Adhyaya 128

Verse 1

सूत उवाच । सत्यसन्धोपि हृष्टात्मा सतां दृष्ट्वा सुखान्विताम् । अभीष्टपतिना युक्तां कृतकृत्यो बभूव ह

సూతుడు పలికెను—సత్యనిష్ఠుడైనప్పటికీ అతడు హృదయంలో ఆనందించాడు; సతీమణిని సుఖసంపన్నగా, అభీష్టపతితో యుక్తగా చూచి అతడు కృతకృత్యుడయ్యాడు।

Verse 2

ततस्तस्यैव लिंगस्य दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । दृढं पद्मासनं कृत्वा सम्यग्ध्यानपरायणः

అప్పుడు అదే లింగంలోని దక్షిణమూర్తిని ఆశ్రయించి, దృఢంగా పద్మాసనం వేసి, సమ్యక్ ధ్యానంలో పూర్తిగా నిమగ్నుడయ్యాడు।

Verse 3

आत्मानमात्मनैवाथ ब्रह्मद्वारेण संस्थितः । ततो निःसारयामास पुलकेन समन्वितः

తర్వాత ‘బ్రహ్మద్వారం’లో స్థితుడై, తన అంతఃశక్తితోనే, పులకంతో నిండినవాడై, తన ఆత్మను దేహం నుండి నిర్గమింపజేశాడు।

Verse 4

अथ ते ब्राह्मणास्तस्य चमत्कारपुरोद्भवाः । देवता दर्शनार्थाय प्राप्ता दृष्ट्वा कलेवरम्

అప్పుడు ఆ అద్భుత సంఘటనతో ఆశ్చర్యపోయిన బ్రాహ్మణులు దేవదర్శనార్థం అక్కడికి వచ్చి, ఆయన కాయాన్ని చూశారు।

Verse 5

अप्रियं तेजसा हीनं मृतमस्पृश्यतां गतम् । लिंगस्य नातिदूरस्थं दाह्यार्थं यत्नमास्थिताः

అప్రియమైనది, తేజస్సు లేనిది, మృతమై అస్పృశ్యమని భావించిన ఆ శవాన్ని చూసి, లింగానికి చాలా దూరం కాకుండా దహనార్థం ప్రయత్నం ప్రారంభించారు।

Verse 6

यावद्गुर्वीं चितां कृत्वा तमन्वेष्टुं समुद्यताः । तावन्नष्टं शवं तच्च ज्ञायते नैव कुत्रचित्

వారు బలమైన చితిని నిర్మించి అతనిని వెతకడానికి బయలుదేరినంతలోనే, ఆ శవం అదృశ్యమైంది; ఎక్కడా దాని జాడ తెలియలేదు।

Verse 7

ततश्च विस्मयाविष्टास्तं प्रशंसासमन्वितैः । वचनैर्बहुशो भूयो विकथ्य च मुहुर्मुहुः

అప్పుడు వారు ఆశ్చర్యావేశంతో నిండిపోయి, అనేక స్తుతివచనాలతో అతనిని మళ్లీ మళ్లీ, ముహుర్ముహుర్, పదేపదే ప్రశంసిస్తూ పలికిరి।

Verse 8

ततस्तस्योत्थलिंगस्य सर्वं पूजादिकं च यत् । सर्वे निरूपयामासुः सप्तविंशतिमध्यतः

తర్వాత వారు అందరూ ఆ ఉద్భవించిన (ఉత్థిత) లింగానికి సంబంధించిన పూజాదిక సమస్త విధివిధానాలను ఇరవైఏడు క్రమాల మధ్య, యథాక్రమంగా సవ్యంగా నిరూపించారు।

Verse 9

लिंगानां तद्भवेन्नित्यं सत्यसंधस्य भूपतेः । कामदं भक्तजंतूनां सर्वपातकनाशनम्

ఆ లింగం సత్యసంకల్పుడైన రాజుకు నిత్యంగా నిలిచే లింగమైంది; భక్తజీవులకు అది కోరికలను ప్రసాదించేది, సమస్త పాపాలను నశింపజేసేది।

Verse 10

ऋषय ऊचुः । चमत्कारनरेंद्रस्य वंशे क्षीणे महामते । आनर्त्ताधिपतिः कोऽन्यस्तत्र राजा बभूव ह

ఋషులు పలికిరి—హే మహామతే! చమత్కార నరేంద్రుని వంశం క్షీణించినప్పుడు, అక్కడ ఆనర్తాధిపతిగా మరెవరు రాజయ్యారు?

