Adhyaya 31

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति नागतीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातस्य सर्पाणां न भयं जायते क्वचित्

సూతుడు పలికెను—అక్కడ మరొక అనుత్తమ నాగతీర్థం ఉంది; అక్కడ స్నానం చేసినవానికి ఎప్పుడూ సర్పభయం కలుగదు.

Verse 2

तत्र श्रावणपञ्चम्यां यो नरः स्नानमाचरेत् । कृष्णायां न भयं तस्य कुलेऽपि स्यादहेः क्वचित्

అక్కడ శ్రావణ పంచమినాడు ఎవడు స్నానం చేస్తాడో, అతనికి కృష్ణపక్షంలో కూడా ఎప్పుడూ సర్పభయం ఉండదు—అతని వంశంలోనూ కాదు.

Verse 3

तत्र पूर्वं तपस्तप्तं मातुः शापप्रपीडितैः । शेष प्रभृतिनागैस्तु मुक्तिहेतोर्हुताशनात्

అక్కడ పూర్వకాలంలో తల్లి శాపంతో బాధపడిన శేషప్రధాన నాగులు, మోక్షహేతువుగా హుతాశనమైన అగ్నిని సాధనంగా చేసుకొని తపస్సు చేశారు।

Verse 4

कम्बलाश्वतरौ नागौ तथा ख्यातौ धरातले । तत्र तप्त्वा तपस्तीव्रं संसिद्धिं परमां गतौ

భూమిపై కంబల, అశ్వతర అనే ఇద్దరు నాగులు ప్రసిద్ధులు. వారు అక్కడ ఘోర తపస్సు చేసి పరమ సిద్ధిని పొందారు।

Verse 5

अनंतो वासुकिश्चैव तक्षकश्च महावलः । कर्कोटश्चैव नागेन्द्रो मणिकण्ठस्तथापरः

అనంతుడు, వాసుకి, మహాబలుడు తక్షకుడు; అలాగే నాగేంద్రుడు కర్కోటుడు, మరొకడు మణికంఠుడు—ఇవన్నీ (వారిలో) ఉన్నారు।

Verse 6

ऐरावतस्तथा शंखः पुण्डरीको महाविषः । शेषपूर्वाः स्मृता नागा एतेऽत्र नव नायकाः

అలాగే ఐరావతుడు, శంఖుడు, పుండరీకుడు, మహావిషుడు. శేషుని అగ్రనాయకుడిగా స్మరించబడిన వీరే ఇక్కడి తొమ్మిది నాగనాయకులు।

Verse 7

एतेषां पुत्रपौत्राश्च तेषामपि विभूतिभिः । असंख्याभिरिदं व्याप्तं समस्तं धरणीतलम्

వీరి కుమారులు, మనవళ్లు కూడా, వారి అసంఖ్యాత విభూతులచేత, ఈ సమస్త ధరణీతలం వ్యాపించిపోయింది।

Verse 8

अथ ते कुटिला दुष्टा भक्षयंति सदा जनान् । बहुत्वादपि संस्पर्शादपराधं विनापि च

అప్పుడు ఆ కపటమైన దుష్ట సర్పాలు ఎల్లప్పుడూ జనులను మింగసాగాయి; తమ అపార సంఖ్యవల్ల, కేవలం స్పర్శమాత్రంతోనే, మనుష్యులకు అపరాధం లేకున్నా కూడా।

Verse 9

ततः प्रजा इमाः सर्वा ब्रह्माणं शरणं गताः । पीडिताः स्म सुरश्रेष्ठ सर्पेभ्यो रक्ष सत्वरम्

అందుచేత ఈ సమస్త ప్రజలు బ్రహ్మదేవుని శరణు పొందుతూ ఇలా అన్నారు—“హే దేవశ్రేష్ఠా! మేము బాధపడుతున్నాము; సర్పాల నుండి త్వరగా మమ్మల్ని రక్షించండి।”

Verse 10

यावन्न शून्यतां याति सकलं वसुधातलम् । व्याप्तं सर्वैस्ततः सर्पैर्विषाढ्यैरतिभीषणैः

సమస్త భూమితలం జనశూన్యమయ్యేలోపే—ఎందుకంటే అది విషభరితమైన అత్యంత భయంకర సర్పాలతో అన్ని దిక్కులా వ్యాపించి ఉంది—

Verse 11

अथ तानब्रवीद्ब्रह्मा शेषाद्यान्नवनायकान् । स्वसंततेः प्ररक्षध्वं भक्ष्यमाणा इमाः प्रजाः

అప్పుడు బ్రహ్మదేవుడు శేషాది ఆ తొమ్మిది నాయకులను ఉద్దేశించి అన్నాడు—“మీ స్వసంతతిని నియంత్రించి రక్షించండి; ఈ ప్రజలు భక్షింపబడుతున్నారు!”

Verse 13

अथ तेषां बहुत्वाच्च नैव रक्षा प्रजायते । वारिता अपि ते यस्मात्प्रकुर्वंति प्रजाक्षयम्

కానీ వారి అపార సంఖ్య కారణంగా ప్రజలకు నిజమైన రక్షణ కలగలేదు; ఎందుకంటే అడ్డుకున్నప్పటికీ వారు ప్రజాక్షయాన్ని కలిగిస్తూనే ఉన్నారు।

Verse 14

ततः कोपपरीतात्मा तानाहूय कुलाधिपान् । तानुवाच स्वयं ब्रह्मा सर्वदेवसमागमे

అనంతరం ధర్మోచిత కోపంతో ఆవేశించిన బ్రహ్మా ఆ కులాధిపతులను పిలిపించి, సమస్త దేవతల మహాసభలో స్వయంగా వారిని ఉద్దేశించి పలికెను।

Verse 15

भक्षयंति यतः सर्पा अपराधं विना प्रजाः । वारिता अपि ते तस्मात्तान्निगृह्णामि सांप्रतम्

ఎందుకంటే సర్పాలు అపరాధం లేకున్నా ప్రాణులను భక్షిస్తాయి, ఆపినా కూడా విరమించవు; అందువల్ల నేను ఇప్పుడు వారిని శిక్షించి నియంత్రించుచున్నాను।

Verse 18

तच्छ्रुत्वा वेपमानास्ते सर्पाणां नवनायकाः । प्रोचुः प्रांजलयः सद्यः प्रणिपत्य पितामहम्

అది విని సర్పుల తొమ్మిది నాయకులు వణికిపోయారు; అంజలి ఘటించి వెంటనే పితామహ బ్రహ్మకు నమస్కరించి పలికారు।

Verse 19

भगवन्कुटिला ज्ञातिरस्माकं भवता कृता । तत्कस्मात्कुरुषे कोपं जातिधर्मानुवर्तिनाम्

భగవన్! మా కోసం వంకర (కుటిల) జాతి-వంశాన్ని మీరు సృష్టించారు; మరి జాతిధర్మాన్ని అనుసరించేవారిపై మీరు ఎందుకు కోపపడుతున్నారు?

