Adhyaya 7

Verse 1

। लोमश उवाच । तदा च ते सुराः सर्व ऋषयोपि भयान्विताः । ईडिरे लिंगमैशं च ब्रह्माद्या ज्ञानविह्वलाः

లోమశుడు పలికెను—అప్పుడు ఆ దేవతలందరూ, ఋషులూ భయంతో కలవరపడి, పరమేశ్వర లింగాన్ని స్తుతించారు; బ్రహ్మాది దేవతలు జ్ఞానమోహితులై దానికే వందనం చేశారు।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । त्वं लिंगरूपी तु महाप्रभावो वेदांतवेद्योसि महात्मरूपि । येनैव सर्वे जगदात्ममूलं कृतं सदानंदपरेण नित्यम्

బ్రహ్ముడు పలికెను—నీవు లింగస్వరూపుడవు, మహాప్రభావశాలివి, వేదాంతముచే గ్రాహ్యుడవు, మహాత్మస్వరూపుడవు. నిత్యంగా సదానందపరుడైన నీ ద్వారానే పరమాత్మమూలమైన ఈ సమస్త జగత్తు సృష్టింపబడింది।

Verse 3

त्वं साक्षी सर्वलोकानां हर्ता त्वं च विचक्षणः । रक्षणोसि महादेव भैरवोसि जगत्पते

నీవు సమస్త లోకాల సాక్షివి; నీవే సంహర్తవు, వివేకవంతుడవు. ఓ మహాదేవా, నీవు రక్షకుడవు; ఓ జగత్పతే, నీవే భైరవుడవు।

Verse 4

त्वया लिंगस्वरूपेण व्याप्तमेतज्जगत्त्रयम् । क्षुद्राश्चैव वयं नाथ मायामोहितचेतसः

ఓ నాథా, నీ లింగస్వరూపముచే ఈ త్రిలోకం అంతటా వ్యాపించి ఉంది; కానీ మేము అల్పులు, మా చిత్తం మాయచే మోహితమైంది।

Verse 5

अहं सुराऽसुराः सर्वे यक्षगंधर्वराक्षसाः । पन्नगाश्च पिशाचाश्च तथा विद्याधरा ह्यमी

నేను మరియు సమస్త దేవాసురులు, యక్షులు, గంధర్వులు, రాక్షసులు; నాగులు, పిశాచులు, అలాగే ఈ విద్యాధరులూ—అందరూ నీ సమక్షంలో ఉన్నారు।

Verse 6

त्वंहि विश्वसृजां स्रष्टा त्वं हि देवो जगत्पतिः । कर्ता त्वं भुवनस्यास्य त्वं हर्ता पुरुषः परः

నీవే విశ్వసృష్టికర్తలకూ సృష్టికర్తవు; నీవే దేవుడు, జగత్పతి. ఈ సమస్త భువనానికి కర్త నీవే, సంహర్త కూడా నీవే—నీవే పరమపురుషుడు.

Verse 7

त्राह्यस्माकं महादेव देवदेव नमोऽस्तु ते । एवं स्तुतो हि वै धात्रा लिंगरूपी महेश्वरः

హే మహాదేవా, హే దేవదేవా! మమ్మల్ని రక్షించుము; నీకు నమస్కారం. ఈ విధంగా ధాత (బ్రహ్మ) చేత లింగరూప మహేశ్వరుడు స్తుతింపబడెను.

Verse 8

ऋषयः स्तोतुकामास्ते महेश्वरमकल्मषम् । अस्तुवन्गीर्भिरग्र्याभिः श्रुतिगीताभिरादृताः

ఆ ఋషులు స్తోత్రం చేయదలచి, కల్మషరహిత మహేశ్వరుని శ్రేష్ఠ వాక్యాలతో స్తుతించారు—శ్రుతి గానంలా గౌరవంతో.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । अज्ञानिनो वयं कामान्न विंदामोऽस्य संस्थितिम् । त्वं ह्यात्मा परमात्मा च प्रकृतिस्त्वं विभाविनी

ఋషులు అన్నారు—మేము అజ్ఞానులం; కోరికలచేత నడిపింపబడి దీని నిజస్థితిని గ్రహించలేము. నీవే ఆత్మ, నీవే పరమాత్మ; నీవే ప్రకాశింపజేసే ప్రకృతి-శక్తి.

