Adhyaya 36

Verse 1

नारद उवाच । एवं दृष्ट्वा क्षितौ तानि लिंगानि हरसूनुना । हरिब्रह्मेंद्रप्रमुखा देवाः प्रोचुः परस्परम्

నారదుడు పలికెను—భూమిపై హరుని కుమారుడు స్థాపించిన ఆ లింగములను చూచి హరి, బ్రహ్మ, ఇంద్ర మొదలైన దేవతలు పరస్పరం మాట్లాడుకొనిరి।

Verse 2

अहो धन्यः कुमारोऽयं महीसागरसंगमे । येन चत्वारी लिंगानि स्तापितानि सुदुर्लभे

అహో! మహీ–సాగర సంగమంలో ఈ కుమారుడు ధన్యుడు; అతడు అత్యంత దుర్లభమైన నాలుగు లింగాలను ప్రతిష్ఠించాడు।

Verse 3

वयमप्यत्र शुद्ध्यर्थं तोषार्थं स्कन्दरुद्रयोः । साध्वर्थे चात्मलाभाय कुर्मो लिंगपरंपराम्

మేము కూడా ఇక్కడ శుద్ధి కోసం, స్కంద–రుద్రుల తృప్తి కోసం, సద్గుణార్థం మరియు ఆత్మలాభం కోసం లింగ పరంపరను స్థాపిస్తాము।

Verse 4

अथवा कोटिशो देवा मुनयो नैव संख्यया । सर्वे चेत्स्थापयिष्यंति लिंगान्यत्र महीतटे

లేదా కోట్లాది దేవతలు, లెక్కలేనన్ని మునులు—అందరూ ఇక్కడ ఈ తీరంలో లింగాలను ప్రతిష్ఠిస్తే—(ఈ స్థలం పరమ పవిత్రమవుతుంది)।

Verse 5

पूजा तेषां कतं भावि बहुत्वाच्चात्र पठ्यते । यस्य राष्ट्रे रुद्रलिंगं पूज्यते नैव शक्तितः

వారి పూజ ఎలా సముచితంగా జరుగుతుంది? ఎందుకంటే వారు అనేకం—ఇక్కడ అలా పఠించబడింది. ఏ రాజ్యంలో రుద్రలింగాన్ని యథాశక్తి పూజించరు,

Verse 6

तस्य सीदति तद्राष्ट्रं दुर्भिक्षव्याधितस्करैः । संभूय स्थापयिष्यामो लिंगमेकं ततः शुभम्

ఆ రాజ్యం క్షామం, వ్యాధులు, దొంగల వల్ల క్షీణిస్తుంది. అందుకే మేము అందరం కలిసి ఒక శుభ లింగాన్ని ప్రతిష్ఠిస్తాము।

Verse 7

इति कृत्वा मतिं सर्वे प्राप्यानुज्ञां महेश्वरात् । प्रहर्षिता सुहश्चैव हरिब्रह्ममुखाः सुराः

ఇట్లు నిర్ణయము చేసుకొని మహేశ్వరుని అనుమతి పొందిన తరువాత, హరి–బ్రహ్మల నేతృత్వమున దేవతలందరు పరమ హర్షముతో సంతోషించారు।

Verse 8

भूमिभागं शुभं वीक्ष्य विजने लिंगमुत्तमम् । स्थापयामासुरथ ते स्वयं ब्रह्मविनिर्मितम्

తదుపరి వారు ఏకాంతమైన చోట శుభ్రమైన భూభాగాన్ని పరిశీలించి, బ్రహ్మ స్వయంగా నిర్మించిన ఆ ఉత్తమ లింగాన్ని అక్కడ స్థాపించారు।

Verse 9

सिद्धार्थैः स्तापितं यस्मा द्देवैर्ब्रह्मादिभिः स्वयम् । सिद्धेश्वरमिति प्राह नाम लिंगस्य वै गुहः