Verse 20

ब्रह्मोवाच । यदि नाम मया सृष्टा यूयं दिष्ट्या विषोल्बणाः । अपराधं विना कस्माद्भक्षयध्व इमाः प्रजाः

బ్రహ్మా పలికెను—నేనే మిమ్మల్ని సృష్టించాననుకో, విధివశాత్ మీరు విషంతో ఉగ్రులై ఉన్నా; అయినా అపరాధం లేకుండా ఈ ప్రాణులను ఎందుకు భక్షిస్తున్నారు?

Verse 21

नागा ऊचुः । मर्यादां कुरु देवेश अस्माकं मानवैः सह । अथवा संप्रयच्छस्व स्थानं मानुषवर्जितम्

నాగులు పలికిరి—హే దేవేశా! మనుష్యులతో మా సంబంధానికి తగిన మర్యాదను స్థాపించుము; లేక మనుష్యరహిత నివాసస్థానమును మాకు ప్రసాదించుము।

Verse 22

पारिक्षितमखे तस्मिन्सर्पाणां चित्रभानुना । समंताद्दह्यमानानां रक्षोपायं प्रचिंतय

ఆ పారిక్షిత యజ్ఞంలో చిత్రభానువు చేత అన్ని వైపులా దహింపబడుతున్న సర్పులకు రక్షణోపాయమును ఆలోచించుము।

Verse 23

यथा न संततिच्छेदो जायते प्रपितामह । अस्माकं सर्वलोकेषु तथा त्वं कर्तुमर्हसि

హే ప్రపితామహా! అన్ని లోకాలలో మా సంతతి ఛేదం కలగకుండా ఉండునట్లు నీవు చేయవలసినది।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । जरत्कारुरिति ख्यातो भविष्यति क्वचिद्द्विजः । स संतानकृते भार्यां भूमावन्वेषयिष्यति

బ్రహ్మ పలికెను—ఎక్కడో ‘జరత్కారు’ అని ప్రసిద్ధుడైన ఒక ద్విజుడు భవిష్యత్తులో జన్మించును; సంతానార్థం భూమిపై భార్యను అన్వేషించును।

Verse 25

भाविनी च भवद्वंशे जरत्कन्या सुशोभना । सा देया चादरात्तस्मै पुत्रार्थं वरवर्णिनी

మరియు మీ వంశంలో ‘జరత్కన్యా’ అనే శోభాయమాన కన్య జన్మించును; ఉత్తమవర్ణముగల ఆమెను పుత్రార్థం అతనికి ఆదరంతో ఇవ్వవలెను।

Verse 26

ताभ्यां यो भविता पुत्रः स शेषान्रक्षयिष्यति । सर्पाञ्छुद्धसमाचारान्मर्यादासु व्यवस्थितान्

ఆ ఇద్దరిలో పుట్టబోయే కుమారుడు మిగిలిన నాగులను రక్షిస్తాడు—శుద్ధాచారులు, మర్యాదలలో స్థిరంగా ఉన్నవారిని।

Verse 27

सुतलं नितलं चैव तथैव वितलं च यत् । तस्याधस्ताच्चतुर्थे च वसतिर्वो धरातले

సుతల, నితల, అలాగే వితలల కింద, వాటికన్నా దిగువ నాల్గవ ప్రాంతంలో, భూమిపై మీ నివాసం స్థాపించబడుతుంది।

Verse 28

मया दत्तेऽतिरम्ये च सर्वभोगसमन्विते । तस्माद्व्रजत तत्रैव परित्यज्य महीतलम्

నేను ప్రసాదించిన ఆ స్థలం అత్యంత రమ్యమైనది, సమస్త భోగసంపదలతో నిండినది; కాబట్టి భూమితలాన్ని విడిచి అక్కడికే వెళ్లండి।

Verse 29

तत्र भुंजथ सद्भोगा न्गत्वाऽशु मम शासनात् । पुत्रपौत्रसमोपेतांस्त्रिदशैरपि दुर्लभान्

నా ఆజ్ఞ ప్రకారం త్వరగా అక్కడికి వెళ్లి, కుమారులు-మనవళ్లతో కూడి, సద్భోగాలను అనుభవించండి—అవి దేవతలకైనా దుర్లభమైన వరాలు।

Verse 30

नागा ऊचुः । भोगानपि प्रभुंजाना न वयं तत्र पद्मज । शक्नुमो वस्तुमुर्व्यां नस्तस्मात्स्थानं प्रदर्शय । मर्यादया वर्तयामो यत्रस्था मानवैः समम्

నాగులు అన్నారు—ఓ పద్మజా! అక్కడ భోగాలు అనుభవించినా మేము భూమిపై నివసించలేము; కాబట్టి మాకు తగిన స్థలాన్ని చూపండి, అక్కడ మర్యాదలో ఉండి మనుష్యులతో కలిసి నివసించగలము।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एषा तिथिर्मया दत्ता युष्माकं धरणीतले । पंचमी शेषकालस्तु नेयस्तत्रं रसातले

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఈ తిథిని నేను మీకు భూమితలమున ప్రసాదించితిని. పంచమీనాడు మిగిలిన కాలము అక్కడే రసాతలమున గడపవలెను।

Verse 32

तत्रागतैर्न हंतव्या मानवा दोषवर्जिताः । मंत्रसंरक्षितांगाश्च तथौषधिकृतादराः

అక్కడికి వచ్చిన దోషరహిత మనుష్యులను హింసించరాదు; వారి అవయవాలు మంత్రరక్షితములు, మరియు ఔషధసేవచే సముచితంగా పరిరక్షింపబడుదురు।