Verse 10

त्वमेव माता च पिता त्वमेव त्वमेव बंधुश्च सखा त्वमे । त्वमीश्वरो वेदविदेकरूपो महानुभावैः परिचिंत्यमानः

నీవే తల్లి, నీవే తండ్రి; నీవే బంధువు, నీవే సఖుడు. నీవే ఈశ్వరుడు—వేదములచే తెలిసే ఏకస్వరూపుడు—మహానుభావులచే నిరంతరం చింతింపబడువాడు.

Verse 11

त्वमात्मा सर्वभूतानामेको ज्योतिरिवैधसाम् । सर्वं भवति यस्मात्त्वत्तस्मात्सर्वोऽसि नित्यदा

నీవే సమస్త భూతముల ఆత్మవు—ఒకడవు; అనేక ఇంధనములలో ఒకే జ్యోతిలాగా. సమస్తమూ నీ నుండే ఉద్భవించునందున, నీవు నిత్యము సర్వరూపముగా సర్వత్ర విరాజిల్లుచున్నావు.

Verse 12

यस्माच्च संभवत्येतत्तस्माच्छंभुरिति प्रभुः

యేనివలన ఈ జగత్తు సంభవించునో, అందువలన ప్రభువు ‘శంభు’ అని పిలువబడును.

Verse 13

त्वत्पादपंकजं प्राप्ता वयं सर्वे सुरादयः । ऋषयो देवगंधर्वा विद्याधरमहोरगाः

మేమందరం—సురులు మొదలైనవారు—నీ పాదపద్మములను ఆశ్రయించాము; ఋషులు, దివ్య గంధర్వులు, విద్యాధరులు, మహానాగులును కూడాను.

Verse 14

तस्माच्च कृपया शंभो पाह्यस्माञ्जगतः पते

కాబట్టి హే శంభో, కృపచేసి మమ్మల్ని రక్షించుము, హే జగత్పతే.

Verse 15

महादेव उवाच । श्रृणुध्वं तु वचो मेऽद्य क्रियतां च त्वरान्वितैः । विष्णुं सर्वे प्रार्थयंतु त्वरितेन तपोधनाः

మహాదేవుడు పలికెను—ఈ రోజు నా మాట వినుడి; త్వ‌రతో కార్యము చేయుడి. హే తపోధనులారా, మీరందరూ వెంటనే విష్ణువును ప్రార్థించుడి.

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शंकरस्य महात्मनः । विष्णुं सर्वे नमस्कृत्य ईडिरे च तदा सुराः

మహాత్ముడైన శంకరుని ఆ వచనాన్ని విని సమస్త దేవతలు విష్ణువుకు నమస్కరించి ఆపై ఆయనను స్తుతించారు।

Verse 17

देव ऊचुः । विद्याधराः सुरगणा ऋषयश्च सर्वे त्रातास्त्वयाद्य सकलाजगदेकबंधो । तद्वत्कृपाकरजनान्परिपालयाद्य त्रैलोक्यनाथ जगदीश जगन्निवास

దేవులు పలికారు—ఓ సమస్త జగత్తుకు ఏకైక బంధువా! విద్యాధరులు, దేవగణాలు, సమస్త ఋషులు నేడు నీ చేత రక్షింపబడ్డారు. అలాగే, ఓ త్రైలోక్యనాథా, జగదీశా, జగన్నివాసా! కరుణాశీలులైన సజ్జనులను కూడా ఇప్పుడు పరిరక్షించుము।

