Adhyaya 17

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । पंगु तीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपातकनाशनम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं पंगुना ब्राह्मणेन च

పులస్త్యుడు పలికెను—ఆ తరువాత పంగు తీర్థానికి వెళ్లాలి; అది సమస్త పాపాలను నశింపజేయునది. అక్కడ పూర్వకాలంలో పంగు అనే బ్రాహ్మణుడు తపస్సు చేశాడు.

Verse 2

पंगुनामा द्विजः पूर्वं च्यवनस्यान्वयेऽभवत् । अशक्तश्चलितुं भूमौ पंगुभावान्नृपोत्तम

హే నృపోత్తమా! పూర్వం చ్యవన వంశంలో పంగు అనే బ్రాహ్మణుడు ఉండెను; కుంటితనము వల్ల భూమిపై నడవలేకపోయెను।

Verse 3

गृहकृत्यनियुक्तोऽसावेकदा बान्धवैर्नृप । पंगुर्गंतुं न शक्तोऽसौ परं दुःखमवाप्तवान्

హే రాజా! ఒకసారి బంధువులు అతనిని గృహకార్యములకు నియమించిరి; పంగు వారితో వెళ్లలేక పరమ దుఃఖమును పొందెను।

Verse 4

अथासौ तैः परित्यक्तो गत्वार्बुदमथाचलम् । एकं सरः समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

అప్పుడు వారిచే పరిత్యక్తుడై అతడు అర్బుద పర్వతమునకు వెళ్లెను; ఒక సరస్సును చేరి అత్యంత ఘోర తపస్సు చేసెను।

Verse 5

लिंगं संस्थाप्य तत्रैव पूजयामास तं विभुम् । गन्धपुष्पादिनैवेद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

అక్కడే లింగమును స్థాపించి ఆ విభు ప్రభువును పూజించెను; గంధము, పుష్పములు, నైవేద్యములతో సమ్యక్ శ్రద్ధతో అర్పించెను।

Verse 6

शिवभक्तिपरो जातो वायुभक्षो बभूव ह । जपहोमरतो नित्यं पंगुनामा द्विजोत्तमः

పంగు అనే ఆ ద్విజోత్తముడు శివభక్తిలో పరాయణుడయ్యెను; వాయుభక్షుడై నిత్యం జపము మరియు హోమములో రతుడై ఉండెను।

Verse 7

ततस्तुष्टो महादेवो ब्राह्मणं नृपसत्तम । पंगुं प्रति महाराज वाक्यमेतदुवाच ह

అప్పుడు ప్రసన్నుడైన మహాదేవుడు, ఓ నృపశ్రేష్ఠ మహారాజా, పంగు అనే బ్రాహ్మణునితో ఈ వాక్యములు పలికెను।

Verse 8

ईश्वर उवाच । पंगो तुष्टो महादेवो वरं वरय सुव्रत । तव दास्याम्यहं सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే పంగూ, మహాదేవుడు ప్రసన్నుడు. హే సువ్రతా, వరం కోరుము; అత్యంత దుర్లభమైనదైనా నేను నీకు సమస్తం ప్రసాదించెదను।

Verse 9

पंगुरुवाच । नाम्ना मे ख्यातिमायातु तीर्थमेतत्सुरेश्वर । पंगुभावोऽत्र मे यातु प्रसादात्तव शंकर

పంగు పలికెను—హే సురేశ్వరా, ఈ తీర్థము నా నామముతో ప్రసిద్ధి పొందుగాక. హే శంకరా, నీ ప్రసాదముచేత నా కుంటితనం ఇక్కడే విడిచిపోవుగాక।

Verse 10

तवास्तु सततं चात्र सांनिध्यं सह भार्यया । एवमुक्तः स तेनाथ विप्रं प्रति वचोब्रवीत्

‘తథాస్తు; ఇక్కడ నా భార్యతో కూడ నా నిత్య సాన్నిధ్యం ఉండుగాక.’ అని చెప్పి, ఆపై ఆయన ఆ బ్రాహ్మణునితో మరల పలికెను।

Verse 11

ईश्वर उवाच । नाम्ना तव द्विजश्रेष्ठ तीर्थमेतद्भविष्यति । ख्यातिं तपःप्रभावेन तीर्थं यास्यति सत्तम

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే ద్విజశ్రేష్ఠా, ఈ తీర్థము నీ నామముతోనే ప్రసిద్ధమగును. హే సత్తమా, నీ తపఃప్రభావముచేత ఈ తీర్థము మహాఖ్యాతి పొందును।

Verse 12

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां सांनिध्यं मे भवेत्तथा

చైత్ర శుక్ల పక్ష చతుర్దశినాడు అక్కడ కూడా నా దివ్య సాన్నిధ్యం ప్రత్యక్షమగును।

Verse 13

पुलस्त्य उवाच । स्नानमात्रेण विप्रोऽसौ दिव्यरूपमवाप ह । तत्र तस्थौ महादेवो गौर्या सह महेश्वरः

పులస్త్యుడు పలికెను—స్నానమాత్రముచేత ఆ బ్రాహ్మణుడు దివ్యరూపమును పొందెను; అక్కడ మహాదేవుడు మహేశ్వరుడు గౌరీతో కూడ నిలిచెను।

Verse 14

तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नानं तत्र समाचरेत् । स पंगुत्वाद्विनिर्मुक्तो दिव्यरूपमवाप्नुयात्

ఆ దినముననే, ఓ నృపశ్రేష్ఠా, అక్కడ స్నానం ఆచరించవలెను; అతడు కుంటితనమునుండి విముక్తుడై దివ్యరూపమును పొందును।

Verse 17

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पंगुतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణము, ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండమున తృతీయ అర్బుదఖండములో ‘పంగుతీర్థమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను సప్తదశాధ్యాయము సమాప్తమైంది।