Verse 33

चमत्कारपुरे क्षेत्रे मया दत्ता स्थितिः सदा । पृथिव्यां कुलमुख्यानां नागानां नागसत्तमाः

హే నాగసత్తమా! చమత్కారపుర క్షేత్రమున భూమిపై కులముఖ్యులైన శ్రేష్ఠ నాగులకు నేను సదా నివాసాన్ని ప్రసాదించితిని।

Verse 34

सूत उवाच । एवमुक्ताश्च ते नागा ब्रह्मणा सत्वरं ययुः । पातालं कुलमुख्याश्च तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः

సూతుడు పలికెను—బ్రహ్ముడు ఇలా పలికిన వెంటనే ఆ నాగులు వేగముగా పాతాళమునకు వెళ్లిరి; కులముఖ్యులు ఆ క్షేత్రమున స్థిరపడిరి।

Verse 35

तत्र श्रावणपंचम्यां यस्तान्पूजयते नरः । स प्राप्नोति नरोऽभीष्टं तेषामेव प्रसादतः

అక్కడ శ్రావణ పంచమీనాడు ఎవడు ఆ నాగులను పూజించునో, వాడు వారి కృపవలన తన అభీష్ట ఫలమును పొందును।

Verse 36

तस्य वंशेऽपि सर्पाणां न भयं स्यान्न किल्बिषम् । न रोगो नोपसर्गश्च न च भूतभयं क्वचित्

ఆ భక్తుని వంశంలో కూడా సర్పభయం ఉండదు, పాపం అంటదు; రోగం లేదు, ఉపద్రవం లేదు, ఎక్కడా భూతభయం కలుగదు।

Verse 37

अपुत्रस्तत्र यः श्राद्धं करोति सुतवांछया । पुत्रं विशिष्टमासाद्य पितॄणामनृणो हि सः

ఆ తీర్థంలో సంతానం లేని వాడు పుత్రకాంక్షతో శ్రాద్ధం చేస్తే, అతడు విశిష్టమైన కుమారుని పొందీ పితృఋణం నుండి నిజంగా విముక్తుడవుతాడు।

Verse 38

तथा वंध्या च या नारी पंचम्यां भास्करोदये । श्रावणे कुरुते स्नानं कृष्णपक्षे विशेषतः । सा सद्यो लभते पुत्रं स्ववंशोद्धरणक्षमम्

అలాగే వంధ్య స్త్రీ శ్రావణమాస కృష్ణపక్షంలో ప్రత్యేకంగా పంచమి నాడు సూర్యోదయ వేళ అక్కడ స్నానం చేస్తే, ఆమె వెంటనే వంశోద్ధరణకు సమర్థుడైన కుమారుని పొందుతుంది।

Verse 39

सर्वरोगविनिर्मुक्तं सुरूपं विनयान्वितम् । भ्रष्टराज्यो नरो यो वा तत्र स्नानं समाचरेत्

ఎవడు అక్కడ స్నానం చేస్తాడో, అతడు అన్ని రోగాల నుండి విముక్తుడై సురూపుడుగా, వినయసంపన్నుడుగా అవుతాడు; రాజ్యభ్రష్టుడైనవాడుకూడా స్నానంతో మళ్లీ భాగ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 40

ततः पूजयते नागाञ्छ्रावणे पंचमीदिने । स हत्वाऽरिगणा न्सर्वान्भूयोराज्यमवाप्नुयात्

అనంతరం శ్రావణమాస పంచమి నాడు నాగదేవతలను పూజించాలి; అతడు సమస్త శత్రుసమూహాలను జయించి మళ్లీ రాజ్యాన్ని పొందుతాడు।

Verse 41

येषां मृत्युर्मनुष्याणां जायते सर्पभक्षणात् । न तेषां जायते मुक्तिः प्रेतभावात्कथंचन

సర్పదంశమువలన ఎవరి మరణము సంభవించునో, వారు ప్రేతభావమున పడుటచేత ఏ విధముగానూ మోక్షము పొందరు।

Verse 42

यावन्न क्रियते श्राद्धं तस्मिंस्तीर्थे द्विजोत्तमाः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मृतस्याहिप्रदंक्षणात् । श्राद्धं कार्यं प्रयत्नेन तस्मिंस्तीर्थेऽहिसंभवे

హే ద్విజోత్తములారా, ఆ తీర్థమున శ్రాద్ధము చేయబడనంతవరకు (విమోచన) కలుగదు. అందువలన సర్పదంశమున మరణించినవానికై ఆ అహిసంభవ తీర్థమున సమస్త ప్రయత్నములతో శ్రాద్ధము శ్రద్ధగా చేయవలెను।

Verse 43

अत्र वः कीर्तयिष्यामि पुरावृत्तां कथां शुभाम् । इन्द्रसेनस्य राजर्षेः सर्वपातकनाशिनीम्

ఇక్కడ నేను మీకు పురాతనకాలపు శుభకథను కీర్తించెదను—రాజర్షి ఇంద్రసేనుని కథను, అది సమస్త పాపములను నశింపజేయునది।

Verse 44

इन्द्रसेनो महीपालः पुरासीद्रिपुदर्पहा । अश्वमेधसहस्रेण इष्टं तेन महात्मना

ఇంద్రసేనుడు అనే మహీపాలుడు పూర్వము ఉండెను; శత్రువుల దర్పమును నశింపజేయువాడు. ఆ మహాత్ముడు సహస్ర అశ్వమేధ యజ్ఞములను నిర్వహించెను।

Verse 45

ततः स दैवयोगेन प्रसुप्तः शयने शुभे । दष्टः सर्पेण मुक्तश्च इन्द्रसेनो महीपतिः । वियुक्तश्चैव सहसा जीवितव्येन तत्क्षणात्

అనంతరం దైవయోగముచేత శుభశయనమున నిద్రించుచున్న ఇంద్రసేన మహీపతిని సర్పము దంశించి, అతడు ప్రాణములనుండి విముక్తుడయ్యెను; ఆ క్షణముననే అతడు అకస్మాత్తుగా ఆయుష్షునుండి వేరుపడెను।

Verse 46

ततस्तस्य सुतोऽभीष्टस्तस्योद्देशेन कृत्स्नशः । चकार प्रेतकार्याणि स्मृत्युक्तानि च भक्तितः

