Adhyaya 8

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । नष्टे लोके पुनश्चान्ये सलिलेन समावृते । महार्णवस्य मध्यस्थो बाहुभ्यामतरं जलम्

మార్కండేయుడు పలికెను—లోకం నశించి, మళ్లీ అంతటా జలంతో కప్పబడినప్పుడు, నేను మహాసముద్ర మధ్యలో ఉండి, నా భుజాలతో నీటిని చీల్చుకుంటూ ఈదుతున్నాను.

Verse 2

दिव्ये वर्षशते पूर्णे श्रान्तोऽहं नृपसत्तम । ध्यातुं समारभं देवं महदर्णवतारणम्

దివ్యమైన వంద సంవత్సరాలు పూర్తయ్యాక, ఓ నృపసత్తమా, నేను బాగా శ్రమించాను; అప్పుడు మహాసముద్రాన్ని దాటించు దేవుని ధ్యానం ప్రారంభించాను.

Verse 3

ध्यायमानस्ततः काले अपश्यं पक्षिणं परम् । हारकुन्देन्दुसंकाशं बकं गोक्षीरपाण्डुरम्

అప్పుడు ధ్యానమగ్నుడనై నేను ఒక పరమాద్భుత పక్షిని చూచితిని—హారం, కుందపుష్పం, చంద్రుని వలె కాంతిమంతమైన, గోక్షీరంలా ధవళమైన బకము।

Verse 4

ततोऽहं विस्मयाविष्टस्तं बकं समुदीक्ष्य वै । अस्मिन्महार्णवे घोरे कुतोऽयं पक्षिसंभवः

ఆపై ఆ బకాన్ని చూచి నేను విస్మయావిష్టుడనై ఆలోచించితిని—‘ఈ ఘోర మహార్ణవంలో ఈ పక్షి ఎక్కడి నుండి పుట్టింది?’

Verse 5

तरन्बाहुभिरश्रान्तस्तं बकं प्रत्यभाषिषि । पाक्षरूपं समास्थाय कस्त्वमेकार्णवीकृते

నేను భుజాలతో అలసట లేకుండా ఈదుతూ ఆ బకాన్ని ఉద్దేశించి పలికితిని—‘పక్షిరూపం ధరించి, ఏకార్ణవమైపోయిన ఈ లోకంలో నీవెవరు?’

Verse 6

भ्रमसे दिव्ययोगात्मन्मोहयन्निव मां प्रभो । एतत्कथय मे सर्वं योऽसि सोऽसि नमोऽस्तु ते

హే దివ్యయోగాత్మన్ ప్రభో! నన్ను మోహింపజేస్తున్నట్లుగా నీవు సంచరిస్తున్నావు. ఇది అంతా నాకు చెప్పుము; నీవెవరో నీవే, నీకు నమస్కారం।

Verse 7

सोऽब्रवीन्मां महादेवो ब्रह्माहं विष्णुरेव च । जगत्सर्वं मया वत्स संहृतं किं न बुध्यसे

అప్పుడు మహాదేవుడు నాతో పలికెను—‘నేనే బ్రహ్మను, నేనే విష్ణువును కూడా. వత్సా! సమస్త జగత్తును నేను సంహరించితిని; నీవు గ్రహించలేవా?’

Verse 8

। अध्याय

॥ అధ్యాయము ॥

Verse 9

पक्षिरूपं समास्थाय अतोऽत्राहं समागतः । किमर्थमातुरो भूत्वा भ्रमसीत्थं महार्णवे

పక్షిరూపం ధరించి నేను ఇక్కడికి వచ్చాను. ఓ మహార్ణవంలో, నీవు ఆతురుడై ఇట్లా ఎందుకు సంచరిస్తున్నావు?

