Adhyaya 79

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे वालखिल्यैः प्रतिष्ठितम् । लिंगमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

సూతుడు పలికెను: దాని దక్షిణ భాగమున వాలఖిల్య ఋషులు ప్రతిష్ఠించిన, సర్వపాతకనాశకమైన ప్రసిద్ధ లింగము ఉన్నది.

Verse 2

यमाराध्य च तैः पूर्वं शक्रामर्षसमन्वितैः । गरुडो जनितः पक्षी ख्यातो विष्णुरथोऽत्र यः

శక్రుని (ఇంద్రుని) పట్ల అమర్షంతో నిండిన వారు పూర్వం యమారాధించిరో, ఆ ఆరాధన ఫలంగా గరుడుడు అనే పక్షి జన్మించెను; ఇతడే ఇక్కడ విష్ణువాహనముగా ప్రసిద్ధుడు.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कथं तेषां समुत्पन्नः शक्रस्योपरि सूतज । प्रकोपो वालखिल्यानां संजज्ञे गरुडः कथम्

ఋషులు పలికిరి: హే సూతపుత్రా! శక్రునిపై వారి కోపము ఎలా ఉద్భవించెను? మరియు వాలఖిల్యుల ఆ రోషమునుండి గరుడుడు ఎలా జన్మించెను?

Verse 4

सूत उवाच । पुरा प्रजापतिर्दक्षस्तस्मिन्क्षेत्रे सुशोभने । चकार विधिवद्यज्ञं संपूर्णवरदक्षिणम्

సూతుడు పలికెను—పూర్వకాలంలో ఆ అతి శోభనమైన పుణ్యక్షేత్రంలో ప్రజాపతి దక్షుడు విధివిధానంగా యజ్ఞం నిర్వహించాడు; అది ఉత్తమ దక్షిణలతో సంపూర్ణమైంది।

Verse 5

ततः शक्रादयो देवाः सहायार्थं निमंत्रिताः । दक्षेण मुनयश्चैव तथा राजर्षयोऽमलाः

అనంతరం సహాయార్థం శక్రుడు (ఇంద్రుడు) మొదలైన దేవతలను ఆహ్వానించారు; దక్షుడు మునులను మరియు నిర్మల రాజర్షులను కూడా పిలిపించాడు।

Verse 6

तथा वेदविदो विप्रा यज्ञकर्मविचक्षणाः । गृहस्थाश्रमिणो ये च ये चारण्यनिवासिनः

అలాగే వేదవిదులు, యజ్ఞకర్మలో నిపుణులైన విప్రులు—గృహస్థాశ్రమంలో ఉన్నవారూ, అరణ్యనివాసులూ—అందరూ ఆహ్వానింపబడ్డారు।

Verse 7

अथ ते वालखिल्याख्या मुनयः संशितव्रताः । एकां समिधमादाय साहाय्यार्थं प्रजापतेः । प्रस्थिता यज्ञवाटं तं भारार्ताः क्लेशसंयुताः

అప్పుడు వ్రతనిష్ఠులైన ‘వాలఖిల్య’ మునులు, ఒక్కొక్కరు ఒక సమిధను తీసుకొని ప్రజాపతికి సహాయార్థం ఆ యజ్ఞవాటిక వైపు బయలుదేరారు; భారంతో బాధపడి కష్టంతో కూడి ఉన్నారు।

Verse 8

अथ तेषां समस्तानां मार्गे गोष्पदमागतम् । जलपूर्णं समायातमकालजलदागमे

అప్పుడు వారందరి మార్గంలో అకాలంగా మేఘాలు రావడంతో నీటితో నిండిన గోష్పదం (ఆవు కాలి ముద్ర గుంట) ప్రత్యక్షమైంది।

Verse 9

ततस्तरीतु कामास्ते क्लिश्यमाना इतस्ततः । समिद्भारश्रमोपेता देवराजेन वीक्षिताः

అప్పుడు వారు దాటాలని కోరుతూ ఇటూ అటూ కష్టపడుతున్నారు. సమిధల భారంతో అలసిన వారిని దేవరాజు ఇంద్రుడు గమనించాడు.