బ్రహ్మాది దేవతలు స్వయంగా దివ్యకార్యసిద్ధి కోసం దానిని స్థాపించినందున, గుహుడు (స్కందుడు) ఆ లింగానికి ‘సిద్ధేశ్వర’మని నామం ప్రకటించాడు।

Verse 10

सर्वैर्देवैस्तत्र लिंगे खानितं सर उत्तमम् । सर्वतीर्थोदकैः शुभ्रैः पूरितं च महात्मभिः

అక్కడ ఆ లింగ సమీపంలో దేవతలందరు ఒక ఉత్తమ సరస్సును తవ్వించారు; మహాత్ములు సమస్త తీర్థాల పవిత్ర జలాలతో దానిని నింపారు।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे पार्थ पातालाच्छेषनंदनः । कुमुदोनाम आगत्य प्राह शेषाहिपन्नगान्

ఈ సమయంలో, ఓ పార్థా, పాతాళం నుండి శేషుని కుమారుడు ‘కుముద’ అనే నాగుడు పైకి వచ్చి, శేషవంశీయ నాగులతో మాటలాడాడు।

Verse 12

अस्मिंस्तारकयुद्धे तु प्रलंबोनाम दानवः । पलायित्वा स्कंदभीत्या पापः पातालमाविशत्

ఈ తారకయుద్ధంలో ప్రలంబ అనే పాపి దానవుడు స్కందభయంతో పారిపోయి పాతాళంలో ప్రవేశించాడు।

Verse 13

स वो वसूनि पुत्रांश्च भार्याः कन्या गृहाणि च । विध्वंसयति नागेंद्राः शीघ्रं धावतधावत

అతడు మీ ధనం, కుమారులు, భార్యలు, కుమార్తెలు, గృహాలు అన్నిటినీ ధ్వంసం చేస్తున్నాడు. ఓ నాగేంద్రులారా, త్వరగా పరుగెత్తండి, పరుగెత్తండి!

Verse 14

शेषात्मजस्य तद्वाक्यं कुमदस्य निशम्यते । औत्सुक्यमापुर्नागेंद्रा यामयामेति वादिनः

శేషుని కుమారుడు కుముదుడు పలికిన మాటలు విని నాగేంద్రులు ఆతురతకు లోనై ‘పోదాం, పోదాం’ అంటూ కదిలారు।

Verse 15

तान्निवार्य ततः स्कंदः क्रुद्धः शक्तिमथाददे । पातालाय मुमोचाथ प्रोच्य दैत्यो निहन्यताम्

వారిని ఆపి స్కందుడు కోపించి శక్తిని (భాలాన్ని) ఎత్తుకున్నాడు. ‘దైత్యుడు హతమగుగాక’ అని పలికి పాతాళం వైపు విసిరాడు।

Verse 16

ततः स्कंदभुजोत्सृष्टा भुवं निर्भिद्य वेगतः । प्रविष्टा सहसा शक्तिर्यथा दैवं नरं प्रति

అప్పుడు స్కందుని భుజం నుండి విడిచిన శక్తి వేగంగా భూమిని చీల్చి అకస్మాత్తుగా లోపలికి ప్రవేశించింది—దైవగతి మనిషిపై దూసుకొచ్చినట్లు।

Verse 17

सा तं हत्वा प्रलंबं च कोटिभिर्दशभिर्वृतम् । नंदयित्वा गता नागाञ्जलकल्लोपूर्विका

ఆ శక్తి అతనిని, అలాగే పది కోట్ల పరివారంతో చుట్టుముట్టబడిన ప్రలంబుని కూడా సంహరించింది. నాగులను ఆనందింపజేసి అది జలకల్లోపూర్విక వైపు సాగింది.

Verse 18

यांत्या शक्त्या तया पार्थ यत्कृतं विवरं भुवि । पातालगंगातोयेन पूरितं पापहारिणा

హే పార్థా! వెళ్లిపోతున్న ఆ శక్తి భూమిలో చేసిన రంధ్రం పాతాళగంగ పాపహర జలంతో నిండిపోయింది.

