Adhyaya 25

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः पिंडारकं गच्छेत्तीर्थं पापहरं नृप । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मंकिना ब्राह्मणेन च । सिद्धिं गतस्तथा राजंस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

పులస్త్యుడు పలికెను—ఆ తరువాత, ఓ నృపా, పాపహరమైన పిండారక తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ పూర్వకాలంలో మంకి బ్రాహ్మణుడు తపస్సు చేసి, ఈ తీర్థ ప్రభావంతో సిద్ధిని పొందెను.

Verse 2

पुरा मंकिरभूद्विप्रो नाममात्रेण भूपते । मूर्खो ब्राह्मणकृत्यानामनभिज्ञः सुमन्दधीः

పూర్వకాలంలో, ఓ భూపతే, మంకి అనే ఒక ద్విజుడు ఉండెను; అతడు పేరుకే బ్రాహ్మణుడు, మూర్ఖుడు, బ్రాహ్మణధర్మకర్మలలో అనభిజ్ఞుడు, అతి మందబుద్ధి గలవాడు।

Verse 3

अथासौ पर्वते रम्ये लोकानां नृपसत्तम । महिषी रक्षयामास ततः पिंडारकर्मणि

ఓ నృపసత్తమా, ఆపై అతడు ఆ రమ్యమైన పర్వతంపై ప్రజలను రక్షించెను; తదనంతరం పిండారకసంబంధిత పుణ్యానుష్ఠానకర్మలలో ప్రవేశించెను।

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन वित्तमुपार्जितम् । दूरात्कृच्छ्रेण च स्तोकं जगृहे गोयुगं ततः

కొంతకాలం తరువాత అతడు కొంత ధనం సంపాదించెను; ఆపై దూరదేశం నుండి కష్టపడి చిన్నదైన ఒక గోయుగం (గోవుల జంట)ను పొందెను।

Verse 5

ततस्तद्दमयामास गोयुगं नृपसत्तम । अथ दैववशाद्राजन्दमितं तस्य गोयुगम्

అప్పుడు, ఓ నృపసత్తమా, అతడు ఆ గోయుగాన్ని శిక్షించి వశపరచెను; కాని, ఓ రాజా, దైవవశాత్ అదే గోయుగం అనుకోని విధంగా దమితమైంది।

Verse 6

निबद्धमुष्ट्रमासाद्य ग्रीवादेशे बलात्स्थितम् । अथोष्ट्रस्त्वरया राजन्नुत्थितस्त्रासतत्परः

కట్టివేసిన ఒంటెను చేరి దాని మెడభాగంలో బలవంతంగా కాడి/జోడు పెట్టబడెను; అప్పుడు, ఓ రాజా, ఒంటె భయంతో కలవరపడి వేగంగా లేచి పారిపోవడానికి సిద్ధమైంది।

Verse 7

गोयुगेन हि ग्रीवायां लम्बमानेन भूपते । तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विनाशं गोयुगस्य तु

హే భూపతే! మెడకు వేలాడుతున్న గో-యుగాన్ని చూచి, అతడు ఆ మహాశ్చర్యాన్ని మరియు ఆ గో-యుగ వినాశాన్ని దర్శించాడు।

Verse 8

मंकिर्वैराग्यमापन्नस्त्यक्त्वा ग्रामं वनं ययौ । स गत्वा निर्झरं कञ्चिदर्बुदे नृपसत्तम

హే నృపసత్తమా! మంకీ వైరాగ్యాన్ని పొందీ గ్రామాన్ని విడిచి వనానికి వెళ్లెను; అర్బుద పర్వతంలో ఒక నిర్ఝరానికి చేరెను।

Verse 9

त्रिकालं कुरुते स्नानं गायत्रीजपमुत्तमम् । तेनासौ गतपापोऽभूद्दिव्यदर्शी च भूमिप

హే భూపా! అతడు త్రికాల స్నానం చేసి, ఉత్తమమైన గాయత్రీ జపం చేసెను; దానివల్ల పాపరహితుడై దివ్యదర్శనాన్ని పొందెను।

Verse 10

एतस्मिन्नेव काले तु तेन मार्गेण शंकरः । सह गौर्या विनिष्क्रांतः क्रीडार्थं रम्यपर्वते

అదే సమయంలో శంకరుడు గౌరీతో కలిసి ఆ మార్గమున బయలుదేరి, రమ్యమైన పర్వతంపై క్రీడార్థం వెళ్లెను।