Verse 10

गच्छता तेन मार्गेण मखे दक्षप्रजापतेः । ततश्चिरं समालोक्य स्मितं कृत्वा स कौतुकात् । जगामाथ समुल्लंघ्य ऐश्वर्यमदगर्वितः

దక్షప్రజాపతి యజ్ఞానికి ఆ మార్గంలో వెళ్తూ అతడు వారిని చాలాసేపు చూశాడు; తరువాత కేవలం కౌతుకంతో చిరునవ్వు నవ్వి, ఐశ్వర్యమదగర్వంతో ఉబ్బి, దూకి దాటి వెళ్లిపోయాడు.

Verse 11

ततस्ते कोपसंयुक्ताः शक्राद्दृष्ट्वा पराभवम् । निवृत्य स्वाश्रमं गत्वा चक्रुर्मंत्रं सनिश्चयम्

అప్పుడు శక్రుని అవమానం చూసి వారు కోపంతో నిండిపోయారు. తిరిగి తమ ఆశ్రమానికి వెళ్లి దృఢనిశ్చయంతో మంత్రక్రియను నిర్వహించారు.

Verse 12

शाक्रं पदं समासाद्य यस्मादेतेन पाप्मना । अतिक्रांता वयं सर्वे तस्मात्पात्यः स सत्पदात्

‘శక్రపదాన్ని చేరుకున్నప్పటికీ ఈ పాపి మన అందరినీ లంఘించాడు; కాబట్టి ఇతడిని ఆ సత్పదం నుండి పడగొట్టాలి.’

Verse 13

अन्यः शक्रः प्रकर्तव्यो मंत्रवीर्यसमुद्भवः । आथर्वणैर्महासूक्तैराभिचारिकसंभवैः

‘మంత్రవీర్యం నుండి జనించిన మరో ఇంద్రుణ్ని సృష్టించాలి—ఆథర్వణ మహాసూక్తాలతో, అభిచారక క్రియల నుండి ఉద్భవించినవాటితో.’

Verse 14

येन व्यापाद्यते तेन शक्रोऽयं मदगर्वितः । मखमाहात्म्यसंपन्नः स्वल्पबुद्धिपरा क्रमः

ఏ ఉపాయంతో ఈ మదగర్వంతో మత్తుడైన శక్రుడు (ఇంద్రుడు) నశించునో, అదే ఉపాయంతో ఇతడు నశించుగాక. యజ్ఞమహిమతో సంబంధమున్నా ఇతని ప్రవర్తన అల్పబుద్ధికి లోబడి ఉంది.

Verse 16

गर्भोपनिषदेनैव नीलरुद्रैर्द्विजोत्तमाः । रुद्रशीर्षेण काम्येन विष्णुसूक्तयुतेन चं

ద్విజోత్తములు గర్భోపనిషత్, నీలరుద్ర మంత్రాలు, కామ్య రుద్రశీర్షం మరియు విష్ణుసూక్తంతో కూడి ఆ కర్మను నిర్వహించారు.

Verse 17

निधाय कलशं मध्ये मंडलस्योदकावृतम् । होमांते तत्र संस्पर्शं चक्रुस्तस्य जलैः शुभैः

మండల మధ్యలో జలంతో ఆవరించబడిన కలశాన్ని స్థాపించి, హోమాంతంలో అక్కడే దాని శుభజలంతో స్పర్శ/ప్రోక్షణ విధిని చేశారు.

Verse 18

एतस्मिन्नंतरे शक्रः प्रपश्यति सुदारुणान् । उत्पातानात्मनाशाय जायमानान्समंततः

అదే సమయంలో శక్రుడు (ఇంద్రుడు) తన నాశనాన్ని సూచించే అత్యంత భయంకరమైన అపశకునాలను చుట్టూ ఉద్భవించుచున్నట్లు చూచెను.

Verse 19

वामो बाहुश्च नेत्रं च मुहुः स्फुरति चास्य वै । न च पश्यति नासाग्रं जिह्वाग्रं च तथा हनुम्

అతని ఎడమ భుజము మరియు కన్ను మళ్లీ మళ్లీ కంపించెను; మరియు అతడు తన ముక్కు చివరను, నాలుక చివరను, అలాగే హనువు (దవడ)ను చూడలేకపోయెను.