Verse 10

शीघ्रं प्रविश मत्पक्षौ येन विश्रमसे द्विज । एवमुक्तस्ततस्तेन देवेनाहं नरेश्वर

త్వరగా నా రెక్కలలో ప్రవేశించు, ఓ ద్విజా, నీవు విశ్రాంతి పొందునట్లు. ఆ దేవుడు ఇలా చెప్పగా, ఓ నరేశ్వరా, నేను అలాగే చేసితిని।

Verse 11

ततोऽहं तस्य पक्षान्ते प्रलीनस्तु भ्रमञ्जले । काले युगसाहस्रान्ते अश्रान्तोऽर्णवमध्यगः

అప్పుడు నేను అతని రెక్క చివర లీనుడనై ఉండగా, జలము చక్రంలా తిరుగుచుండెను. సహస్ర యుగాంతకాలమున కూడా నేను అలసటలేక మహాసముద్రమధ్యమున నిలిచియుండితిని।

Verse 12

ततः शृणोमि सहसा दिक्षु सर्वासु सुव्रत । किंचिन्नूपुरसंमिश्रमद्भुतं शब्दमुत्तमम्

అప్పుడు, ఓ సువ్రతా, నేను అకస్మాత్తుగా అన్ని దిక్కులలో నూపురధ్వనితో మిళితమైన అద్భుతమైన, ఉత్తమమైన శబ్దమును విన్నాను।

Verse 13

तदार्णवजलं सर्वं संक्षिप्तं सहसाभवत् । किमेतदिति संचिन्त्य दिशः समवलोकयम्

ఆ క్షణమే సమస్త సముద్రజలం అకస్మాత్తుగా సంకుచితమైంది. “ఇది ఏమిటి?” అని ఆలోచించి నేను అన్ని దిశలను పరిశీలించాను.

Verse 14

दश कन्यास्ततो दिक्षु आगताश्च महार्णवे । वस्त्रालंकारसहिता दिग्भ्यो नूपुरभूषिताः

తర్వాత దిశల నుండి పది కన్యలు మహాసముద్రంపైకి వచ్చారు. వారు వస్త్రాలంకారాలతో సుసజ్జితులు, నూపురాలతో అలంకృతులు—దిశల స్వరూపాలవలె.

Verse 15

काचिच्चन्द्रसमाभासा काचिदादित्यसप्रभा । काचिदंजनपुञ्जाभा काचिद्रक्तोत्पलप्रभा

ఒక కన్య చంద్రుని వంటి కాంతితో మెరిసింది; ఒకరు సూర్యుని వంటి ప్రభతో దగ్ధమైంది. ఒకరు అంజనపు గుంపులాంటి శ్యామవర్ణం; మరొకరు ఎర్ర తామర వంటి ప్రకాశం కలది.

Verse 16

नानारूपधरा सौम्या नानाभरणभूषिता । अर्घ्यपाद्यादिभिर्माल्यैर्बकमभ्यर्च्य सुव्रताः

వారు సౌమ్యులు, నానారూపధారులు, నానావిధ ఆభరణాలతో అలంకృతులు. ఆ సువ్రత కన్యలు అర్ఘ్య, పాద్యాది సమర్పణలతోను మాల్యాలతోను ‘బక’ను ఆరాధించారు.

Verse 17

ततस्तं पर्वताकारं गुह्यं पक्षिणमव्ययम् । प्रविवेश महाघोरं पर्वतो ह्यर्णवं स्वराट्

తర్వాత ఆ పర్వతాకారమైన, గూఢమైన, అవినాశి పక్షి అత్యంత భయంకరమైన సముద్రంలో ప్రవేశించింది; ఎందుకంటే ‘పర్వత’ అనే ఆ స్వరాట్ నిజంగా సాగరంలో మునిగిపోయాడు.

Verse 18

योजनानां सहस्राणि तावन्त्येव शतानि च । त्रिंशद्योजनसाहस्रं यावद्भूमण्डलं त्विति

వేల యోజనాలు, అలాగే వందల యోజనాలు—ఇట్లు చెప్పబడినట్లు భూమండలం ముప్పై వేల యోజనాల వరకు విస్తరించియున్నది.

Verse 19

ततो भूमण्डलं दिव्यं पञ्चरत्नसमाकुलम् । दिव्यस्फटिकसोपानं रुक्मस्तंभमनोरमम्

అనంతరం నేను దివ్య భూమండలాన్ని దర్శించితిని; అది పంచరత్నములతో నిండినది, దివ్య స్ఫటిక సోపానములు మరియు మనోహర స్వర్ణస్తంభములు కలిగినది.