అనంతరం అతని ప్రియపుత్రుడు తండ్రి ఉద్దేశ్యంతో స్మృతుల్లో చెప్పిన విధంగా సమస్త ప్రేతకార్యాలను భక్తితో సంపూర్ణంగా నిర్వహించాడు।

Verse 47

गंगायामस्थिपातं च कृत्वा श्राद्धानि षोडश । गयां गत्वा ततश्चक्रे श्राद्धं श्रद्धासमन्वितः

గంగలో అస్తి విసర్జనం చేసి అతడు షోడశ శ్రాద్ధాలను నిర్వహించాడు; తరువాత గయకు వెళ్లి శ్రద్ధతో అక్కడ కూడా శ్రాద్ధం చేశాడు।

Verse 48

अथ स्वप्नांतरे प्राप्तः पिता तस्य स भूपतिः । प्रोवाच दुःखितः पुत्रं बाष्पव्याकुललोचनम्

తర్వాత స్వప్నంలో అతని తండ్రి—ఆ రాజు—ప్రాప్తుడై, దుఃఖంతో కన్నీళ్లతో కలవరపడిన కుమారునితో మాట్లాడాడు।

Verse 49

सर्पमृत्योः सकाशान्मे प्रेतत्वं पुत्र संस्थितम् । तेन मे भवता दत्तं न किञ्चिदुपतिष्ठते

ఓ కుమారా, సర్పమరణం కారణంగా నేను ప్రేతత్వంలో నిలిచిపోయాను; అందువల్ల నీవు అర్పించినది ఏదీ నాకు చేరడం లేదు।

Verse 50

चमत्कारपुरं क्षेत्रं तस्मात्त्वं गच्छ सत्वरम् । तत्र तीर्थे कुरु श्राद्धं सर्पाणां मत्कृते सुत

కాబట్టి నీవు వెంటనే చమత్కారపుర క్షేత్రానికి వెళ్లు; అక్కడి తీర్థంలో నా కోసం సర్పులకు ఉద్దేశించి శ్రాద్ధం చేయి, కుమారా।

Verse 51

येन संजायते मोक्षः प्रेतत्वा द्दारुणान्मम । स ततः प्रातरुत्थाय तत्स्मृत्वा नृपतेर्वचः

ఈ తీర్థక్రియవలన నాకు ఈ భయంకర ప్రేతస్థితి నుండి మోక్షము కలుగును. అప్పుడు అతడు ప్రాతఃకాలమే లేచి రాజవచనాన్ని స్మరించెను.

Verse 52

प्रेतरूपस्य दुःखार्तस्तत्तीर्थं सत्वरं गतः । चकार च ततः श्राद्धं श्रावणे पंच मीदिने

తండ్రి ప్రేతరూప దుఃఖంతో బాధపడుతూ అతడు త్వరగా ఆ తీర్థానికి వెళ్లెను. తరువాత శ్రావణమాస పంచమి రోజున శ్రాద్ధము నిర్వహించెను.

Verse 53

स्नात्वा श्रद्धासमोपेतः संनिवेश्य पुरोधसम् । ततः स दर्शनं प्राप्तो भूयोऽपि च यथा पुरा

స్నానము చేసి శ్రద్ధతో నిండినవాడై పురోహితుని ఆసనముపై కూర్చుండబెట్టెను. అప్పుడు అతనికి మునుపటివలె మళ్లీ దర్శనం కలిగెను.

Verse 55

फलं श्राद्धस्य चात्र त्वं कारणं शृणु पुत्रक । श्राद्धार्हा ब्राह्मणाश्चात्र चमत्कारपुरोद्भवाः

పుత్రా, ఇక్కడ శ్రాద్ధఫలం ఎందుకు సిద్ధించునో దాని కారణము వినుము. ఇక్కడ చమత్కారపురమునుండి జన్మించిన బ్రాహ్మణులే శ్రాద్ధార్హులు.

Verse 56

क्षेत्रेऽपि गर्हिताः श्राद्धे येऽन्यत्र व्यंगकादयः । अत्र यत्क्रियते किञ्चिद्दानं वा व्रतमेव च

ఇతరత్ర శ్రాద్ధంలో నిందింపబడువారు—వికలాంగులు మొదలైనవారు—వారికూడా ఈ క్షేత్రంలో (దోషం లేదు). ఇక్కడ చేయబడే ఏదైన దానం గాని వ్రతం గాని సార్థకమై ఫలప్రదమగును.

Verse 57

तथान्यदपि विप्रार्हं कर्म यज्ञसमुद्भवम् । तत्तेषां वचनात्सर्वं पूर्णं स्यादपि खंडितम् । परोक्षे वापि संपूर्णं वृथा संजायते स्फुटम्

అలాగే బ్రాహ్మణులకు యోగ్యమైన, యజ్ఞధర్మం నుండి పుట్టిన ఇతర కర్మమూ—వారి వాక్యమాత్రంతో—ఖండితమైనదైనా సంపూర్ణమవుతుంది. కానీ వారు ప్రత్యక్షంగా లేకపోతే, సంపూర్ణమైనదైనా కర్మ స్పష్టంగా వ్యర్థమై ఫలహీనమవుతుంది.

Verse 58

तस्मादस्मात्पुराद्विप्रान्समानीय ततः परम् । मम नाम्ना कुरु श्राद्धं येन मुक्तिः प्रजायते

కాబట్టి ఈ నగరంనుండే పండిత బ్రాహ్మణులను సమీకరించి, ఆపై నా నామంతో శ్రాద్ధం చేయి—దానివల్ల మోక్షం జనిస్తుంది.

Verse 59

अथासौ प्रातरुत्थाय स्मरमाणः पितुर्वचः । दुःखेन महताविष्टः प्रविवेश पुरोत्तमे

అప్పుడు అతడు ఉదయాన్నే లేచి, తండ్రి వచనాన్ని స్మరిస్తూ, మహా దుఃఖంతో ఆవరించబడి, ఆ ఉత్తమ నగరంలో ప్రవేశించాడు.

Verse 60

ततश्चान्वेषयामास श्राद्धार्हान्ब्राह्मणान्नृपः । यत्नतोऽपि न लेभे स धनाढ्या ब्राह्मणा यतः

అనంతరం రాజు శ్రాద్ధానికి యోగ్యమైన బ్రాహ్మణులను వెదికాడు; అయినా ఎంత ప్రయత్నించినా ఎవ్వరూ దొరకలేదు—ఎందుకంటే అక్కడి బ్రాహ్మణులు ధనవంతులు.