Verse 18

प्रहस्य भगवन्विष्णुरुवाचेदं वचस्तदा । दैत्यैः प्रपीडिता यूयं रक्षिताश्च पुरा मया

అప్పుడు భగవాన్ విష్ణువు చిరునవ్వుతో ఇలా పలికాడు—మీరు దైత్యుల చేత పీడింపబడ్డారు; పూర్వకాలంలో కూడా నేను మిమ్మల్ని రక్షించాను।

Verse 19

अद्यैव भयमुत्पन्नं लिंगादस्माच्चिरंतनम् । न शक्यते मया त्रातुमस्माल्लिंगभयात्सुराः

ఈ లింగం నుండి నేడు ఒక పురాతన భయం ఉద్భవించింది. ఈ లింగభయము నుండి దేవతలను రక్షించడం నాకు సాధ్యం కాదు।

Verse 20

अच्युतेनैवमुक्तास्ते देवा श्चिंतान्विताभवन् । तदा नभोगता वाणी उवाचाश्वास्य वै सुरान्

అచ్యుతుడు ఇలా చెప్పగానే దేవతలు చింతతో నిండిపోయారు. అప్పుడు ఆకాశవాణి దేవులను ఓదార్చుతూ ఇలా పలికింది।

Verse 21

एतल्लिंगं संवृणुष्व पूजनाय जनार्दन । पिंडिभूत्वा महाबाहो रक्षस्व सचराचरम् । तथेति मत्वा बगवान्वीरभद्रोऽभ्यपूजयत्

హే జనార్దన! పూజార్థం ఈ లింగాన్ని ఆవరించుము. హే మహాబాహో! పిండీ-రూపమై చరాచర సమస్తాన్ని రక్షించుము. అని నిశ్చయించి భగవాన్ వీరభద్రుడు యథావిధిగా పూజించాడు.

Verse 22

ब्रह्मादिभः सुरगणैः सहितैस्तदानीं संपूजितः शिवविधानरतो महात्मा । स्रवीरभद्रः शशिशेखरोऽसौ शिवप्रियो रुद्रसमस्त्रिलोक्याम्

అప్పుడు బ్రహ్మాది దేవగణాలతో కూడి, శివవిధానంలో రతుడైన ఆ మహాత్ముడు సంపూర్ణంగా పూజింపబడెను. చంద్రశేఖరుడైన, శివప్రియుడైన ఆ వీరభద్రుడు త్రిలోకమంతటా రుద్రసముడై నిలిచెను.

Verse 23

लिंगस्यार्चनयुक्तोऽसौ वीरभद्रोऽभवत्तदा । तद्रूपस्यैव लिंगस्य येन सर्वमिदं जगत्

ఆ సమయంలో వీరభద్రుడు లింగార్చనలో పూర్తిగా నిమగ్నుడయ్యెను—ఆ లింగస్వరూపానికే, దాని వలన ఈ సమస్త జగత్తు సృష్టి, స్థితి, లయలను పొందుతుంది.

Verse 24

उद्भाति स्थितिमाप्नोति तथा विलयमेति च । तल्लिंगं लिंगमित्याहुर्लयनात्तत्त्ववित्तमाः

ఆ లింగం ప్రకాశిస్తుంది, స్థితిని పొందుతుంది, అలాగే లయానికీ చేరుతుంది. అందుకే తత్త్వవేత్తలు దానిని ‘లింగం’ అంటారు; లయకాలంలో అది సమస్తాన్ని తనలో లీనం చేస్తుంది కాబట్టి.

Verse 25

ब्रह्माण्डागोलकैर्व्याप्तं तथा रुद्राक्षभूषितम् । तथा लिंगं महज्जातं सर्वेषां दुरतिक्रमम्

ఆ లింగం బ్రహ్మాండగోళాలతో వ్యాపించి, రుద్రాక్షలతో అలంకరింపబడింది. ఆ లింగం మహత్తుగా ప్రాదుర్భవించింది—అందరికీ అతిక్రమించలేనిది.