Verse 20

शिरोहीनां तथा छायां गगने भास्करद्वयम् । अरुंधतीं ध्रुवं चैव न च विष्णुपदानि सः

అతడు శిరస్సులేని ఛాయను, ఆకాశంలో రెండు సూర్యులను చూచెను. అరుంధతీని, ధ్రువుని, విష్ణుపాదచిహ్నములనుకూడా చూడలేకపోయెను.

Verse 21

न च मंदं न चाकाशे संस्थितां स्वर्धुनीं हरिः । स्वपन्पश्यति कृष्णांगीं नित्यं नारीं धृतायुधाम्

అతడు చంద్రుని చూడలేదు; ఆకాశంలో నిలిచిన స్వర్గగంగనూ చూడలేదు. నిద్రలో మాత్రం ఎల్లప్పుడూ ఆయుధధారిణి శ్యామాంగి స్త్రీని చూచుచుండెను.

Verse 22

मुक्तकेशीं विवस्त्रां च कृष्णदंतां भयानकाम् । तान्दृष्ट्वा स महोत्पातान्देवराजो बृहस्पतिम्

అతడు భయంకరమైన స్త్రీని చూచెను—విరబూసిన కేశములు, వివస్త్ర, నల్లని పళ్ళతో. అట్టి మహోత్పాతములను చూచి దేవరాజ ఇంద్రుడు బృహస్పతిని ఆశ్రయించెను.

Verse 23

पप्रच्छ भयसंत्रस्तः किमेतदिति मे गुरो । जायंते सुमहोत्पाता दुर्निमित्तानि वै पृथक्

భయంతో వణుకుతూ అతడు అడిగెను—“నా గురువర్యా, ఇది ఏమిటి? మహోత్పాతములు పుట్టుచున్నవి; వేర్వేరు దుర్నిమిత్తములు ప్రత్యక్షమగుచున్నవి.”

Verse 24

किं मे भविष्यति प्राज्ञ विनाशः सांप्रतं वद । किं वा त्रैलोक्य राज्यस्य किं वा वित्तादिकस्य च

“హే ప్రాజ్ఞా, నాకు ఏమి జరుగును? ఇప్పుడే చెప్పుము—వినాశమా? త్రిలోక్యాధిపత్యమునకు ఏమగును, నా ధనాదికములకు ఏమగును?”

Verse 25

बृहस्पतिरुवाच । ये त्वया मदमत्तेन वालखिल्या महर्षयः । उल्लंघिताः स्थिता मार्गे गोष्पदं तर्त्तुमिच्छवः

బృహస్పతి పలికెను—హే ఇంద్రా! గర్వమదంతో మత్తుడై నీవు మార్గమున నిలిచిన వాలఖిల్య మహర్షులను దాటివెళ్లి అవమానించితివి; వారు గోఖురమాత్రమైన నీటినైనా దాటాలని కోరుచు అక్కడ నిలిచియున్నారు।

Verse 26

तैरेवाथर्वणैर्मंत्रैस्त्वकृतेऽस्ति शचीपते । कृतो होमः सुसंपूर्णः कलशश्चाभिमंत्रितः

హే శచీపతీ! ఆ అదే ఆథర్వణ మంత్రాలతో నీకు విరోధంగా కర్మ ఆరంభించబడెను; హోమము సంపూర్ణముగా పూర్తయ్యెను, కలశమును కూడా మంత్రాభిమంత్రితము చేసిరి।

Verse 27

युष्माकं सुविनाशाय सर्वदेवाधिनायकः । भविष्यति न संदेहो मंत्रैराथर्वणैर्हरिः

మీ సంపూర్ణ వినాశార్థం, సమస్త దేవాధినాయకుల అధినాయకుడు హరి ఆథర్వణ మంత్రబలముచే నిశ్చయంగా ప్రాదుర్భవించును; ఇందులో సందేహము లేదు।

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सहस्राक्षो भयान्वितः । दक्षं गत्वा च दीनास्यः प्रोवाच तदनंतरम्

ఆ మాటలు విని సహస్రాక్షుడైన ఇంద్రుడు భయాక్రాంతుడయ్యెను; దక్షుని వద్దకు వెళ్లి, దీనవదనుడై, వెంటనే అనంతరం అతనితో పలికెను।

Verse 29

अस्मन्नाशाय मुनिभिर्वालखिल्यैः प्रजापते । प्रोद्यमो विहितः सम्यक्छक्रस्यान्यस्य वै कृते