Verse 11

सूत उवाच । बृहद्बले हते भूपे संग्रामे द्विजसत्तमाः । पुत्रबंधुसमायुक्ताः सर्व लोकाः समाययुः

సూతుడు పలికెను—హే ద్విజసత్తములారా! యుద్ధంలో రాజు బృహద్బలుడు హతుడైనప్పుడు, కుమారులు బంధువులతో కూడి సమస్త ప్రజలు అక్కడికి సమాయత్తమయ్యారు।

Verse 12

यत्रस्थः स महीपालः सत्यसंधस्तपोन्वितः । शोकोद्विग्नास्ततः प्राहुस्तं भूपं रहसि स्थितम्

అక్కడ భూమిపాలకుడు, సత్యసంకల్పుడై తపస్సుతో యుక్తుడై నివసించుచుండెను. శోకంతో కలవరపడిన వారు ఏకాంతస్థుడైన ఆ రాజుతో పలికిరి.

Verse 13

क्षीणोऽयं तावको वंशो न कश्चिद्विद्यते यतः । दायादोऽपि कथं पृथ्वी संप्रतीयं भविष्यति

మీ వంశము క్షీణించిపోయెను; ఎవ్వరూ మిగలలేదు. వారసుడే లేకపోతే ఇకపై ఈ భూరాజ్యం ఎలా నడుస్తుంది?

Verse 14

अराजके नृपश्रेष्ठ मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते । राष्ट्रे चैव पुरे चैव ग्रामे चैव विशेषतः

హే నృపశ్రేష్ఠా! రాజు లేనప్పుడు ‘మత్స్యన్యాయం’ ప్రవర్తిస్తుంది—రాజ్యంలో, పట్టణాల్లో, ముఖ్యంగా గ్రామాల్లో.

Verse 15

परदाररता ये च ये च तस्करवृत्तयः । सर्वे राजभयाद्राजन्मर्यादां पालयंति वै

పరస్త్రీలపై ఆసక్తి గలవారు, దొంగతనవృత్తి గలవారు—వారందరూ, ఓ రాజా, రాజదండభయంతోనే మర్యాదలో ఉంటారు.

Verse 16

तस्मात्त्वं तप उत्सृज्य राज्यं पूर्वक्रमागतम् । कुरु राज्यं तथा दारान्पुत्रार्थं प्राप्य मा चिरम्

కాబట్టి మీరు తపస్సును విడిచి, పూర్వపరంపరగా వచ్చిన రాజ్యాన్ని స్వీకరించండి. రాజ్యాన్ని పాలించండి; పుత్రార్థం ఆలస్యం చేయకుండా భార్యను స్వీకరించండి.

Verse 17

राजोवाच । संन्यस्तोऽहं द्विजश्रेष्ठा न राज्यं कर्तुमुत्सहे । न सुतानां न दाराणां संग्रहं च कथंचन

రాజు పలికెను—హే ద్విజశ్రేష్ఠా! నేను సన్న్యాసం స్వీకరించితిని; రాజ్యాన్ని పాలించుటకు ఉత్సాహము లేదు. కుమారుల గాని భార్య గాని బాధ్యతను ఏ విధముగానూ స్వీకరించదలచలేదు.

Verse 18

तत्पुत्रार्थं प्रवक्ष्यामि युष्माकं स्वामिनः कृते । उपायं येन राजा स्यादानर्त्तो लोकपालकः

మీ స్వామికి పుత్రప్రాప్తి కలుగుటకై నేను ఒక ఉపాయమును చెప్పుదును; దాని వలన రక్షకుడు లేని రాజు కూడ మరల ప్రజల పాలకుడగును.