Verse 26

तदा सर्वेऽथ विबुधा ऋषो वै महाप्रभाः । तुष्टुवुश्च महालिंगं वेदावादैः पृथक्पृथक्

అప్పుడు సమస్త దేవతలును మహాప్రభావంతులైన ఋషులును వేదవాక్యములతో, తమ తమ విధముగా మహాలింగాన్ని స్తుతించిరి।

Verse 27

अणोरणीयांस्त्वं देव तथा त्वं महतो महान् । तस्मात्त्वया विधातव्यं सर्वैषां लिंगपूजनम्

ఓ దేవా! నీవు అణువుకంటె సూక్ష్ముడవు, మహత్తుకంటె మహానువు; కావున సమస్తులకు లింగపూజను నీవే విధించవలెను।

Verse 28

तदानीमेव सर्वेण लिंगं च बहुशः कृतम् । सत्ये ब्रह्मेश्वरं लिंगं वैकुण्ठे च सदाशिवः

అదే సమయంలో అందరూ అనేక విధములుగా లింగములను నిర్మించిరి. సత్యలోక/సత్యయుగములో బ్రహ్మేశ్వరలింగము, వైకుంఠములో సదాశివ (రూపము) అయెను।

Verse 29

अमरावत्यां सुप्रतिष्ठममरेश्वरसंज्ञकम् । वरुणेश्वरं च वारुण्यां याम्यां कालेश्वरं प्रभुम्

అమరావతిలో ‘అమరేశ్వర’ నామముతో సుప్రతిష్ఠిత (లింగము) ఉన్నది; వరుణదిశలో వరుణేశ్వరము, యమదిశలో (దక్షిణంలో) ప్రభువు కాలేశ్వరుడు।

Verse 30

नैरृतेश्वरं च नैरृत्यां वायव्यां पावनेश्वरम् । केदारं मृत्युलोके च तथैव अमरेस्वरम्

నైరృత (దక్షిణ-పడమర) దిశలో నైరృతేశ్వరము, వాయవ్య (ఉత్తర-పడమర) దిశలో పావనేశ్వరము; మరియు మృత్యులోకములో (భూమిపై) కేదారము, అలాగే అమరేశ్వరము ఉన్నాయి।

Verse 31

ओंकारं नर्मदायां च महाकालं तथैव च । काश्यां विश्वेश्वरं देवं प्रयागे ललितेश्वरम्

నర్మదా తీరంలో ఓంకారేశ్వరుడు, అలాగే మహాకాలుడు. కాశీలో దేవుడు విశ్వేశ్వరుడు, ప్రయాగంలో లలితేశ్వరుడు.

Verse 32

त्रियम्बकं ब्रह्मगिरौ कलौ भद्रेश्वरं तथा । द्राक्षारामेश्वरं लिंगं गंगासागरसंगमे

బ్రహ్మగిరిలో త్ర్యంబకుడు, కోలలో భద్రేశ్వరుడు. గంగా-సాగర సంగమంలో ద్రాక్షారామేశ్వర లింగం ఉంది.

Verse 33

सौराष्ट्रे च तथा लिंगं सोमेश्वरमिति स्मृतम् । तथा सर्वेश्वरं विन्ध्ये श्रीशैले शिखरेश्वरम् । कान्त्यामल्लालनाथं च सिंहनाथं च सिंगले

సౌరాష్ట్రంలో లింగం ‘సోమేశ్వర’గా ప్రసిద్ధం. వింధ్యదేశంలో ‘సర్వేశ్వర’, శ్రీశైలంలో ‘శిఖరేశ్వర’. కాంత్యాలో ‘మల్లాలనాథ’, సింగలలో ‘సింహనాథ’.

Verse 34

विरूपाक्षं तथा लिंगं कोटिशङ्करमेव च । त्रिपुरान्तकं भीमेशममरेश्वरमेव च

విరూపాక్ష లింగం, అలాగే కోటిశంకరుడు; త్రిపురాంతకుడు, భీమేశుడు మరియు అమరేశ్వరుడూ (ఉన్నారు).