Verse 20

योजनानां सहस्रं तु विस्तराद्द्विगुणायतम् । वापीकूपसमाकीर्णं प्रासादाट्टालकावृतम्

దాని విస్తీర్ణం వెయ్యి యోజనాలు, దీర్ఘం దానికి రెండింతలు; అది వాపీలు, కూపములతో నిండినది, ప్రాసాదాలు మరియు ఎత్తైన అట్టాలికలతో చుట్టుముట్టబడినది.

Verse 21

कल्पवृक्षसमाकीर्णं ध्वजषष्टिविभूषितम् । तस्मिन्पुरवरे रम्ये नानारत्नोपशोभितम्

అది కల్పవృక్షములతో నిండినది, ధ్వజములు మరియు ధ్వజదండములతో అలంకృతమైనది; ఆ రమ్యమైన శ్రేష్ఠ నగరం నానారత్నములతో శోభిల్లెను.

Verse 22

तथान्यच्च पुरं रम्यं पताकोज्ज्वलवेदिकम् । शतयोजनविस्तीर्णं तावद्द्विगुणमायतम्

అదేవిధంగా మరొక రమ్య నగరం ఉండెను; దాని వేదికలు పతాకలతో ప్రకాశించుచుండెను; అది నూరు యోజనాల వెడల్పు, దానికి రెండింతల పొడవు కలిగినది.

Verse 23

पुरमध्ये ततस्तस्मिन्नदी परमशोभना । महती पुण्यसलिला नानारत्नशिला तथा

అనంతరం ఆ నగరములో పరమశోభనమైన ఒక నది ఉండెను—అది మహత్తరమైనది, పుణ్యజలములతో నిండినది, నానావిధ రత్నశిలలతో కూడినది।

Verse 24

तस्यास्तीरे मया दृष्टं तडित्सूर्यसमप्रभम् । इन्द्रनीलमहानीलैश्चितं रत्नैः समन्ततः

ఆ నది తీరమున నేను మెరుపు మరియు సూర్యుని సమానమైన కాంతితో ప్రకాశించుచున్న ఒక అద్భుతాన్ని చూచితిని—చుట్టూరా ఇంద్రనీల, మహానీల రత్నములతో ఖచితమైనది।

Verse 25

क्वचिद्वह्निसमाकारं क्वचिदिन्द्रायुधप्रभम् । क्वचिद्धूम्रं क्वचित्पीतं क्वचिद्रक्तं क्वचित्सितम्

ఎక్కడో అది అగ్ని సమానాకారంగా కనిపించెను, ఎక్కడో ఇంద్రధనస్సు ప్రభతో మెరిసెను; ఎక్కడో ధూమ్రవర్ణం, ఎక్కడో పీతవర్ణం, ఎక్కడో రక్తవర్ణం, ఎక్కడో శ్వేతవర్ణంగా దర్శనమిచ్చెను।

Verse 26

नानावर्णैः समायुक्तं लिङ्गमद्भुतदर्शनम् । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रसाध्यैश्च समन्तात्परिवारितम्

అది నానావర్ణములతో సమాయుక్తమైన, అద్భుత దర్శనమిచ్చే లింగము—దానిని చుట్టూరా బ్రహ్మ, విష్ణు, ఇంద్ర మరియు సాధ్యగణములు పరివారితముగా ఉన్నారు।

Verse 27

नन्दीश्वरगणाध्यक्षैश्चेन्द्रादित्यैश्च तद्वृतम् । पश्यामि लिङ्गमीशानं महालिङ्गं तमेव च

అది నందీశ్వరుడు, శివగణాధ్యక్షులు, అలాగే ఇంద్రుడు మరియు ఆదిత్యగణములు చుట్టుముట్టి ఉన్నారు। నేను ఆ ఈశానస్వరూప లింగమునే—ఆ మహాలింగమునే—దర్శించుచున్నాను।

Verse 28

परिवार्य ततस्तं तु प्रसुप्तान्देवदानवान् । निमीलिताक्षान्पश्यामि दिव्याभरणभूषितान्

అప్పుడు దానిని చుట్టుముట్టి నేను దేవదానవులను నిద్రించినవారిలా చూస్తాను—కళ్లుమూసి, దివ్యాభరణాలతో అలంకృతులై।

Verse 29

ततस्ताः पद्मपत्राक्ष्यो नार्यः परमसंमताः । नद्यास्तस्या जले स्नात्वा दिव्यपुष्पैर्मनोरमैः

