-విష్ణుస్వరూపా, త్రినేత్ర ప్రభూ! నీకు పునఃపునః నమస్కారం.

Verse 12

विश्वरूपाय शुद्धाय नमस्तुभ्यं महात्मने । नमो विश्वस्वरूपाय सर्वदेवमयाय च

విశ్వరూపుడవైన శుద్ధ పరమాత్మా! నీకు నమస్కారం, మహాత్మా. నీ స్వరూపమే విశ్వం; నీవు సర్వదేవమయుడవు—నీకు నమస్కారం.

Verse 13

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रं वरं वरय सुव्रत

సూతుడు చెప్పెను—అదే క్షణంలో ఒక అశరీర వాణి పలికింది: “హే భద్రా! నేను నీపై ప్రసన్నుడను. హే సువ్రతా! వరం కోరుకో.”

Verse 14

इत्युक्त्वा पर्वतं भित्त्वा तत्पुरो लिंगमुत्थितम्

ఇట్లు పలికిన వెంటనే పర్వతం చీలిపోయి, అతని ముందే శివలింగం ఉద్భవించింది.

Verse 15

वसिष्ठ उवाच । लिंगेऽस्मिंस्तव सांनिध्यं सदा भवतु शंकर । मया पूर्वं प्रतिज्ञातं नगस्येह महात्मने । सत्यं कुरु वचो मे त्वं यदि तुष्टोऽसि शंकर

వసిష్ఠుడు పలికెను—“హే శంకరా! ఈ లింగంలో నీ సాన్నిధ్యం సదా నిలిచియుండుగాక. నేను ఇక్కడ ఈ మహాపర్వతానికి ముందే ప్రతిజ్ఞ చేశాను. హే శంకరా, నీవు ప్రసన్నుడవైతే నా వాక్యాన్ని సత్యం చేయుము.”

Verse 16

श्रीभगवानुवाच । अद्यप्रभृति लिंगेऽस्मिन्सांनिध्यं मे भविष्यति । त्वद्वाक्याद्ब्राह्मणश्रेष्ठ सर्वं सत्यं भविष्यति

శ్రీభగవానుడు పలికెను—ఈ నాటినుండి ఈ లింగంలో నా సాన్నిధ్యం నిత్యంగా ఉంటుంది. ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా, నీ వాక్యబలంతో సమస్తమూ సత్యమగును.

Verse 17

स्तोत्रेणानेन यो मर्त्यो मां स्तविष्यति भक्तितः । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यामाश्विने मुनिसत्तम

ఓ మునిసత్తమా, ఆశ్విన మాసం కృష్ణపక్ష చతుర్దశి నాడు ఎవడు భక్తితో ఈ స్తోత్రంతో నన్ను స్తుతించునో।

Verse 18

मत्प्रियार्थं तु शक्रेण प्रेषिता मुनिसत्तम । मन्दाकिनीति विख्याता नदी त्रैलोक्यपाविनी

ఓ మునిసత్తమా, నాకు ప్రియమైన కార్యార్థం శక్రుడు (ఇంద్రుడు) ఒక నదిని పంపెను; అది ‘మందాకిని’ అని ప్రసిద్ధి, త్రిలోకపావని.

Verse 19

देवस्योत्तरदिग्भागे कुंडं तिष्ठति नित्यशः । तस्यां स्नात्वा मुनिश्रेष्ठ लिंगं मे पश्यते तु यः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

దేవాలయానికి ఉత్తర దిశాభాగంలో ఒక కుండము నిత్యంగా నిలిచి ఉంది. ఓ మునిశ్రేష్ఠా, అందులో స్నానమాచరించి నా లింగ దర్శనం చేసేవాడు జరామరణరహిత పరమస్థానాన్ని పొందును.

Verse 20

अचलं भेदयित्वा तु यस्मान्मे लिंगमुद्गतम् । अचलेश्वरनाम्नैव लोके ख्यातिं गमिष्यति

అచల పర్వతాన్ని చీల్చి నా లింగం ఉద్భవించినందున, అది లోకంలో ‘అచలేశ్వర’ అనే నామంతోనే ఖ్యాతి పొందును.

Verse 21

अस्य लिंगस्य माहात्म्यान्न कदाचिच्चलिष्यति । सर्वथा म इदं लिंगं प्रलयान्ते न चाल्यते

ఈ లింగ మహాత్మ్యమువలన ఇది ఎప్పటికీ చలించదు. ఏ విధంగానైనా నా ఈ లింగము ప్రళయాంతమునకూడా కదలదు.

Verse 22

सूत उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं विरराम महेश्वरः । वसिष्ठोऽपि सुहृष्टात्मा गौतमाद्या मुनीश्वराः

సూతుడు పలికెను: ఇంత చెప్పి మహేశ్వరుడు మౌనమయ్యెను. వశిష్ఠుడును హృదయానందముతో, గౌతమాది మునీశ్వరులును హర్షించిరి.

Verse 23

शक्रादयस्ततो देवास्तीर्थान्यायतनानि च । आनयामास ब्रह्मर्षिस्तपसा पर्वतोत्तमे

అప్పుడు శక్రాది దేవతలు తీర్థములను మరియు పవిత్ర ఆయతనములను అక్కడికి తెచ్చిరి; బ్రహ్మర్షి తన తపోబలముతో వాటిని ఆ పరమశ్రేష్ఠ పర్వతమునకు ఆకర్షించెను.

Verse 24

ततस्तुष्टः सुरश्रेष्ठस्तत्र वासमथाकरोत्

అప్పుడు సంతుష్టుడైన దేవశ్రేష్ఠుడు అక్కడే నివాసము చేసెను.