Verse 19

तस्य नाम ददौ स्कंदः सिद्धकूप इति स्मृतः । कृष्माष्टम्यां चतुर्दश्यामुपवासी नरः स्वयम्

స్కందుడు దానికి పేరు పెట్టాడు; అది ‘సిద్ధకూప’గా ప్రసిద్ధి. కృష్ణాష్టమి మరియు చతుర్దశి రోజున మనిషి తానే ఉపవాసం చేయాలి.

Verse 20

स्नात्वा कूपेऽर्चयेदीशं सिद्धेश्वरमनन्यधीः । प्रभूतभवसंभूतपापं तस्य विलीयते

కూపంలో స్నానం చేసి, అనన్యచిత్తంతో సిద్ధేశ్వరుడైన ఈశ్వరుని ఆరాధించాలి. అతని భవసంసారజనితమైన అపార పాపాలు లయమవుతాయి.

Verse 21

सिद्धकुंडे च यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । सर्वकल्मषनिर्मुक्तो भक्तियोग्यो भवेभवे

విచక్షణుడు సిద్ధకుండంలో స్నానం చేసి శ్రాద్ధం చేస్తే, అతడు సమస్త కల్మషాల నుండి విముక్తుడై జన్మజన్మలకు భక్తియోగానికి యోగ్యుడవుతాడు.

Verse 22

वृश्चाप्यक्षयस्तस्य तुष्टो रुद्रो वरं ददौ । प्रयाग वटतुल्योऽयमेतत्सत्यं न संशयः

అతని శ్రాద్ధాది పితృకర్మమూ అక్షయమగును; తృప్తుడైన రుద్రుడు వరమిచ్చెను—“ఈ స్థలం ప్రయాగంలోని అక్షయవటంతో సమానం; ఇది సత్యం, సందేహం లేదు।”

Verse 23

अत्रागत्य महाभागः क्षाद्धं कुर्यात्सुभक्तितः । पितॄणामक्षयं तच्च सर्वेषां पिंडपातनम्

ఓ మహాభాగ, ఇక్కడికి వచ్చి శుభభక్తితో శ్రాద్ధం చేయుము. అది పితృదేవతలకు అక్షయఫలమై, సమస్త పితృులకు పిండదానముగా నిలుస్తుంది.

Verse 24

ततो ब्रह्मादयो देवाः स्कंदेन सहितास्तदा । सिद्धांबिकां महाशक्तिं प्रार्थयामासुरीश्वरीम्

అప్పుడు స్కందునితో కూడిన బ్రహ్మాది దేవతలు మహాశక్తి, అధీశ్వరి సిద్ధాంబికను ప్రార్థించిరి.

Verse 25

त्वयाविष्टो हि भगवान्मत्स्यरूपी जनार्दनः । जगदुद्धारणार्थाय चक्रे कर्माम्यनेकशः

హే దేవి, నీ ప్రేరణచేత భగవాన్ జనార్దనుడు మత్స్యరూపం ధరించెను; జగదుద్ధారణార్థం అనేక మహాకార్యములు చేసెను.

Verse 26

इति तां प्रार्थयामासुरत्र त्याज्यं न ते शुभे । अत्र स्थिताः सर्व इमे क्षेत्रपाला महाबलाः

ఇట్లు వారు ప్రార్థించిరి—“హే శుభే, నీవు ఈ స్థలాన్ని విడువకుము. ఇక్కడ ఈ సమస్త మహాబల క్షేత్రపాలకులు నిలిచియున్నారు.”