Verse 35

भोगेश्वरं च पाताले हाटकेश्वरमेव च । एवमादीन्यनेकानि लिंगानि भुवनत्रये । स्थापितानि तदा देवैर्विश्वोपकृतिहेतवे

పాతాళంలో భోగేశ్వరుడు, అలాగే హాటకేశ్వరుడూ ఉన్నారు. ఈ విధంగా అనేక లింగాలు మూడు లోకాలలో దేవతలచే జగత్‌హితార్థం స్థాపించబడ్డాయి.

Verse 36

लिंगेशैश्च तथा सर्वैः पूर्णमासीज्जगत्त्रयम् । तथा च वीरभद्रांशाः पूजार्थममरैः कृताः

ఆ సమస్త లింగేశ్వరుల వల్ల త్రిలోకం పవిత్రతతో నిండిపోయింది. అలాగే పూజార్థంగా అమరులు వీరభద్రుని అంసాలను కూడా ప్రదర్శించారు.

Verse 37

तत्र विंशतिसंस्कारास्तेषामष्टाधिकाभवन् । कथिताः शंकरेणैव लिंगस्याचनसूचकाः

అక్కడ ఇరవై సంస్కారాలు చెప్పబడ్డాయి; అవి మరొక ఎనిమిది చేరి మొత్తం ఇరవై ఎనిమిదిగా అయ్యాయి. లింగార్చనకు సూచకములుగా వాటిని స్వయంగా శంకరుడే బోధించాడు.

Verse 38

संति रुद्रेण कथिताः शिवधर्मा सनातनाः । वीरभद्रो यथा रुद्रस्तथान्ये गुरवः स्मृताः

రుద్రుడు బోధించిన సనాతన శివధర్మాలు ఉన్నాయి. వీరభద్రుడు రుద్రస్వరూపుడైనట్లే, ఇతర గురువులు కూడా అట్లే స్మరించబడతారు.

Verse 39

गुरोर्जाताश्च गुरवो विख्याता भुवनत्रये । लिंगस्य महिमान तु नन्दी जानाति तत्त्वतः

ఆది గురువునుండి గురుపరంపర జన్మించి త్రిలోకమంతటా ప్రసిద్ధి పొందింది; అయితే శివలింగ మహిమను తత్త్వంగా నందీ మాత్రమే తెలుసును.

Verse 40

तथा स्कन्दो हि भगवान्न्ये ते नामधारकाः । यथोक्ताः शिवधरमा हि नन्दिना परिकीर्त्तिताः

అలాగే భగవాన్ స్కందుడే నిజమైనవాడు; ఇతరులు కేవలం నామధారకులు. యథోక్త శివధర్మాలు నందీచే ప్రకటించబడ్డాయి.

Verse 41

शैलादेन महाभागा विचित्रा लिंगधारकाः । शवस्योपरि लिंगं च ध्रियते च पुरातनैः

ఓ మహాభాగ్యులారా! శైలాదుడు విచిత్రమైన లింగధారకులను స్థాపించాడు; ప్రాచీనుల ఆచారంలో శవంపై కూడా లింగం ధరింపబడుతుంది.

Verse 42

लिंगेन सह पञ्चत्वं लिंगेन सह जीवितम् । एते धर्माः सुप्रतिष्ठाः शैलादेन प्रतिष्ठिताः

లింగంతోనే పంచత్వం (మరణం), లింగంతోనే జీవితం; ఈ సుప్రతిష్ఠిత ధర్మాలను శైలాదుడు స్థాపించాడు.

Verse 43

धर्मः पाशुपतः श्रेष्ठः स्कन्देन प्रतिपालितः

పాశుపత ధర్మమే శ్రేష్ఠం; దానిని స్కందుడు పరిరక్షించి నిలిపాడు.