Verse 61

न तत्र दुःखितः कश्चिद्दरिद्रोऽपि न दुःखितः । नाकर्मनिरतो वापि पाखण्डनिरतोऽथवा

అక్కడ ఎవ్వరూ దుఃఖితులు కాదు; పేదవారైనా దుఃఖితులు కాదు. ఎవ్వరూ అకర్మంలో లీనులు కాదు, ఎవ్వరూ పాఖండం లేదా కపటాచారంలో నిమగ్నులూ కాదు.

Verse 62

स्थानेस्थाने महानादा उत्सवाश्च गृहेगृहे । वेदविद्याविनोदाश्च स्मृति वादास्तथैव च

ప్రతి చోటా ఉత్సవాల మహానాదం వినిపించెను; ప్రతి ఇంటా పండుగలు జరిగెను. వేదవిద్యా వినోదములు, స్మృతినిబద్ధ వాదములు కూడ ఉండెను.

Verse 63

श्रूयंते याज्ञिकानां च यज्ञकर्मसमुद्भवाः । न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्नाकालमरणं नृणाम् । न मृत्युः कस्यचित्तत्र पुरे ब्राह्मण सेविते

యాజ్ఞికుల యజ్ఞకర్మల నుండి పుట్టిన ధ్వనులు వినబడెను. అక్కడ క్షామం లేదు, వ్యాధి లేదు, జనులకు అకాలమరణం లేదు; బ్రాహ్మణసేవిత ఆ నగరంలో ఎవరికీ మరణం కలుగలేదు.

Verse 64

यथर्तुवर्षी पर्जन्यः सस्यानि गुणवन्ति च । भूरिक्षीरस्रवा गावः क्षीराण्याजाविकानि च

ఋతువుకు తగినట్లు వర్షం కురిసెను; పంటలు గుణవంతమై పుష్టిగా పండెను. ఆవులు అపారంగా పాలు ఇచ్చెను; మేకలు, గొర్రెల పాలు కూడా సమృద్ధిగా ఉండెను.

Verse 65

यंयं प्रार्थयते विप्रं स श्राद्धार्थं महीपतिः । स स तं भर्त्सयामास दुरुक्तैः कोपसंयुतः

శ్రాద్ధార్థం రాజు ఏ ఏ విప్రుని ప్రార్థించెనో, ఆ ఆ విప్రుడు కోపంతో కూడి కఠిన వచనాలతో అతనిని గద్దించెను.

Verse 66

धिग्धिक्पापसमाचार क्षत्रियापसदात्मक । किं कश्चिद्ब्राह्मणोऽश्नाति प्रेतश्राद्धे विशेषतः

“ధిక్ ధిక్! పాపాచారుడా, క్షత్రియాధమా! ఏ బ్రాహ్మణుడు నీ అన్నం తింటాడు—ప్రత్యేకించి ప్రేతశ్రాద్ధంలో?”

Verse 67

तस्माद्गच्छ द्रुतं यावन्न कश्चिच्छपते द्विजः । निहन्ति वा प्रकोपेन स्वर्गमार्गनिरोधकम्

కాబట్టి వెంటనే వెళ్లిపో—ఎవరైనా బ్రాహ్మణుడు నిన్ను శపించకముందే; లేక క్రోధంతో నిన్ను హతమార్చి నీ స్వర్గమార్గాన్ని అడ్డగించవచ్చు।

Verse 68

सूत उवाच । ततः स दुःखितो राजा निश्चक्राम भयार्दितः । चमत्कारपुरात्तस्माद्वैलक्ष्यं परमं गतः

సూతుడు పలికెను—అప్పుడు దుఃఖితుడైన ఆ రాజు భయంతో ఆర్తుడై బయలుదేరెను; చమత్కారపురమనే నగరాన్ని విడిచి పరమ అయోమయంలో పడెను।

Verse 69

चिन्तयामास राजेंद्र स्मृत्वावस्थां पितुश्च ताम् । किं करोमि क्व गच्छामि कथं मे स्यात्पितुर्गतिः

తండ్రి ఆ స్థితిని స్మరించి రాజేంద్రుడు ఆలోచించెను—“నేను ఏమి చేయాలి? ఎక్కడికి వెళ్లాలి? నా తండ్రికి సద్గతి ఎలా కలుగును?”

Verse 70

ततः स सचिवान्सर्वान्प्रेषयित्वा गृहं प्रति । एकाकी भिक्षुरूपेण स्थितस्तत्रैव सत्पुरे

తదుపరి అతడు సమస్త మంత్రులను ఇంటికి పంపివేసి, ఒంటరిగా భిక్షురూపం ధరించి ఆ సత్పురంలోనే నిలిచెను।

Verse 71

स ज्ञात्वा नगरे तत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । सर्वेषां ब्राह्मणेंद्राणां मध्ये दाक्षिण्यभाजनम्

ఆ నగరంలో అతడు వ్రతప్రఖ్యాతుడైన ఒక బ్రాహ్మణుని గురించి తెలిసికొనెను—బ్రాహ్మణేంద్రుల మధ్య దాన-దక్షిణలకు, గౌరవానికి పరమ పాత్రుడైనవాడు।

Verse 72

देवशर्माभिधानं तु शरणागतवत्सलम् । आहिताग्निं चतुर्वेदं स्मृतिमार्गानुयायिनम्

అతని పేరు దేవశర్మ—శరణాగతుల పట్ల వాత్సల్యముగలవాడు; ఆహితాగ్ని, చతుర్వేదవేత్త, స్మృతిమార్గానుయాయి.

Verse 73

ततस्तु प्रातरुत्थाय कृत्वांत्यजमयं वपुः । शोधयामास कृच्छ्रेण मलोत्सर्गनिकेतनम्

అనంతరం ఉదయమే లేచి, అంత్యజసదృశమైన దేహాన్ని ధరించి, కష్టపడి మలవిసర్జన స్థలాన్ని శుద్ధి చేయసాగాడు.

Verse 74

अथ यः कुरुते कर्म तत्र विष्ठाप्रशोधनम् । सोऽभ्येत्य तमुवाचेदं कोपसंरक्तलोचनः

అప్పుడు అక్కడ విసర్జ్య శుద్ధి చేయుటే విధిగా ఉన్నవాడు, కోపంతో ఎర్రబడిన కన్నులతో అతని దగ్గరకు వచ్చి ఇలా అన్నాడు.