Verse 27

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां बलिपुष्पैश्च त्वां शुभे । ये पूजयंति ते पाल्याः सर्वापत्सु च या सदा

హే శుభే! అష్టమి గాని చతుర్దశి గాని బలి మరియు పుష్పాలతో నిన్ను పూజించే వారిని నీవు ఎల్లప్పుడూ ప్రతి ఆపదలో రక్షించవలెను।

Verse 28

एवमुक्ता सिद्धमाता तथेति प्रत्यपद्यत । स्थापयामासुरथ तां लिंगादुत्तरभागतः

ఇలా పలికినప్పుడు సిద్ధమాత ‘తథాస్తు’ అని అంగీకరించింది. ఆపై వారు ఆమెను లింగానికి ఉత్తర భాగంలో ప్రతిష్ఠించారు।

Verse 29

ततः क्षेत्रपतीन्देवाश्चतुःषष्टिं महेश्वरम् । सिद्धेयं नाम क्षेत्रस्य रक्षार्थं निदधुः स्वयम्

అనంతరం దేవతలే స్వయంగా ‘సిద్ధేయా’ అనే క్షేత్ర రక్షణార్థం అరవై నాలుగు మహేశ్వరులను క్షేత్రపతులుగా నియమించారు।

Verse 30

त्वां च ये पूजयिष्यंति कार्यारभेषु सर्वदा । वर्षे वर्षे राजमाषबलिना च विशेषतः

మరియు తమ కార్యారంభాలలో ఎల్లప్పుడూ నిన్ను పూజించే వారు—ప్రత్యేకంగా ప్రతి సంవత్సరం రాజమాష (నల్ల మినుములు) బలిగా అర్పిస్తూ—

Verse 31

तानसौ पालयेत्तुष्टः पिता लोकानिव स्वकान् । सिद्धिकृतो देवास्तत्र सिद्धिविनायकम्

వారిని అతడు ప్రసన్నుడై, తండ్రి తన పిల్లలను కాపాడినట్లే కాపాడును. అక్కడ సిద్ధిని ప్రసాదించే దేవతలు సిద్ధివినాయకుని కూడా స్థాపించారు।

Verse 32

कपर्दितनयं प्रार्थ्य स्थापयाचक्रिरे मुदा । तं च ये पूजयंत्यत्र कार्यारंभेषु सर्वदा

కపర్దితుని కుమారుని ప్రార్థించి వారు ఆనందంతో ఆయనను ప్రతిష్ఠించారు. మరియు ఇక్కడ ఎవరైతే సర్వదా కార్యారంభంలో ఆయనను పూజిస్తారో—

Verse 33

तेषां सिद्धिं ददात्येष प्रबलो विघ्नराड्भवः । यद्यत्र पूजयेद्यस्तु सततं सिद्धसप्तकम्

వారికి ఈ ప్రబల విఘ్నరాజుడు (గణపతి) సిద్ధిని ప్రసాదిస్తాడు. మరియు ఇక్కడ ఎవరైతే నిరంతరం ‘సిద్ధ-సప్తక’ాన్ని పూజిస్తారో—

Verse 34

पश्येद्वा स्मरते वापि सर्वदोषैर्विमुच्यते । सिद्धेश्वरः सिद्धवटश्च साक्षात्सिद्धांबिका सिद्धविनायकश्च । सिद्धेयक्षेत्राधिपतिश्च सिद्धसरस्तथा सिद्धकूपश्च सप्त

వారిని దర్శించినా లేదా స్మరించినా సర్వదోషాల నుండి విముక్తి కలుగుతుంది. ఆ ఏడు—సిద్ధేశ్వరుడు, సిద్ధవటము, సాక్షాత్ సిద్ధాంబిక, సిద్ధవినాయకుడు, సిద్ధేయ-క్షేత్రాధిపతి, సిద్ధసరస్సు (పవిత్ర సరస్సు), మరియు సిద్ధకూపము (పుణ్య బావి)।

Verse 35

अत्र तुष्टो ददौ रुद्रः सुराणां दुर्लभान्वरान् । वैशाखमासस्याष्टम्यां कृष्णायां सिद्धकूपके

ఇక్కడ ప్రసన్నుడైన రుద్రుడు దేవతలకు సైతం దుర్లభమైన వరాలను ప్రసాదించాడు—వైశాఖ మాసం కృష్ణపక్ష అష్టమినాడు, సిద్ధకూపంలో।

Verse 36

स्नात्वा पिंडान्वटे कृत्वा पूजयन्मां च सिद्धभाक् । सदा योऽभ्यर्चयेन्मां च ब्रह्मचारी जितेंद्रियः

స్నానం చేసి, వటవృక్షం వద్ద పిండదానం చేసి, నన్ను పూజిస్తే అతడు సిద్ధికి పాత్రుడవుతాడు. ఎవరైతే సదా బ్రహ్మచారిగా, జితేంద్రియుడై నన్ను అర్చిస్తారో, వారు ఆ ఫలాన్ని పొందుతారు.