Verse 44

शुद्धा पञ्चाक्षरी विद्या प्रासादी तदनन्तरम् । षडक्षरी तथा विद्या प्रासादस्य च दीपिका

ఆపై శుద్ధ పంచాక్షరీ విద్య వచ్చింది, అది ప్రాసాదంలా అనుగ్రహం ప్రసాదిస్తుంది; అలాగే షడక్షరీ విద్య—ఆ ప్రాసాదరూప అనుభూతికి దీపికవలె ప్రకాశిస్తుంది.

Verse 45

स्कन्दात्तत्समनुप्राप्तमगस्त्येन महात्मना । पश्चादाचार्यभेदेन ह्यागमा बहवोऽभवन्

ఆ బోధను మహాత్మ అగస్త్యుడు స్కందుని నుండి పొందాడు; తరువాత ఆచార్యభేదాల వల్ల అనేక ఆగమాలు ఉద్భవించాయి.

Verse 46

किं तु वै बहुनोक्तेन श्वि इत्यक्षरद्वयम् । उच्चारयंति स नित्यं ते रुद्रा नात्र संशयः

ఎక్కువ మాటలెందుకు? నిత్యం ‘శ్వి’ అనే రెండు అక్షరాలను ఉచ్చరించువారు రుద్రులే; ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 47

सतां मार्गं पुरस्कृत्य ये सर्वे ते पुरांतकाः । वीरा माहेश्वराज्ञेयाः पापक्षयकरा नृणाम्

సత్పురుషుల మార్గాన్ని ముందుంచి నడిచేవారు అందరూ ‘పురాంతకులు’; వారు మహేశ్వర వీరులని తెలిసికొనవలెను, మనుష్యుల పాపక్షయకారులు।

Verse 48

प्रसंगेनानुपंक्षेण श्रद्वया च यदृच्छया । शिवभक्तिं प्रकुर्वन्ति ये वै ते यांति सद्गतिम्

సంగతివల్ల గానీ, చిన్న అవకాశంవల్ల గానీ, శ్రద్ధవల్ల గానీ, యాదృచ్ఛికంగానీ—శివభక్తిని ఆచరించువారు నిశ్చయంగా సద్గతిని పొందుతారు।

Verse 49

श्रृणुध्वं कथयामीह इतिहासं पुरातनम् । कृतं शिवालयं यच्च पतंग्या मार्जनं पुरा

వినండి, నేను ఇక్కడ ఒక పురాతన ఇతిహాసాన్ని చెబుతున్నాను—ఎప్పుడో ఒక చిన్న పక్షి శివాలయాన్ని మార్జనం (శుభ్రపరచడం) చేసిన విధమును।

Verse 50

आगता भक्षणार्थं हि नैवेद्यं केन चार्पितम् । मार्जनं रजस्तस्याः पक्षाभ्यामभवत्पुरा

ఆమె ఆహారం కోసం వచ్చింది; అక్కడ ఎవరో నైవేద్యాన్ని అర్పించి ఉంచారు. పూర్వం ఆమె రెక్కలతో అక్కడి ధూళి మార్జితమైంది।

Verse 51

तेन कर्मविपाकेन उत्तमं स्वर्गमागता । भुक्त्वा स्वर्गसुखं चोग्रं पुनः संसारमागता

ఆ కర్మవిపాకంతో ఆమె ఉత్తమ స్వర్గాన్ని పొందింది. తీవ్రమైన స్వర్గసుఖాన్ని అనుభవించి మళ్లీ సంసారానికి వచ్చింది.

Verse 52

काशिराजसुता जाता सुन्दरीनाम विश्रुता । पूर्वाभ्यासाच्च कल्याणी बभूव परमा सती

ఆమె కాశీరాజుని కుమార్తెగా జన్మించి ‘సుందరీ’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి చెందింది. పూర్వాభ్యాస ప్రభావంతో ఆ కల్యాణి పరమ సతిగా నిలిచింది.