తర్వాత పద్మపత్రాక్షులైన, అత్యంత గౌరవనీయమైన ఆ స్త్రీలు ఆ నది జలంలో స్నానం చేసి మనోహర దివ్యపుష్పాలతో (బయటకు) వచ్చారు।

Verse 30

दत्त्वार्घपाद्यं विधिवल्लिंगस्य सह पक्षिणा । अर्चयन्तीर्वरारोहा दश ताः प्रमदोत्तमाः

అప్పుడు ఆ పది ఉత్తమ స్త్రీలు—వరారోహులు, శ్రేష్ఠులు—పక్షితో కూడి లింగానికి విధివిధానంగా అర్ఘ్యము, పాద్యము సమర్పించి ఆరాధన ప్రారంభించారు।

Verse 31

ततस्त्वभ्यर्च्य तल्लिङ्गं तस्मिन्नेव पुरोत्तमे । सर्वा अदर्शनं जग्मुर्विद्युतोऽभ्रगणेष्विव

తర్వాత ఆ ఉత్తమ పుణ్యస్థలంలో ఆ లింగాన్ని ఆరాధించి, వారు అందరూ మేఘసమూహాలలో మెరుపులా కనుమరుగయ్యారు।

Verse 32

न चासौ पक्षिराट्तस्मिन्न स्त्रियो न च देवताः । तदेवैकं स्थितं लिङ्गमर्चयन्विस्मयान्वितः

కానీ అక్కడ ఆ పక్షిరాజు లేదు, స్త్రీలు లేరు, దేవతలూ లేరు; ఒక్క ఆ లింగమే నిలిచి ఉండగా, నేను ఆశ్చర్యంతో నిండీ దానిని అర్చించాను।

Verse 33

ततोऽहं दुःखमूढात्मा रुद्रमायेति चिन्तयन् । ततः कन्याः समुत्तीर्य दिव्यांबरविभूषणाः

అప్పుడు నేను దుఃఖంతో మోహితమైన మనస్సుతో ‘ఇది నిశ్చయంగా రుద్రుని మాయ’ అని చింతించాను. వెంటనే దివ్య వస్త్రాభరణాలతో అలంకరించిన కన్యలు ప్రత్యక్షమయ్యారు.

Verse 34

भासयन्त्यो जगत्सर्वं विद्युतोऽभ्रगणानिव । पद्मैर्हिरण्मयैर्दिव्यैरर्चयित्वा शुभाननाः

శుభముఖాలైన ఆ కన్యలు మేఘసమూహాలలో మెరుపులా సమస్త జగత్తును ప్రకాశింపజేస్తూ, దివ్య స్వర్ణపద్మాలతో అర్చన చేశారు.

Verse 35

विविशुस्तज्जलं क्षिप्रं समंताद्वरभूषणाः । तस्मिन्पुरवरे चान्ये तामेवाहं पुनःपुनः

శ్రేష్ఠాభరణాలతో అలంకరించిన వారు అన్ని వైపుల నుండీ త్వరగా ఆ జలంలో ప్రవేశించారు. ఆ ఉత్తమ పుణ్యస్థలంలో నేను మళ్లీ మళ్లీ ఆమెనే దర్శించాను.

Verse 36

पश्यामि ह्यमरां कन्यामर्चयन्तीं महेश्वरम् । ततोऽहं तां वरारोहामपृच्छं कमलेक्षणाम्

నేను నిజంగా మహేశ్వరుని అర్చిస్తున్న అమర కన్యను చూశాను. అప్పుడు నేను ఆ కమలనేత్రి, సుందరాంగిని ప్రశ్నించాను.

Verse 37

का त्वमस्मिन्पुरे देवि वससे शिवमर्चती । ताश्चागताः स्त्रियः सर्वाः क्व गतास्ते गणेश्वराः

“దేవీ! ఈ పుణ్యపురంలో శివుని అర్చిస్తూ నీవెవరు నివసిస్తున్నావు? అలాగే వచ్చిన ఆ స్త్రీలందరూ ఎక్కడికి వెళ్లారు? ఆ గణేశ్వరులు (శివగణాలు) ఎక్కడున్నారు?”