Verse 37

अष्टाविष्टकरा नित्यं भवेयुस्तस्य सिद्धयः । मंत्रजाप्यं बलिं होममत्र यः कुरुते नरः

అతని సిద్ధులు నిత్యం అష్టావింశతిగుణ ఫలప్రదమవుతాయి. ఈ స్థలంలో మంత్రజపం, బలి-నైవేద్యం మరియు హోమం చేయు నరుడు అటువంటి సిద్ధులను పొందును.

Verse 38

एकचित्तः शुचिर्भूत्वा सोऽभूष्टां सिद्धिमाप्नुयात् । समाहितमनाश्चाथ सिद्धेशं यस्तु पश्यति

ఏకచిత్తుడై శుచిగా మారి అతడు అభీష్ట సిద్ధిని పొందును. తరువాత సమాహిత మనస్సుతో సిద్ధేశుని దర్శించువాడు ఫలాన్ని పొందును.

Verse 39

तस्य सिद्धिर्भवत्येव विघ्नैर्यदि न हन्यते । सिद्धांबिका महादेवी ह्यत्र संनिहितास्ति या

అతనికి సిద్ధి నిశ్చయంగా కలుగును, అది విఘ్నాలచే నశించనియెడల. ఎందుకంటే ఇక్కడ సిద్ధాంబికా మహాదేవి సన్నిహితంగా ఉన్నది.

Verse 40

सिद्धिदा साधकेंद्राणां महाविद्यां जपंति ये । धीरेभ्यो ब्रह्मचारिभ्यः सत्यचित्तेभ्य एव च

ఆమె సాధకేంద్రులకు సిద్ధిదాయిని—మహావిద్య జపించువారికి. ధీరులకు, బ్రహ్మచారులకు, సత్యచిత్తులకును ఆమె వరప్రదాయిని.

Verse 41

मंत्रजाप्याद्ददात्येषा सर्वसिद्धीर्यथोप्सिताः । पातालस्य बिलं चैतद्गुहशक्त्या कृतं महत्

మంత్రజపం ద్వారా ఈ దేవి యథేచ్ఛగా సమస్త సిద్ధులను ప్రసాదించును. అలాగే ఇది పాతాళంలోని మహా బిలము; గుహ (స్కంద) శక్తిచే నిర్మితమైనది.

Verse 42

सिद्धां बिकाप्रसादेन विघ्नक्षेत्रपयोर्मम । प्रत्यक्षं भविता यत्र नानाश्चर्याणि भूरिशः

సిద్ధాంబికా ప్రసాదంతో ఈ విఘ్నక్షేత్రంలోను, ఈ పవిత్ర తీర్థజలంలోను అనేక విధాలైన అపార ఆశ్చర్యాలు ప్రత్యక్షంగా ప్రదర్శితమగును।

Verse 43

अत्र सिद्धिं प्रयास्यंति कोटिशः पुरुषाः सुराः । विद्याधरत्वं देवत्वं गंधर्वत्वं च नागता

ఇక్కడ కోటానుకోట్ల మనుష్యులు, దేవతలుకూడా సిద్ధి కోసం సాధన చేసి దానిని పొందుతారు. ఇక్కడ విద్యాధరత్వం, దేవత్వం, గంధర్వత్వం మరియు నాగభావమూ లభిస్తుంది।

Verse 44

यक्षत्वं चामरत्वं च प्राप्स्यंत्यत्र च साधकाः । अत्र वै विजयोनाम स्थंडिलस्य प्रभावतः