Verse 53

उषस्युषसि तन्वंगी शिवद्वाररता सदा । संमार्जनं च कुरुते भक्त्या परमया युता

ప్రతిదిన ఉదయోదయంలో ఆ సన్నని అవయవాల కన్య, శివద్వారంలో సదా రతమై, పరమభక్తితో ఊడ్చి శుభ్రం చేసేది.

Verse 54

स्वयमेव तदा देवी सुन्दरी राजकन्यका । तथाभूतां च तां दृष्ट्वा ऋषिरुद्दालकोऽब्रवीत्

అప్పుడు రాజకన్య దేవి సుందరీ ఆ కార్యమంతా తానే చేసింది. ఆమెను అలా చూస్తూ ఋషి ఉద్దాలకుడు పలికాడు.

Verse 55

सुकुमारी सती बाले स्वयमेव कथं शुभे । संमार्जनं च कुरुषे कन्यके त्वं शुचिस्मिते

“ఓ సుకుమారి, సతి బాలికా, ఓ శుభే! నీవు స్వయంగా ఎలా ఊడ్చి శుభ్రం చేస్తున్నావు, ఓ శుచిస్మితే కన్యకా?”

Verse 56

दासी दास्यश्च बहवः संति देवि तवाग्रतः । तवाज्ञया करिष्यंति सर्वं संमार्जनादिकम्

హే దేవీ! నీ సమక్షంలో అనేక దాసీలు, పరిచారికలు ఉన్నారు. నీ ఆజ్ఞతో వారు ఊడ్చుట మొదలైన సమస్త కార్యములను నిర్వహిస్తారు.

Verse 57

ऋषेस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्येदमुवाच ह

ఋషి మాటలు విని ఆమె చిరునవ్వు నవ్వి, అనంతరం ఇలా పలికింది.

Verse 58

शिवसेवां प्रकुर्वाणाः शिवभक्तिपुरस्कृताः । ये नराश्चैव नार्य्यश्च शिवलोकं व्रजंति वै

శివభక్తిని ముందుంచి శివసేవ చేయు పురుషులు, స్త్రీలు నిశ్చయంగా శివలోకమునకు చేరుదురు.

Verse 59

संमार्जनं च पाणिभ्यां पद्भ्यां यानं शिवालये । तस्मान्मया च क्रियते संमार्जनमतंद्रितम्

నేను చేతులతో ఊడ్చుతాను, పాదాలతో శివాలయానికి వెళ్తాను. అందుకే నేను స్వయంగా ఆలస్యం లేకుండా ఈ ఊడ్చుటను చేస్తాను.

Verse 60

अन्यत्किञ्चिन्न जानामि एकं संमार्जनं विना । ऋषिस्तद्वचनं श्रुत्वा मनसा च विमृश्य हि

‘ఈ ఒక్క ఊడ్చుట తప్ప నాకు మరొకటి తెలియదు.’ ఈ మాటలు విని ఋషి మనసులో ఆలోచించాడు.

Verse 61

अनया किं कृतं पूर्वं केयं कस्य प्रसादतः । तदा ज्ञानं च ऋषिणा तत्सर्वं ज्ञानचक्षुषा । विस्मयेन समाविष्टस्तूष्णींभूतोऽभवत्तदा

“ఆమె పూర్వం ఏమి చేసింది? ఆమె ఎవరు, ఎవరి ప్రసాదంతో ఇది?” అప్పుడు ఋషి జ్ఞానచక్షువుతో సమస్తమును గ్రహించాడు; ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయి ఆ క్షణమే మౌనమయ్యాడు।

Verse 62

सविस्मयोऽभूदथ तद्विदित्वा उद्दालको ज्ञानवतां वरिष्ठः । शिवप्रभावं मनसा विचिंत्य ज्ञानात्परं बोधमवाप शांतः

ఇది తెలిసి జ్ఞానులలో శ్రేష్ఠుడైన ఉద్దాలకుడు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయాడు। మనసులో శివప్రభావాన్ని ధ్యానించి, జ్ఞానానికి అతీతమైన బోధను పొందీ శాంతుడయ్యాడు।