Verse 38

नमोऽस्तु ते महाभागे ब्रूहि पुण्ये महेश्वरि । तव प्रसादाद्विज्ञातुमेतदिच्छामि सुव्रते । दयां कृत्वा महादेवि कथयस्व ममानघे

హే మహాభాగే! నీకు నమస్కారం. హే పుణ్యమయి మహేశ్వరీ! దయచేసి పలుకు. నీ ప్రసాదంతో ఈ విషయాన్ని తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను. హే సువ్రతే! కరుణచేసి, హే మహాదేవి, హే అనఘే, నాకు వివరించు.

Verse 39

श्र्युवाच । विस्मृताहं कथं विप्र दृष्ट्वा कल्पे पुरातने । मा तेऽभूत्स्मृतिविभ्रंशः सा चाहं कल्पवाहिनी

శ్రీ ఉవాచ—హే విప్రా! ప్రాచీన కల్పంలో నన్ను చూశాక నేను ఎలా మరచిపోతాను? నీ స్మృతిలో భ్రమ కలగనివ్వకు; నేను కల్పం కల్పం నిలిచే అదే శక్తిని.

Verse 40

नर्मदा नाम विख्याता रुद्रदेहाद्विनिःसृता । यास्ताः कन्यास्त्वया दृष्टा ह्यर्चयन्त्यो महेश्वरम्

నేను నర్మదా అనే నామంతో ప్రసిద్ధిని పొందాను; రుద్రుని దేహం నుండి ఉద్భవించాను. నీవు చూసిన ఆ కన్యలు నిజంగా మహేశ్వరుడు (శివుడు)ను ఆరాధిస్తున్నవారే.

Verse 41

याभिस्त्विह समानीतः पक्षिराजसमन्विताः । दिशस्ता विद्धि सर्वेशाः सर्वास्त्वं मुनिसत्तम

పక్షిరాజునితో కూడి నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చిన వారు—హే మునిశ్రేష్ఠా, వారు సమస్త దిక్కుల అధిపతులు, దిక్పాలకులని తెలుసుకో.

Verse 42

तिर्यक्पक्षिस्वरूपेण महायोगी महेश्वरः । एभिः शिवपुराद्विप्र आनीतः स महेश्वरः

మహాయోగి మహేశ్వరుడు తిర్యక్ పక్షి రూపాన్ని ధరించాడు. హే విప్రా, ఈ వారిచేతనే ఆ మహేశ్వరుడు శివపురం నుండి ఇక్కడికి తీసుకురాబడ్డాడు.

Verse 43

सैष देवो महादेवो लिङ्गमूर्तिर्व्यवस्थितः । अर्च्यते ब्रह्मविष्ण्विन्द्रैः सुरासुरजगद्गुरुः

ఈ దేవుడే మహాదేవుడు; ఇక్కడ లింగమూర్తిగా స్థాపితుడై ఉన్నాడు. బ్రహ్మ, విష్ణు, ఇంద్రులు ఆయనను ఆరాధిస్తారు; దేవాసురులకు, సమస్త జగత్తుకు గురువు ఆయనే.

Verse 44

लयमायाति यस्माद्धि जगत्सर्वं चराचरम् । तेन लिङ्गमिति प्रोक्तं पुराणज्ञैर्महर्षिभिः

యావనివలన సమస్త జగత్తు—చరాచరములు—నిశ్చయంగా లయమునకు చేరుతుందో, అందువల్ల పురాణజ్ఞ మహర్షులు ఆయనను ‘లింగం’ అని ప్రకటించారు.

Verse 45

तेन देवगणाः सर्वे संक्षिप्ता मायया पुरा । प्रलीनाश्चैव लोकेश न दृश्यन्ते हि सांप्रतम्

ఆయనచేత పూర్వకాలంలో మాయ ద్వారా సమస్త దేవగణములు సంక్షిప్తమయ్యాయి; లయమునకు చేరి, హే లోకేశా, వారు ఇప్పుడు కనబడరు.

Verse 46

पुनर्दृश्या भविष्यन्ति सृजमानाः स्वयंभुवा । साहं लिङ्गार्चनपरा नर्मदा नाम नामतः

స్వయంభువు వారిని మళ్లీ సృష్టించినప్పుడు వారు తిరిగి దర్శనమిస్తారు. మరియు నేను—లింగార్చనలో నిమగ్నురాలిని—పేరుగా ‘నర్మదా’ అని ప్రసిద్ధిని పొందాను.