ఇక్కడ సాధకులు యక్షత్వమును, అమరత్వమును కూడా పొందుతారు. నిజంగా ‘విజయ’ అనే స్థండిలభూమి ప్రభావంతో ఇక్కడ ఇవన్నీ సిద్ధిస్తాయి।

Verse 45

सिद्धांबिकां समाराध्य सिद्धिमाप्स्यति दुर्लभाम् । यो मां द्रक्ष्यति चात्रस्थं यश्च मां पूजयिष्यति । वादप्रचारतो वापि पुण्यावाप्तिर्भविष्यति

సిద్ధాంబికను విధివిధానంగా ఆరాధించినవాడు దుర్లభమైన సిద్ధిని పొందును. ఇక్కడ స్థితుడైన నన్ను దర్శించువాడు, నన్ను పూజించువాడు—ఇది చెప్పి ప్రచారం చేయువాడుకూడా—పుణ్యాన్ని పొందును।

Verse 46

नारद उवाच । त्र्यंबकेण वरेष्वेवं दत्तेष्वपि सुरोत्तमाः

నారదుడు పలికెను—త్ర్యంబకుడు ఈ విధంగా వరములు ఇచ్చినప్పటికీ, ఓ దేవోత్తములారా…

Verse 47

प्रहृष्टाः समपद्यंत गाथां चेमां जगुस्तदा । तेन यज्ञैर्जपैःस्तोत्रैस्तपो भिस्तोषिता वयम्

ఆనందంతో వారు అందరూ కూడి, అప్పుడు ఈ గాథను పాడారు—“ఆ యజ్ఞాలు, జపాలు, స్తోత్రాలు, తపస్సుల వలన మేము తృప్తి పొందాము।”

Verse 48

सर्वे देवाः सिद्धिलिंगं यो नरः पूजयिष्यति । सर्वकामफलावाप्तिरित्येवं शंकरोऽब्रवीत्

సిద్ధిలింగాన్ని ఎవడు పూజిస్తాడో, అతనికి సమస్త కోరికల ఫలసిద్ధి కలుగుతుంది—అని శంకరుడు ప్రకటించాడు।

Verse 49

इत्युक्त्वा ते जयं प्राप्ताः स्कंदेन सहिताः सुराः । काराय्यं रम्यप्रासादान्रम्यैस्तारकसंभवैः

ఇలా చెప్పి, స్కందునితో కూడిన ఆ దేవతలు విజయాన్ని పొందారు. తారక వంశ పరాభవం నుండి లభించిన సుందర నిధులతో అలంకరించిన రమ్య ప్రాసాదాలను వారు నిర్మింపజేశారు।

Verse 50

चतुर्वर्गफलावाप्तिं दत्त्वा क्षेत्रस्य संययुः । केचित्स्कंदं प्रशंसंतस्तीर्थमन्ये हरिं परे

ఆ క్షేత్రానికి ధర్మార్థకామమోక్ష అనే చతుర్వర్గ ఫలసిద్ధిని ప్రసాదించి వారు బయలుదేరారు. కొందరు స్కందుని, మరికొందరు తీర్థాన్ని, ఇంకొందరు హరిని స్తుతించారు।

Verse 51

केचिल्लिंगानि पंचापि युद्धं केचिद्दिवं ययुः । ततोंऽतरिक्षे चालिंग्य महासेनं हरोऽब्रवीत्

కొందరు ఐదు లింగాలనూ స్వీకరించారు, కొందరు యుద్ధానికి వెళ్లారు, మరికొందరు స్వర్గానికి వెళ్లారు. ఆపై ఆకాశమధ్యంలో మహాసేనుని ఆలింగనం చేసి హరుడు పలికాడు।

Verse 52

सप्तमे मारुतस्कंधे व स नित्यं प्रियात्मज । कार्येष्वहं त्वया पुत्र संप्रष्टव्यः सदैव हि

సప్తమ విభాగమైన మారుత-స్కంధంలో ఈ ఉపదేశం నిత్యం చెప్పబడును, ప్రియ కుమారా. ఏ కార్యములోనైనను, నా బిడ్డా, నీవు ఎల్లప్పుడూ నన్ను సంప్రశ్నించవలెను।