హే ప్రజాపతీ! వాలఖిల్య మునులు మా వినాశార్థం సమ్యక్గా ప్రయత్నాన్ని ఆరంభించిరి; ఇది మరొక శక్రుని—ఇతర ఇంద్రుని కొరకు చేయబడుచున్నది।

Verse 30

तान्वारय स्वयं गत्वा यावन्नो जायते परः । शक्रोऽस्मद्ध्वंसनार्थाय नास्ति तेषामसाध्यता

నీవే వెళ్లి వారిని ఆపు, మరొక ఇంద్రుడు పుట్టకముందే. మన వినాశార్థం వారికి అసాధ్యం అనే దేమీ లేదు.

Verse 31

अथ दक्षो द्रुतं गत्वा शक्राद्यैरमरैर्वृतः । प्रहसंस्तानुवाचेदं विनयेन समन्वितः

అప్పుడు దక్షుడు ఇంద్రాది అమరులతో చుట్టుముట్టబడి త్వరగా వెళ్లాడు. చిరునవ్వుతో, వినయంతో నిండినవాడై, వారితో ఇలా పలికాడు.

Verse 32

किमेतत्क्रियते विप्राः कर्म रौद्रतमं महत् । त्रैलोक्यं व्याकुलं येन सर्वमेतद्व्यवस्थितम्

ఓ విప్ర ఋషులారా, ఇది ఏమి చేస్తున్నారు—ఇంత మహత్తరమైన, అత్యంత ఉగ్రఫలదాయకమైన కర్మ? దీని వల్ల త్రిలోకం కలవరపడింది, ఈ సమస్త కలకలం ఏర్పడింది.

Verse 33

अथ ते दक्षमालोक्य समायातं स्वमाश्रयम् । संमुखाश्चाभ्ययुस्तूर्णं प्रगृहीतार्घ्यपाणयः

అప్పుడు వారు తమ ఆశ్రమానికి వచ్చిన దక్షుణ్ణి చూసి, వెంటనే ఎదురుగా వచ్చారు; చేతుల్లో అర్ఘ్యాన్ని పట్టుకొని స్వాగతానికి ముందుకు సాగారు.

Verse 34

अर्घ्यं दत्त्वा यथान्यायं पूजां कृत्वाथ भक्तितः । प्रोचुश्च प्रणता भूत्वा स्वागतं ते प्रजापते

విధిపూర్వకంగా అర్ఘ్యాన్ని సమర్పించి, భక్తితో పూజ చేసి, వారు నమస్కరించి పలికారు—“హే ప్రజాపతే, మీకు స్వాగతం.”

Verse 35

आदेशो दीयतां शीघ्रं यदर्थमिह चागतः । अपि प्राणप्रदानेन करिष्यामः प्रियं तव

శీఘ్రంగా ఆజ్ఞ ఇవ్వండి—మీరు ఇక్కడికి ఏ కార్యార్థం వచ్చారు? ప్రాణత్యాగమైనా సరే, మీకు ప్రియమైనదే మేము చేస్తాము.

Verse 36

दक्ष उवाच । एतद्रौद्रतमं कर्म सर्वदेवभयावहम् । त्याज्यं युष्माभिरव्यग्रैरेतदर्थमिहागतः

దక్షుడు అన్నాడు—ఇది అత్యంత రౌద్రమైన కర్మ; సమస్త దేవతలకూ భయాన్ని కలిగించేది. మీరు అవ్యగ్రంగా దీన్ని విడిచిపెట్టాలి; ఈ కారణంగానే నేను ఇక్కడికి వచ్చాను.

Verse 37

मुनय ऊचुः । वयं शक्रेण ते यज्ञे समायाताः सुभक्तितः । उल्लंघिता मदोद्रेकात्कृत्वा हास्यं मुहुर्मुहुः

మునులు అన్నారు—శక్రుడు (ఇంద్రుడు) చెప్పగా మేము సుభక్తితో మీ యజ్ఞానికి వచ్చాము. కానీ గర్వోద్రేకంతో మేము మళ్లీ మళ్లీ మర్యాదను లంఘించి హాస్యం చేసాము.