Verse 75

कुतस्त्वमिह संप्राप्तो मद्वृत्तेरुपघातकृत् । तस्माद्गच्छ द्रुतं नो चेन्नयिष्ये यमसादनम्

“నీవెక్కడి నుంచి ఇక్కడికి వచ్చావు, నా జీవికను నాశనం చేసేవాడా? కనుక వెంటనే వెళ్లిపో; లేకపోతే నిన్ను యమసదనానికి పంపిస్తాను!”

Verse 76

तस्यैवं वदतोऽप्याशु बलात्स पृथिवीपतिः । शोधयामास तत्स्थानं देवशर्मसमुद्भवम्

అతడు అలా చెప్పుచుండగానే, భూపతి దృఢసంకల్పబలంతో వేగంగా దేవశర్మతో సంబంధమైన ఆ స్థలాన్ని శుద్ధి చేయుట కొనసాగించాడు.

Verse 77

ततः संवत्सरस्यांते चंडालेन द्विजोत्तमाः । स प्रोक्त उचिते काले प्रणिपत्य च दूरतः

అనంతరం సంవత్సరాంతమున, హే ద్విజోత్తములారా, తగిన కాలమున ఆ చాండాలుడు దూరమునుండి ప్రణమించి అతనితో పలికెను।

Verse 78

स्वामिंस्तव कुलेप्येवं गूथाशोधनकर्मकृत् । तदस्माकं न चान्यस्य तत्किमन्यः प्रवेशितः

“స్వామీ! మీ కులములోనూ ఇలానే మలశుద్ధి చేసే పని చేసేవాడు ఉన్నాడు. ఆ పని మాకే, మరెవరికీ కాదు—అయితే మరొకడిని ఎందుకు దానిలో ప్రవేశింపజేశారు?”

Verse 79

अथ श्रुत्वा च तद्वाक्यं स प्राह द्विजसत्तमः । न मया कश्चिदन्योऽत्र निर्दिष्टो गोप्यकर्मणि । अधिकारस्त्वयात्मीयस्तथा कार्यो यथा पुरा

ఆ మాటలు విని ద్విజసత్తముడు పలికెను—“ఈ గోప్యకార్యంలో నేను ఇక్కడ మరెవ్వరినీ నియమించలేదు. అధికారం నీదే; పూర్వంలాగానే ఆ కార్యాన్ని నిర్వహించు.”

Verse 80

तदान्यदिवसे प्राप्ते सोंऽत्यजः कोपसंयुतः । शस्त्रमादाय संप्राप्तो वधार्थं तस्य भूपतेः

మరొక దినమున ఆ అంత్యజుడు కోపంతో నిండిపోయి శస్త్రం ఎత్తుకొని ఆ రాజును వధించుటకు అక్కడికి వచ్చెను।

Verse 81

शस्त्रोद्यतकरं दृष्ट्वा प्रहारेकृतनिश्चयम् । ततस्तं लीलया भूयो मुष्टिना मूर्ध्न्यताडयत्

అస్త్రం ఎత్తిన చేతితో దాడి చేయుటకు నిశ్చయించినవాడిగా అతనిని చూచి, అతడు లీలగా మళ్లీ ముష్టితో అతని తలపై కొట్టెను।

Verse 82

ततस्तस्य विनिष्क्रांते लोचने तत्क्षणाद्द्विजाः । सुस्राव रुधिरं पश्चात्पपात गतजीवितः

అప్పుడే అతని కన్నులు బయటికి వచ్చాయి, ఓ ద్విజులారా; రక్తం ప్రవహించి, కొద్దిసేపటికి అతడు ప్రాణం విడిచి కూలిపోయాడు।

Verse 83

तं श्रुत्वा निहतं तेन चंडालं निजकिंकरम् । देवशर्मातिकोपेन तद्वधार्थमुपागतः

తన సేవకుడైన చండాలుడు అతని చేతిలో హతుడయ్యాడని విని, దేవశర్మ తీవ్రమైన కోపంతో అతన్ని చంపుటకు అక్కడికి వచ్చాడు।

Verse 84

ततः पुत्रैश्च पौत्रैश्च सहितोऽन्यैश्च बन्धुभिः । लोष्टैस्तं ताडयामास भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

తర్వాత కుమారులు, మనవళ్లు మరియు ఇతర బంధువులతో కలిసి, మట్టిగడ్డలతో అతన్ని కొట్టి, మళ్లీ మళ్లీ దూషించాడు।

Verse 85

सोऽपि संताड्यमानस्तु प्रहारैर्जर्जरीकृतः । वेदोच्चारं ततश्चक्रे दर्शयित्वोपवीतकम्

అతడు కొట్టింపులతో చితికిపోయినా, యజ్ఞోపవీతాన్ని చూపించి, ఆపై వేదోచ్చారణ ప్రారంభించాడు।

Verse 86

अथ ते विस्मिताः सर्वे देवशर्मपुरःसराः । ब्राह्मणास्तं समुद्वीक्ष्य वेदोच्चारपरायणम्

అప్పుడు దేవశర్మ ముందుండగా, ఆ బ్రాహ్మణులందరూ అతన్ని వేదోచ్చారణలో పూర్తిగా నిమగ్నుడిగా చూసి ఆశ్చర్యపోయారు।

Verse 87

पृष्टश्च किमिदं कर्म तवांत्यजजनोचितम् । एषा वेदात्मिका वाणी स्पष्टाक्षरकलस्वना । तत्किं शापपरिभ्रष्टस्त्वं कश्चिद्ब्राह्मणोत्तमः

అతనిని అడిగారు—“అంత్యజులకు తగిన ఈ పనిని నీవెందుకు చేస్తున్నావు? కానీ నీ వాక్కు వేదస్వరూపమైనది, స్పష్టాక్షరాలతో మధురనాదంతో ఉంది. అయితే నీవు శాపవశాత్ స్థితి నుండి పడిపోయిన ఏదైనా ఉత్తమ బ్రాహ్మణుడివా?”