Verse 19

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्रं निपातितम् । गर्भस्थमपि कार्त्स्न्येन कोपोपहतचेतसा

జామదగ్న్య రాముడు (పరశురాముడు) కోపముచేత ఆవరించబడిన మనస్సుతో క్షత్రియ వంశమును సంపూర్ణముగా నాశనం చేసినప్పుడు—గర్భస్థులనుకూడ విడువక—

Verse 20

ततः क्षत्रियभार्याः प्रागृतुस्नानात्समाययुः । ब्राह्मणान्पुत्रजन्मार्थं न कामार्थं कथंचन

అప్పుడు క్షత్రియుల భార్యలు ముందుగా ఋతుస్నానం చేసి, పుత్రజన్మార్థముగా బ్రాహ్మణుల వద్దకు వచ్చిరి; కామార్థముగా ఏ విధముగానూ కాదు.

Verse 21

ततः पुत्राः समुत्पन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । क्षेत्रजा भूमिपालानां संजाताश्च महीक्षितः

అనంతరం తేజస్సు, వీర్యము కలిగిన కుమారులు జన్మించిరి—భూమిపాలకుల ‘క్షేత్రజ’ సంతానముగా—అవే తరువాత రాజులై నిలిచిరి.

Verse 22

तस्माद्बृहद्बलस्यैता भार्यास्तिष्ठंति या जनाः । ब्राह्मणांस्ता उपागम्य ऋतुस्नाता यथोचितान्

కాబట్టి ఇక్కడ నివసించే బృహద్బలుని భార్యలు ఋతుకాల స్నానం చేసి, యథోచితంగా బ్రాహ్మణులను సమీపించి విధివిధానంగా ఆచరించాలి।

Verse 23

लभिष्यंति च पुत्रांस्तास्तेभ्यः क्षत्रियपुंगवान् । ये भूमिं पालयिष्यंति पालयिष्यंति च प्रजाः

మరియు వారు వారివలన కుమారులను పొందుతారు—క్షత్రియులలో శ్రేష్ఠులు—వారు భూమిని కాపాడి ప్రజలను కూడా పరిరక్షిస్తారు।

Verse 24

तथाऽत्रास्ति शुभं कुण्डं वासिष्ठं पुत्रजन्मदम् । यत्र स्नाता ऋतौ नारी सद्यो गर्भवती भवेत् । अमोघरेताः कांता च स्नानादत्र प्रजायते

ఇక్కడ ‘వాసిష్ఠ కుండం’ అనే శుభకుండం ఉంది; అది పుత్రజన్మాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. ఋతుకాలంలో అక్కడ స్నానం చేసిన స్త్రీ తక్షణమే గర్భవతిగా అవుతుంది; అలాగే ఇక్కడి స్నానంతో అమోఘవీర్యుడైన ప్రియ భర్త కూడా లభిస్తాడు।

Verse 25

ये पूर्वं क्षत्रिया जाता ब्राह्मणैः क्षत्रिणीषु च । ते सर्वे तत्प्रभावेन संजाता नात्र संशयः

మునుపు బ్రాహ్మణుల వల్ల క్షత్రియ స్త్రీలలో జన్మించిన క్షత్రియులు—వారందరూ ఆ (తీర్థ) ప్రభావం వల్లనే జన్మించారు; ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 26

ययायया द्विजो यश्च क्षत्रिण्याऽभूद्वृतः पुरा । तया सह समागत्य स्नातं मन्त्रपुरस्कृतम्

మరియు ఏ ఏ క్షత్రియ స్త్రీ పూర్వం ఏ బ్రాహ్మణుని వరిస్తే, అతడు ఆమెతో కలిసి వచ్చి ఇక్కడ మంత్రోచ్చారణతో స్నానం చేసేవాడు।

Verse 27

सकृन्मैधुनसंसर्गात्ततस्तीर्थप्रभावतः । सर्वासां यत्सुता जाता दुहिता न कथंचन

ఒక్కసారి దాంపత్యసంయోగం జరిగిన తరువాత, ఆ తీర్థప్రభావముచేత వారందరికీ కుమారులే జన్మించారు; ఏ విధంగానూ కుమార్తెలు కలగలేదు.

Verse 28

ये केचित्पुत्रदा मंत्राश्चातुश्चरणासंभवाः । ते सर्वेऽत्र वसिष्ठेन प्रयुक्ताः क्षत्त्रमिच्छता

ఏ ఏ కుమారప్రద మంత్రాలు ఉన్నాయో—చతుర్చరణ పవిత్ర పరంపర నుండి ఉద్భవించినవి—అవి అన్నీ ఇక్కడ వసిష్ఠుడు క్షత్రియశక్తి స్థాపనను కోరుతూ ప్రయోగించాడు.