Verse 38

शक्रोच्छेदाय चास्माभिः शकोऽन्यो वीर्यमंत्रतः । प्रारब्धः कर्तुमत्युग्रैर्होमांतश्च व्यवस्थितः

మరియు శక్రుడు (ఇంద్రుడు) నాశనార్థం మేము మంత్రవీర్యంతో మరో ‘శక్ర’ను సృష్టించుటకు ఆరంభించాము; అత్యంత ఉగ్ర సంకల్పంతో హోమాంతం వరకు నిర్వహించుటకు సిద్ధమయ్యాము.

Verse 39

तत्कथं मंत्रवीर्यं तत्क्रियते मोघमित्यहो । वेदोक्तं च विशेषेण तस्मादत्र वद प्रभो

అయితే, అయ్యో, ఆ మంత్రవీర్యాన్ని ఎలా మోఘం చేయగలం? ఇది ప్రత్యేకంగా వేదంలో చెప్పబడింది; కాబట్టి, ప్రభో, ఇక్కడ మాకు వివరించండి.

Verse 40

त्वमेव यदि शक्तः स्यादन्यथा कर्तुमेव हि । कुरुष्व वा स्वयं नाथ नास्माकं शक्तिरीदृशी

ఇది వేరే విధంగా చేయగల శక్తి నీకే ఉంటే, నిశ్చయంగా అలాగే చేయుము. లేకపోతే, ఓ నాథా, నీవే స్వయంగా దీనిని సిద్ధింపుము—మాకు అంత శక్తి లేదు.

Verse 41

दक्ष उवाच । सत्यमेतन्महाभागा यद्युष्माभिः प्रकीर्तितम् । नान्यथा शक्यते कर्तुं वेदमन्त्रोद्भवं बलम्

దక్షుడు అన్నాడు: ఓ మహాభాగులారా, మీరు చెప్పినది సత్యమే. వేదమంత్రాల నుండి ఉద్భవించిన బలాన్ని వేరేలా చేయడం సాధ్యం కాదు.

Verse 42

तद्य एष कृतो होमो युष्माभिर्वेदमंत्रतः । देवराजार्थमव्यग्रैः कलशश्चाभिमंत्रितः

కాబట్టి, మీరు వేదమంత్రాలతో చేసిన ఈ హోమము, మరియు దేవరాజుని హితార్థం అవ్యగ్రచిత్తంతో అభిమంత్రించిన ఈ కలశము—నిష్ఫలమవదు.

Verse 43

सोऽयं मद्वचनाद्राजा भविष्यति पतत्रिणाम् । तेजोवीर्यसमोपेतः शक्रादपि सुवीर्यवान्

నా వాక్యమువలన ఇతడు పక్షుల రాజుగా అవుతాడు; తేజస్సు, వీర్యంతో సముపేతుడై, శక్రుడు (ఇంద్రుడు) కంటే కూడా అధిక పరాక్రమవంతుడు అవుతాడు.

Verse 44

एतस्य देवराजस्य क्षंतव्यं मम वाक्यतः । तत्कृतं मूढभावेन यदनेन विचेष्टितम्

నా వాక్యమునుబట్టి ఈ దేవరాజుని క్షమించవలెను. ఇతడు చేసిన ఏ అనుచిత చేష్టయైనా మూర్ఖత్వం మరియు మోహం వలననే జరిగింది.

Verse 45

एवमुक्त्वाथ तेषां तं सहस्राक्षं भयातुरम् । दर्शयामास दक्षस्तु विनयावनतं स्थितम्

ఇలా చెప్పిన తరువాత దక్షుడు వారికి భయంతో కలవరపడిన సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) వినయంగా వంగి అక్కడ నిలిచినవాడిని చూపించాడు।

Verse 46

तेऽपि दृष्ट्वा सहस्राक्षं वेपमानं कृतांजलिम् । प्रोचुर्माऽतिक्रमं शक्र ब्राह्मणानां करिष्यसि

వారు కూడా చేతులు జోడించి వణుకుతున్న సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు)ను చూసి అన్నారు— “హే శక్రా, బ్రాహ్మణులపై అతిక్రమం చేయకు।”

Verse 47

भूयो यदि दिवेशानामाधिपत्यं प्रवांछसि । अपि मन्दोऽपि मूर्खोऽपि क्रियाहीनोऽपि वा द्विजः । नावज्ञेयो बुधैः क्वापि लोकद्वय मभीप्सुभिः