Verse 88

येनैवं कुरुषे कर्म गर्हितं चांत्यजैरपि । ततः स प्रहसन्नाह क्षत्रियोऽहं महीपतिः । विष्णुसेन इति ख्यातो हैहयान्वयसंभवः

“అంత్యజులకైనా నింద్యమైన ఈ గర్హిత కర్మను నీవెందుకు చేస్తున్నావు?” అని విన్న అతడు నవ్వుతూ అన్నాడు—“నేను క్షత్రియుణ్ని, రాజును. విష్ణుసేన అని ప్రసిద్ధుడను; హైహయ వంశంలో జన్మించినవాడను.”

Verse 89

सोहमाराधनार्थाय त्वस्मिन्स्थान उपागतः । अद्य संवत्सरो जातः कर्मण्यस्मिन्रतस्य च

“ఆరాధనార్థం, ప్రసాదసిద్ధి కోసం నేను ఈ స్థలానికి వచ్చాను. ఈ నియమకర్మలో నిమగ్నుడై నేడు నాకు పూర్తిగా ఒక సంవత్సరం పూర్తైంది.”

Verse 90

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स विप्रः कृपयान्वितः । कृतांजलिपुटो भूत्वा तमुवाच महीपतिम्

సూతుడు అన్నాడు—అతని మాటలు విని ఆ బ్రాహ్మణుడు కరుణతో నిండిపోయాడు. అంజలి బద్ధుడై ఆ రాజుతో ఇలా పలికాడు.

Verse 92

नास्ति मे किञ्चिदप्राप्तं तथाऽसाध्यं महीपते । तस्मात्तव करिष्यामि कृत्यं यद्यपि दुर्लभम्

“ఓ మహీపతీ! నాకు అందనిది ఏదీ లేదు, సాధ్యంకానిది ఏదీ లేదు. కాబట్టి నీకు కావలసిన కృత్యాన్ని, అది ఎంత దుర్లభమైనా, నేను నెరవేర్చుతాను.”

Verse 93

राजोवाच । पिता ममाहिना दष्टः प्रेतत्वं समुपागतः । सोऽत्र नागह्रदे श्राद्धे कृते मुक्तिमवाप्नुयात्

రాజు పలికెను— నా తండ్రిని సర్పము కాటేసి ప్రేతత్వమునకు చేరాడు. ఇక్కడ నాగహ్రదమందు శ్రాద్ధము చేసినచో అతడు ముక్తిని పొందగలడు.

Verse 94

तस्मात्तत्तारणार्थाय विप्रकृत्यं समाचर । एतदर्थं मयैतत्ते कृतं कर्म विगर्हितम्

కాబట్టి అతని తారణార్థము బ్రాహ్మణోచిత కర్మను ఆచరించు. ఈ ప్రయోజనార్థమే నేను నీపై ఈ నింద్య కార్యాన్ని చేసితిని.

Verse 95

देवशर्मोवाच । एवं कुरु नृपश्रेष्ठ श्राद्धेऽहं ते पितुः स्वयम् । ब्राह्मणः संभविष्यामि तस्माच्छ्राद्धं समाचर

దేవశర్ముడు పలికెను— ఓ నృపశ్రేష్ఠా, అలాగే చేయుము. నీ తండ్రి శ్రాద్ధమందు నేనే స్వయంగా బ్రాహ్మణుడిగా (గ్రాహి/ఆచార్యుడిగా) ఉంటాను; కాబట్టి శ్రాద్ధము ఆచరించు.

Verse 96

सूत उवाच । अथ ते सुहृदस्तस्य पुत्राः पौत्राश्च बांधवाः । प्रोचुर्नैतत्प्रयुक्तं ते श्राद्धं भोक्तुं विगर्हितम्

సూతుడు పలికెను— అప్పుడు అతని సుహృదులు, వారి కుమారులు, మనవలు, బంధువులు ఇలా అన్నారు— నీచే ఏర్పాటు చేసిన ఈ శ్రాద్ధాన్ని భుజించడం అనుచితం, నిందనీయం.

Verse 97

तस्माद्यदि भवानस्य श्राद्धे भोक्ता ततः स्वयम् । सर्वे भवन्तं त्यक्षामस्तथान्येऽपि द्विजोत्तमाः

కాబట్టి మీరు స్వయంగా అతని శ్రాద్ధమందు భోక్తగా (భోజనగ్రాహిగా) ఉంటే, మేమందరం మిమ్మల్ని విడిచిపెడతాము; ఇతర ద్విజోత్తములూ అలాగే.

Verse 98

देवशर्मोवाच । कामं त्यजत मां सर्वे यूयमन्येऽपि ये द्विजाः । मयैवास्य प्रतिज्ञातं भोक्तुं श्राद्धे महीपतेः

దేవశర్ముడు పలికెను—మీరు అందరూ కోరితే నన్ను విడిచిపెట్టండి; ఇతర ద్విజులూ విడిచిపెట్టవచ్చు. కానీ నేను స్వయంగా రాజుని శ్రాద్ధంలో భోజనం చేస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేశాను.

Verse 99

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रस्तेनैव सहितस्तदा । नागह्रदं समासाद्य श्राद्धे वै भुक्तवानथ

అలా చెప్పి ఆ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు అతనితో కలిసి అప్పుడు నాగహ్రదాన్ని చేరి, అక్కడ శ్రాద్ధక్రియలో భోజనం చేశాడు.

Verse 100

भुक्तमात्रे ततस्तस्मिन्वागुवाचाशरीरिणी । नादयंती जगत्सर्वं हर्षयंती महीपतिम्

భోజనం ముగిసిన వెంటనే అప్పుడు ఒక అశరీర వాణి పలికింది; అది సమస్త జగత్తులో ప్రతిధ్వనించి రాజును ఆనందంతో నింపింది.

Verse 101

प्रेतभावाद्विनिर्मुक्तः पुत्राहं त्वत्प्रभावतः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

‘నీ ప్రభావంతో నేను ప్రేతస్థితి నుండి విముక్తుడనయ్యాను; నేను నీ కుమారుడను. నీకు మంగళం కలుగుగాక; ఇప్పుడు నేను త్రిదివాలయమైన దేవలోకానికి వెళ్తున్నాను.’