Verse 29

दंपत्योः स्नानमात्रेण जातेऽत्र स्यात्सुपुत्रकः । तस्मात्सुपुत्रदंनाम कुण्डमेतन्निगद्यते

ఇక్కడ దంపతులు కేవలం స్నానం చేసిన మాత్రాన సుపుత్రుడు జన్మిస్తాడని చెప్పబడింది. అందుకే ఈ కుండానికి ‘సుపుత్రదా’ అనే నామం ప్రసిద్ధం.

Verse 30

तस्माद्भार्याः समस्तास्ता बृहद्बलसमुद्भवाः । अत्र स्नानं प्रकुर्वंतु यथोक्तविधिना जनाः

కాబట్టి మహాబలసంభవమైన ఆ సమస్త భార్యలు, ఓ జనులారా, శాస్త్రోక్త విధానముతో ఇక్కడ స్నానం చేయండి.

Verse 31

नैव किंचिदसत्यं स्यान्न च निंदाकरं तथा । श्रूयते च यतः श्लोकः पूर्वाचार्यैरुदाहृतः

ఇక్కడ ఏదీ అసత్యం కాదు, ఏ విధంగానూ నిందనీయం కూడా కాదు; ఎందుకంటే పూర్వాచార్యులు ఉద్ఘాటించిన ఈ శ్లోకం వినబడుతోంది.

Verse 32

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्त्रमश्मनो लोहमुच्छ्रितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति

జలమునుండి అగ్ని జన్మిస్తుంది; బ్రహ్మమునుండి క్షాత్రశక్తి ఉద్భవిస్తుంది; రాయినుండి ఇనుము వెలికితీయబడుతుంది. అయినా సర్వత్ర వ్యాపించిన తేజస్సు తన తన యోనిలోనే శాంతిస్తుంది.

Verse 33

तच्छ्रुत्वा जनाः सर्वे सचिवानां वचोखिलम् । तदाचख्युर्द्रुतं गत्वा सत्यसंधस्य भूपतेः

మంత్రుల మాటలన్నిటిని విని ప్రజలందరూ త్వరగా వెళ్లి సత్యసంధుడైన రాజుకు ఆ విషయాన్ని తెలియజేశారు.

Verse 34

ततस्ताः सर्वशो दारा ब्राह्मणानतिसुन्दरान् । ऋतुस्नाताः समाजग्मुर्नृपपत्न्यः सुहर्षिताः

అనంతరం అన్ని విధాల అలంకరించుకొని, ఋతుస్నానం చేసి, పరమ హర్షంతో రాజపత్నులు అత్యంత సుందరులైన బ్రాహ్మణుల వద్దకు చేరారు.

Verse 35

यत्र तत्पुत्रदं तीर्थं वसिष्ठेन विनिर्मितम् । तत्र स्नात्वा सकृत्संगं समासाद्य द्विजोद्भवम्

వసిష్ఠుడు నిర్మించిన ఆ పుత్రప్రద తీర్థం ఉన్న చోట, అక్కడ స్నానం చేసి, ఒక్కసారి ద్విజశ్రేష్ఠునితో సంగమాన్ని పొందిన తరువాత—

Verse 36

सर्वास्ताः पुत्रवत्यश्च संजाता द्विजसत्तमाः । आसीत्तस्य नरेंद्रस्य शतं पंचभिरन्वितम्

హే ద్విజసత్తమా! వారందరూ పుత్రవతులయ్యారు. ఆ నరేంద్రునికి వంద మంది కుమారులు కలిగి, ఇంకా ఐదుగురు అదనంగా ఉన్నారు.

Verse 37

तासां समभवद्विप्राः शतं पंचाधिकं तथा

వారినుండి, ఓ బ్రాహ్మణులారా, వందకు ఐదు కలిపి మొత్తం నూట ఐదు కుమారులు జన్మించారు.

