Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 13
सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रं वरं वरय सुव्रत
sūta uvāca | etasminneva kāle tu vāguvācāśarīriṇī | parituṣṭo'smi te bhadraṃ varaṃ varaya suvrata
సూతుడు చెప్పెను—అదే క్షణంలో ఒక అశరీర వాణి పలికింది: “హే భద్రా! నేను నీపై ప్రసన్నుడను. హే సువ్రతా! వరం కోరుకో.”
Sūta
Tirtha: Arbuda-ākāśavāṇī-sthāna (contextual)
Type: kshetra
Listener: Naimiṣāraṇya sages (Śaunaka et al., implied)
Scene: A quiet mountain shrine; the devotee looks upward as a luminous, unseen voice emanates from the sky—letters or sound-waves depicted as golden script—announcing pleasure and offering a boon.
FAQs
Sincere praise and steadfast vows culminate in divine response—grace invites the devotee to articulate a dhārmic boon.
Arbuda-kṣetra, where the devotional act triggers a miraculous assurance from the unseen divine.
No specific rite is stated; the context implies merit from stotra and vrata (disciplined vow).