Verse 102

तत्कृत्वा नृपतिर्हृष्टस्तं प्रणम्य द्विजोत्तमम् । प्रोवाच कुरु मे वाक्यं यद्ब्रवीमि द्विजोत्तम

అది జరిగిన తరువాత రాజు ఆనందించాడు; ఆ ద్విజోత్తమునకు నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు—‘ఓ ద్విజోత్తమా, నేను చెప్పబోయే మాటను నా కోసం నెరవేర్చుము.’

Verse 103

अस्ति माहिष्मतीनाम नगरी नर्मदातटे । सा चास्माकं राजधानी पितृपर्यागता विभो

నర్మదా తీరమున ‘మాహిష్మతీ’ అను నగరము ఉన్నది. ఓ విభో, అదే మా రాజధాని; పితృపరంపరగా మాకు వారసత్వంగా వచ్చినది.

Verse 104

अहं यच्छामि ते ब्रह्मन्समस्तविषयान्विताम् । मया भृत्येन तत्रस्थः कुरु राज्यमकंटकम्

ఓ బ్రాహ్మణా, ఆ రాజధానిని సమస్త విషయ-ప్రాంతములతో కూడి నీకు ప్రసాదిస్తున్నాను. నేను నీ భృతుడనై అక్కడే నివసిస్తాను; నీవు నిర్బాధంగా రాజ్యము చేయుము.

Verse 106

सूत उवाच । एवं विसर्जितस्तेन जगाम स महापतिः । स्वं देशं हर्षसंयुक्तः कृतकृत्यो द्विजोत्तमाः

సూతుడు పలికెను—ఇలా అతనిచే వీడ్కోలు పొందిన ఆ మహాపతి తన దేశమునకు వెళ్లెను; హర్షసహితుడై, కృతకృత్యుడై—ఓ ద్విజోత్తములారా!

Verse 107

सोऽपि सर्वैः परित्यक्तो ब्राह्मणैः पुरवासिभिः । देवशर्मा समुद्दिश्य दोषं श्राद्धसमुद्भवम्

అతడూ—దేవశర్మ—అందరిచేత పరిత్యజింపబడెను; బ్రాహ్మణులచేతను నగరవాసులచేతను, శ్రాద్ధమునుండి పుట్టిన దోషమని అతనిని నిందించుచు.

Verse 108

ततो नागह्रदे तस्मिन्स कृत्वा निजमन्दिरम् । निवासमकरोत्तत्र स्वाध्यायनिरतः शुचिः

అనంతరం ఆ నాగహ్రదమున అతడు తనకై ఒక నివాసమును నిర్మించి అక్కడే నివసించెను—శుచిగా, స్వాధ్యాయమున నిమగ్నుడై.

Verse 109

तत्रस्थस्य निरस्तस्य ये पुत्राः स्युर्द्विजोत्तमाः । तेषां संततयो ऽद्यापि ते प्रोक्ता बाह्यवासिनः

హే ద్విజోత్తములారా! అక్కడ నిర్వాసితుడై నివసించిన అతనికి పుట్టిన కుమారుల సంతానం నేటికీ ‘బాహ్యవాసినులు’ (బయట నివసించువారు) అని ప్రసిద్ధి.

Verse 110

एतद्वः सर्वमाख्यातं नागतीर्थसमुद्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

హే బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా! నాగతీర్థమునుండి ఉద్భవించిన ఈ సమస్త మహాత్మ్యాన్ని మీకు పూర్తిగా వివరించాను; ఇది సర్వపాపనాశకమైన పవిత్ర కథనం.

Verse 111

यश्चैतत्पठते भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । शृणुयाद्वा न वंशेऽपि तस्य स्यात्सार्पजं भयम्

పఞ్చమీ తిథి వచ్చినప్పుడు ఎవడు దీనిని భక్తితో పఠిస్తాడో—లేదా వినుతాడో—అతని వంశంలో కూడా సర్పజన్య భయం ఉండదు.

Verse 112

तथा विमुच्यते पापाद्भक्षजातान्न संशयः । कृतादज्ञानतो विप्राः सत्यमेतन्मयोदितम्

అలాగే, అనుచిత భక్షణమునుండి పుట్టిన పాపమునుండి కూడా విముక్తి కలుగుతుంది—సందేహం లేదు. హే విప్రులారా! అజ్ఞానవశాత్తు చేసిన దోషాల విషయములోనూ నేను చెప్పింది సత్యం.

Verse 113

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन नागतीर्थमनुत्तमम् । माहात्म्यं पठनीयं वा श्रोतव्यं वा समाहितैः

కాబట్టి, సమస్త ప్రయత్నంతో అనుత్తమమైన నాగతీర్థాన్ని గౌరవించాలి; సమాహితచిత్తులై దాని మహాత్మ్యాన్ని పఠించాలి—లేదా కనీసం శ్రవణం చేయాలి.

Verse 114

श्राद्धकाले तु संप्राप्ते यश्चैतत्पठते द्विजः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं गयाश्राद्धसमुद्भवम्

శ్రాద్ధకాలము వచ్చినప్పుడు ఈ పాఠాన్ని పఠించే ద్విజుడు గయాశ్రాద్ధమునుండి కలిగే సంపూర్ణ ఫలాన్ని పొందును।

Verse 115

तथा ये कीर्तिता दोषाः श्राद्धे द्रव्यसमुद्भवाः । व्रतवैक्लव्यजाश्चापि तथा ब्राह्मणसंभवाः

అదేవిధంగా శ్రాద్ధంలో చెప్పబడిన దోషాలు—ద్రవ్యమునుండి కలిగినవి, వ్రతలో లోపమునుండి కలిగినవి, అలాగే బ్రాహ్మణులవలన కలిగినవి—

Verse 116

ते सर्वे नाशमायांति कीर्त्यमाने समाहितैः । नागह्रदस्य माहात्म्ये श्राद्धकाल उपस्थिते

శ్రాద్ధకాలమున, సమాహితులై నాగహ్రద మహాత్మ్యాన్ని కీర్తించుచుండగా, ఆ దోషములన్నీ నశించును।

Verse 117

तथा विनिहता गोभिर्ब्राह्मणैः श्वापदैरपि । एतस्मिन्पठिते श्राद्धे गच्छंति परमां गतिम्

అదేవిధంగా ఆవులచేత, బ్రాహ్మణులచేత, లేదా అడవి మృగాలచేత హతులైనవారుకూడా—శ్రాద్ధకాలమున ఇది పఠించబడితే—పరమగతిని పొందుదురు।