Verse 38

प्रत्येकं वरपुत्राणां वंशवृद्धिकरं परम् । आनंदजननं सम्यक्सर्वेषां राष्ट्रवासिनाम्

ఆ వరపుత్రులలో ప్రతి ఒక్కరూ రాజవంశ వృద్ధికి పరమ కారణమై, రాజ్యంలోని సమస్త ప్రజలకు నిజమైన ఆనందకారకులయ్యారు.

Verse 39

तत्र श्रेष्ठोऽभवत्पुत्रो य आनर्तपतिर्भुवि । अटोनाम सुविख्यातः सर्वशत्रुनिबर्हणः

వారిలో శ్రేష్ఠుడైన కుమారుడు భూమిపై ఆనర్తదేశాధిపతిగా అయ్యాడు—‘అట’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి పొందినవాడు—సర్వశత్రు సంహారకుడు.

Verse 40

अटेश्वरैति ख्यातो येन देवोऽत्र निर्मितः । सुभक्त्या येन दृष्टेन वंशोच्छित्तिर्न जायते

అతడు ఇక్కడ ‘అటేశ్వర’ అని ప్రసిద్ధమైన దేవుని ప్రతిష్ఠించాడు; శుద్ధభక్తితో దర్శించినవానికి వంశఛ్ఛేదం కలగదు.

Verse 41

ऋषय ऊचुः । कस्मात्तस्य कृतं नाम एतच्चाऽट इति स्मृतम् । अन्वयेन परित्यक्तं तस्मात्कीर्तय सूतज

ఋషులు పలికిరి—“అతనికి ఈ పేరు ఏ కారణంగా పెట్టబడింది? అతడు ‘అట’ అని ఎందుకు స్మరించబడుతున్నాడు? ఇది వంశానుసార నామకరణానికి భిన్నంగా ఉంది; కాబట్టి చెప్పుము, ఓ సూతపుత్రా।”

Verse 42

सचिवैर्ब्राह्मणैर्वापि तस्यैतन्नाम निर्मितम् । मात्रा वा तत्समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ఈ పేరు అతని మంత్రులచేతనా, బ్రాహ్మణులచేతనా, లేక తల్లిచేతనా ఏర్పడిందా? మాకు వివరించండి; మా కుతూహలం మహత్తరము.

Verse 43

सूत उवाच । न मात्रा तत्कृतं नाम न विप्रैः सचिवैर्नृप । तत्कृतं देवदूतेन व्योमस्थेन द्विजोत्तमाः

సూతుడు పలికెను—ఓ రాజా, ఆ పేరు తల్లిచేత కాదు, బ్రాహ్మణులచేత కాదు, మంత్రులచేత కూడా కాదు. ఓ ద్విజోత్తములారా, ఆకాశస్థ దేవదూతయే దానిని ప్రసాదించాడు.

Verse 45

सा रूपयौवनोपेता रूपाढ्यं प्राप्य सद्द्विजम् । प्रस्थिता स्नातुकामाथ पुत्रतीर्थे मृगेक्षणा

ఆ మృగనయన, రూపయౌవనసంపన్న, శోభాయుత సద్బ్రాహ్మణుని పొందిన తరువాత, పుత్రతీర్థంలో స్నానం చేయాలని బయలుదేరింది.

Verse 46

सहिता तेन विप्रेण कंदर्पप्रतिमेन च । अथ ताभ्यां महान्रामो मिथः संदर्शनात्स्थितः

కందర్పసమాన సౌందర్యముగల ఆ బ్రాహ్మణునితో ఆమె కలిసి ఉండగా, పరస్పర దర్శనమాత్రమునే వారిద్దరిలో మహా అనురాగము కలిగెను.

Verse 47

तादृङ्मात्रं सुकृच्छ्रेण प्राप्तं तीर्थं सुतप्रदम् । ततः स्नात्वा जले तस्मिन्निष्क्रांतौ तौ सुकामुकौ

అత్యంత కష్టముతో పుత్రప్రదమైన ఆ తీర్థాన్ని చేరి, ఆ జలములో స్నానము చేసి, తరువాత కామాతురులైన ఆ ఇద్దరూ నీటినుండి బయటికి వచ్చిరి.