Verse 11

स दृष्टः सहसा तेन पिंडारेण महात्मना । प्रणाममकरोद्राजंस्ततस्तं शंकरोऽब्रवीत्

హే రాజా! మహాత్ముడు పిండారుడు ఆయనను అకస్మాత్తుగా చూచెను; నమస్కరించగా, అనంతరం శంకరుడు అతనితో పలికెను।

Verse 12

न वृथा दर्शनं मे स्याद्वरो मे गृह्यतां द्विज । यदभीष्टं महाराज यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

నా దర్శనం వ్యర్థం కాకూడదు. ఓ ద్విజా, నన్నుంచి వరం స్వీకరించు. ఓ మహారాజా, నీకు ఏది అభీష్టమో—అది ఎంత దుర్లభమైనా—నేను ప్రసాదిస్తాను.

Verse 13

पिंडारक उवाच । गणोऽहं तव देवेश भवानि त्रिपुरांतक । यथा तथा कुरु विभो नान्यन्मे हृदि वर्तते

పిండారకుడు అన్నాడు—ఓ దేవేశా, ఓ త్రిపురాంతకా, ఓ భవానీ! నేను నీ గణుడను. ఓ విభో, నీ ఇష్టమున్నట్లు నన్ను చేయుము; నా హృదయంలో మరొకటి లేదు.

Verse 14

एतत्पिण्डारकं तीर्थ मम नाम्ना प्रसिध्यतु

ఈ పుణ్యతీర్థం నా పేరుతో ‘పిండారక తీర్థం’గా ప్రసిద్ధి పొందుగాక.

Verse 15

भगवानुवाच । भविष्यसि गणोऽस्माकं देहांते त्वं द्विजोत्तम । एतत्पिंडारकंनाम तीर्थमत्र भविष्यति

భగవానుడు పలికెను—ఓ ద్విజోత్తమా, దేహాంతం తరువాత నీవు మా గణుడవు అవుతావు. ఇక్కడ ‘పిండారక’ అనే తీర్థం ఏర్పడుతుంది.

Verse 16

अहमत्र महाष्टम्यां निवेक्ष्यामि महामते । ये च स्नानं करिष्यंति संप्राप्ते चाष्टमीदिने । ते यास्यंति परं स्थानं यत्राहं नित्यसंस्थितः

ఓ మహామతీ, మహాష్టమి నాడు నేను ఇక్కడ నివసిస్తాను. అష్టమి దినం వచ్చినప్పుడు ఇక్కడ స్నానం చేసే వారు, నేను నిత్యంగా ఉన్న పరమస్థానాన్ని పొందుతారు.

Verse 17

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवांतरधीयत । मंकिः पिंडारकस्तत्र तपस्तेपे दिवानिशम्

పులస్త్యుడు పలికెను—ఇట్లు చెప్పి మహాదేవుడు అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమయ్యెను. మంకి (పిండారకుడు) అక్కడ దివారాత్రములు తపస్సు చేసెను.

Verse 18

ततः कालेन महता त्यक्त्वा देहं दिवं गतः । यत्रास्ते भगवान्रुद्रो गणस्तत्र बभूव ह

ఆపై మహాకాలము గడిచిన తరువాత అతడు దేహమును విడిచి స్వర్గమునకు వెళ్లెను; భగవాన్ రుద్రుడు యెక్కడ నివసించునో అక్కడే అతడు గణుడయ్యెను.

Verse 19

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं मन्त्रेण चाचरेत्

కాబట్టి సమస్త ప్రయత్నముతో మంత్రోచ్చారణతో కూడిన స్నానవిధిని ఆచరించవలెను.

Verse 20

राजेन्द्र महिषीदानमथाष्टम्यां विशेषतः । य इच्छति सदाऽभीष्टमिह लोके परत्र च

హే రాజేంద్రా! విశేషంగా అష్టమీనాడు మహిషీదానము చేయవలెను. ఇహలోకములోను పరలోకములోను నిత్యము అభీష్టఫలము కోరువాడు (ఇట్లు చేయును).

Verse 25

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिंडारकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचविंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీస్కాంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహిత, సప్తమ ప్రభాసఖండము, తృతీయ అర్బుదఖండములో ‘పిండారకతీర్థమాహాత్మ్యవర్ణన’ అను ఇరవై ఐదవ అధ్యాయము సమాప్తమయ్యెను.