Verse 53

दर्शनान्मम भक्त्या च श्रेयः परमवाप्स्यसि । स्तंभतीर्थे च वत्स्येऽहं न विमोक्ष्यामि कर्हिचित्

నా దర్శనముచేతను, నాపై భక్తిచేతను నీవు పరమ శ్రేయస్సును పొందుదువు. అలాగే స్తంభ-తీర్థంలో నేను నివసించెదను; ఎప్పటికీ దానిని విడువను।

Verse 54

इत्युक्त्वा विससर्जैनं परिष्वज्य महेश्वरः । ब्रह्मविष्णुमुखांश्चैव भक्त्या तैरभिनंदितः

ఇట్లు చెప్పి మహేశ్వరుడు అతనిని ఆలింగనం చేసి పంపివేశెను. బ్రహ్మ, విష్ణు మొదలైనవారు భక్తితో అతనిని అభినందించిరి।

Verse 55

विसर्जिताः सुराजग्मुः स्वानिस्वान्यालयानि च । शर्वो जगाम कैलासं स्कंधं वै सप्तमं गुहः

విదాయమిచ్చబడిన దేవతలు తమ తమ లోకాలకు వెళ్లిరి. శర్వుడు (శివుడు) కైలాసానికి వెళ్లెను; గుహుడు (స్కందుడు) సప్తమ స్కంధమునకు ప్రయాణమయ్యెను।

Verse 56

इत्येतत्कथितं पार्थ लिंगपंचकसंभवम् । यः पठेत्स्कंदसंबद्धां कथां मर्त्यो महामतिः

హే పార్థా, ఇట్లు పంచలింగముల ఉద్భవము వివరించబడెను. స్కందునితో సంబంధమైన ఈ కథను మహామతి అయిన మానవుడు పఠించునట్లయితే—

Verse 57

श्रृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स भवेत्कीर्तिमान्नरः । बह्वायुः सुभगः श्रीमान्कांतिमाञ्छुभदर्शनः

ఇదిని వినువాడు గాని వినిపించువాడు గాని కీర్తిమంతుడగును. అతనికి దీర్ఘాయువు, సౌభాగ్యం, శ్రీసంపద, కాంతి మరియు శుభదర్శనం కలుగును.

Verse 58

भूतेभ्यो निर्भयश्चापि सर्वदुःखविवर्जितः । शुचिर्भूत्वा पुमान्यश्च कुमारेश्वरसन्निधौ

అతడు భూతప్రేతాదుల పట్ల కూడా నిర్భయుడై, సమస్త దుఃఖముల నుండి విముక్తుడగును. మరియు కుమారేశ్వర సన్నిధిలో శుచిగా అయిన ఏ పురుషుడైన—

Verse 59

श्रृणुयात्स्कंदचरितं महाधनपतिर्भवेत् । बालानां व्याधिदुष्टानां राजद्वारोपसेविनाम्

స్కందచరిత్రాన్ని వినినచో మనిషి మహాధనపతిగా మారగలడు. ఈ కథనం ముఖ్యంగా పిల్లలకు, వ్యాధితో బాధపడువారికి, రాజద్వార సేవలో ఉండువారికి మేలు చేయును.

Verse 60

इदं तत्परमं धन्यं सर्वदोषहरं सदा । तनुक्षये च सायुज्यं षण्मुखस्य व्रजेन्नरः

ఇది పరమ ధన్యమైనది; సదా సమస్త దోషాలను హరించును. దేహక్షయానంతరం మనిషి షణ్ముఖుడు (స్కందుడు) తో సాయుజ్యాన్ని పొందును.

Verse 61

वरमेनं ददुर्देवाः स्कंदस्याथ गता दिवम्

అప్పుడు దేవతలు స్కందుని నిమిత్తంగా అతనికి ఈ వరాన్ని ప్రసాదించి, అనంతరం స్వర్గలోకానికి వెళ్లిరి.