Verse 48

व्रजमानौ च मार्गेऽपि कामधर्ममुपागतौ । अत्यौत्सुक्यात्सुसंहृष्टौ लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः

మార్గమున ప్రయాణించుచుండగానే ఆ ఇద్దరు కామధర్మమున పడిరి. అతిశయోత్సుకతతో హర్షితులై లజ్జను దూరముగా విసర్జించిరి।

Verse 49

यथा तथा प्रवक्ष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः । यया स भूपतिर्जातो दशार्णाधिपतेः सुता

ఎలా జరిగినదో అలాగే నేను వివరిస్తాను; మీరు స్థిరమైన, ఏకాగ్ర మనస్సులతో వినండి—దశార్ణాధిపతి కుమార్తె నుండి ఆ రాజు ఎలా జన్మించెనో.

Verse 50

तावदाकाशगा वाणी सहसा देवनिर्मिता । अटताराजमार्गेण विप्रेणानेन वै यतः

అప్పుడే ఆకాశమున సంచరించు, దేవులు సహసా నిర్మించిన దివ్యవాణి పలికెను; ఎందుకంటే ఈ బ్రాహ్మణుడు రాజమార్గమున అటుతిరుగుచుండెను.

Verse 51

उत्पादितस्तु पुत्रोऽयमौत्सुक्याद्ब्राह्मणेन तु । अटाख्यो भूपतिस्तस्माल्लोके ख्यातो भविष्यति

ఈ కుమారుడు బ్రాహ్మణుని ఉత్సుకత వలన జన్మించెను; అందుచేత ఆ రాజు ‘అట’ అనే నామముతో లోకమున ప్రసిద్ధి పొందును.

Verse 52

दीर्घायुर्बहुपुत्रश्च शत्रुंपक्षक्षयावहः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा अटाख्यः स बभूव ह

అతడు దీర్ఘాయువు, అనేక పుత్రులతో యుక్తుడు, శత్రుపక్షక్షయకారకుడు అవును; ఈ కారణములవల్ల, ఓ విప్రులారా, అతడు ‘అట’ అను నామముతో ప్రసిద్ధుడయ్యెను.

Verse 53

स्ववंशोद्धरचंद्रोऽत्र वांछितार्थप्रदोऽर्थिनाम् । तेनैतत्क्षेत्रमासाद्य स्थापितं लिंगमुत्तमम् । स्वनाम्ना ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वदेष्टप्रदं नृणाम्

ఇక్కడ అతడు తన వంశోద్ధారక చంద్రునివలె అయ్యి, యాచకులకు వాంఛితార్థాలను ప్రసాదించేవాడయ్యాడు. ఈ పుణ్యక్షేత్రాన్ని చేరి అతడు ఉత్తమ శివలింగాన్ని స్థాపించి, తన పేరుతోనే దానిని నామకరణం చేశాడు—ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా—అది జనులకు సమస్త ఇష్టాలను ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 54

यस्तन्माघचतुर्दश्यां पूजयेच्छ्रद्धयान्वितः । न तस्य जायते किंचिद्दुःखं संतानसंभवम्

మాఘ చతుర్దశినాడు శ్రద్ధతో ఆ (లింగాన్ని) పూజించేవానికి సంతానమునుండి కలిగే ఏ దుఃఖమూ అసలు జనించదు।

Verse 55

अपि वर्षशतानारी स्नात्वा कुण्डे सुतप्रदे । अटेश्वरं ततः पश्येच्छिवभक्तिपरायणा

వంద సంవత్సరాలుగా సంతానం లేని స్త్రీయైనా, సుతప్రద కుండంలో స్నానం చేసి, అనంతరం శివభక్తిలో పరాయణగా అటేశ్వరుని దర్శించాలి।

Verse 56

सद्यः पुत्रमवाप्नोति वंशवृद्धिकरं परम् तत्प्रसादान्न संदेहः कार्तिकेय वचो यथा

ఆమె తక్షణమే కుమారుని పొందుతుంది; అతడు వంశవృద్ధికి పరమ కారణం. ఆయన ప్రసాదంతో ఇందులో సందేహం లేదు—ఇది కార్తికేయుని వాక్యం।

Verse 128

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽटेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి సహస్రీ సంహితలో, ఆరవ నాగరఖండంలో, హాటకేశ్వర క్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘అటేశ్వర ఉత్పత్తి మాహాత్మ్య వర్ణనం’ అనే నూట ఇరవై ఎనిమిదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।