Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 39
श्र्युवाच । विस्मृताहं कथं विप्र दृष्ट्वा कल्पे पुरातने । मा तेऽभूत्स्मृतिविभ्रंशः सा चाहं कल्पवाहिनी
śryuvāca | vismṛtāhaṃ kathaṃ vipra dṛṣṭvā kalpe purātane | mā te'bhūtsmṛtivibhraṃśaḥ sā cāhaṃ kalpavāhinī
శ్రీ ఉవాచ—హే విప్రా! ప్రాచీన కల్పంలో నన్ను చూశాక నేను ఎలా మరచిపోతాను? నీ స్మృతిలో భ్రమ కలగనివ్వకు; నేను కల్పం కల్పం నిలిచే అదే శక్తిని.
Śrī (the blessed goddess-like maiden; a divine female speaker within the narrative)
Tirtha: Revā/Narmadā
Type: kshetra
Listener: vipra/brāhmaṇa
Scene: The river-goddess speaks with calm authority, her form blending with flowing waters; the sage listens, astonished, as time (kalpa) is invoked like a living horizon.
FAQs
Purāṇic sacred history transcends ordinary time; divine presences and tīrtha-glories recur across kalpas, stabilizing faith beyond fleeting perception.
Revā-kṣetra is implied as a timeless sacred theatre where kalpa-spanning divine encounters occur.
No direct ritual is prescribed; the verse clarifies identity and removes doubt, preparing for māhātmya instruction.