Verse 47

कालं युगसहस्रस्य रुद्रस्य परिचारिका । अस्य प्रसादादमरस्तथा त्वं द्विजपुंगव

వెయ్యి యుగాల కాలం నేను రుద్రుని పరిచారికను. ఆయన ప్రసాదంతో, హే ద్విజపుంగవా, నీవు కూడా అమరుడవుతావు.

Verse 48

सत्यार्जवदयायुक्तः सिद्धोऽसि त्वं शिवार्चनात् । एवमुक्त्वा तु सा देवी तत्रैवान्तरधीयत

సత్యం, ఋజుత్వం, దయతో యుక్తుడవై నీవు శివార్చన వలన సిద్ధిని పొందితివి. ఇలా చెప్పి ఆ దేవి అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమైంది.

Verse 49

ताः स्त्रियः स च देवेशो बकरूपो महेश्वरः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अवतीर्य महानदीम्

ఆ స్త్రీలు మరియు దేవేశ్వరుడు—బకరూపధారి మహేశ్వరుడు—ఆమె మాటలు విని మహానదిలోకి దిగారు.

Verse 50

स्नात्वा समर्चय त्वं हि विधिना मन्त्रपूर्वकम् । ततोऽहं सहसा तस्मात्समुत्तीर्य जलाशयात्

‘స్నానం చేసి విధిపూర్వకంగా మంత్రాలతో (ప్రభువును) సమ్యక్‌గా ఆరాధించు.’ అప్పుడు నేను ఆ జలాశయం నుండి సహసా పైకి వచ్చి తీరం చేరాను.

Verse 51

न च पश्यामि तल्लिङ्गं न च तां निम्नगां नृप । तदैव लोकाः संजाताः क्षितिश्चैव सकानना

‘ఓ నృపా! నేను ఆ లింగాన్ని కూడా చూడలేకపోతున్నాను, ఆ నదినీ చూడలేకపోతున్నాను. అదే క్షణంలో లోకాలు మళ్లీ ప్రాదుర్భవించాయి; అరణ్యాలతో కూడిన భూమి కూడా.’

Verse 52

ऋक्षचन्द्रार्कविततं तदेव च नभस्तलम् । यथापूर्वमदृष्टं तु तथैव च पुनः कृतम् । नतोऽहं मनसा देवमपूजयं महेश्वरम्

‘నక్షత్రాలు, చంద్రుడు, సూర్యుడు వ్యాపించిన అదే ఆకాశం మళ్లీ ప్రత్యక్షమైంది—మునుపటిలాగే తిరిగి ఏర్పడింది. అప్పుడు నేను మనసులోనే దేవుడైన మహేశ్వరునికి నమస్కరించి పూజించాను.’

Verse 53

एवं बके पुरा कल्पे मया दृष्टेयमव्यया । नर्मदा मर्त्यलोकस्य महापातकनाशिनी

ఇట్లు ప్రాచీన బకకల్పంలో నేను ఈ అవ్యయ నర్మదను దర్శించితిని—ఆమె మర్త్యలోకంలోని మహాపాతకాలను నశింపజేయునది.

Verse 54

तस्माद्धर्मपरैर्विप्रैः क्षत्रशूद्रविशादिभिः । सदा सेव्या महाभागा धर्मवृद्ध्यर्थकारिभिः

కాబట్టి ధర్మపరాయణ బ్రాహ్మణులు, అలాగే క్షత్రియులు, శూద్రులు, వైశ్యులు మొదలైనవారు—ధర్మవృద్ధి మరియు శ్రేయస్సు కోరువారు—ఆ మహాభాగ్యవతిని (నర్మదను) సదా సేవించి పూజించవలెను.

Verse 55

येऽपि भक्तया सकृत्तोये नर्मदाया महेश्वरम् । स्नात्वा ते सर्वं पापं नाशयन्त्यसंशयम्

భక్తితో నర్మదా జలంలో మహేశ్వరుని సాన్నిధ్యంలో ఒక్కసారి స్నానము చేసినవారైనా, వారు నిస్సందేహంగా సమస్త పాపాలను నశింపజేస్తారు.