నీవు మళ్లీ దేవుల అధిపత్యాన్ని కోరుకుంటే ఇది తెలుసుకో— ద్విజుడు మందుడైనా, మూర్ఖుడైనా, క్రియాహీనుడైనా; ఇహపర లోక శ్రేయస్సు కోరే జ్ఞానులు అతనిని ఎక్కడా అవమానించరాదు।

Verse 48

इन्द्र उवाच । अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानाद्यन्मया कुकृतं कृतम् । तत्क्षंतव्यं द्विजैः सर्वैर्विशेषाद्दक्ष वाक्यतः

ఇంద్రుడు అన్నాడు— అజ్ఞానంతో గానీ తెలిసి గానీ నేను చేసిన దుష్కృత్యమేదైనా, దానిని సమస్త ద్విజులు క్షమించాలి; ముఖ్యంగా దక్షుని వాక్యానుసారం।

Verse 49

प्रगृह्यतां वरोऽस्माकं यः सदा वर्तते हृदि । प्रदास्यामि न संदेहो नादेयं विद्यते मम

నా హృదయంలో ఎల్లప్పుడూ మీకోసం నిలిచిన వరాన్ని స్వీకరించండి. నేను తప్పక ఇస్తాను— సందేహం లేదు; నాకు ఇవ్వలేనిది ఏదీ లేదు।

Verse 50

मुनय ऊचुः । अस्मिन्कुण्डे नरो होमं यः कुर्याच्छ्रद्धयाऽन्वितः । एतल्लिंगं समभ्यर्च्य तस्याऽस्तु हृदि वांछितम्

మునులు పలికిరి—శ్రద్ధతో ఈ కుండలో హోమం చేసి, ఈ లింగాన్ని విధివిధానంగా ఆరాధించినవాని హృదయకాంక్ష నెరవేరుగాక।

Verse 51

इन्द्र उवाच । एतल्लिंगं समभ्यर्च्य योऽत्र होमं करिष्यति । कुंडेऽत्र वांछितं सद्यः सफलं स हि लप्स्यते

ఇంద్రుడు పలికెను—ఇక్కడ ఈ లింగాన్ని ఆరాధించి ఈ కుండలో హోమం చేయువాడు తన కోరిన ఫలాన్ని వెంటనే సఫలంగా పొందును।

Verse 52

निष्कामो वाऽथ संपूज्य लिंगमेतच्छुभावहम् । प्रयास्यति परां सिद्धिं त्रिदशैरपि दुर्लभाम्

లేదా నిష్కాముడైనవాడైనా ఈ శుభప్రద లింగాన్ని సంపూర్ణంగా పూజిస్తే, దేవతలకు సైతం దుర్లభమైన పరమసిద్ధిని పొందును।

Verse 53

सूत उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षो वालखिल्यान्मुनीश्वरान् । ऐरावतं समारुह्य दक्षयज्ञे ततो गतः

సూతుడు పలికెను—ఇలా చెప్పి సహస్రాక్షుడైన ఇంద్రుడు వాలఖిల్య మునీశ్వరులను సంభాషించి, ఐరావతంపై ఎక్కి దక్షయజ్ఞానికి వెళ్లెను।

Verse 54

दक्षोऽपि विधिवद्यज्ञं चकार द्विजसत्तमाः । संहृष्टैर्वालखिल्यैस्तैरुपविष्टैः समीपतः

హే ద్విజశ్రేష్ఠులారా! దక్షుడు కూడా విధివిధానంగా యజ్ఞం నిర్వహించెను; ఆనందిత వాలఖిల్య మునులు సమీపంలో కూర్చుండిరి।

Verse 158

ततस्ते शुचयो भूत्वा स्कंदसूक्तेन पावकम् । जुहुवुश्च दिवारात्रौ क्षुरिकोक्तेन सोद्यमाः

అప్పుడు వారు శుద్ధులై స్కందసూక్తంతో పవిత్ర అగ్నిలో ఆహుతులు సమర్పించారు. క్షురిక ఉపదేశించిన విధంగా వారు శ్రమతో దినరాత్రులు హోమం చేశారు.