Adhyaya 32

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पत्त्रेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापप्रणाशनम् । यत्र सिद्धो महाभागश्चित्रसेनसुतो बली

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—తదుపరి సర్వపాపనాశకమైన పత్త్రేశ్వరానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ మహాభాగుడూ బలవంతుడైన చిత్రసేనుని కుమారుడు సిద్ధిని పొందెను.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ सिद्धस्तदा ब्रह्मंस्तस्मिंस्तीर्थे महातपाः । पुत्रः कस्य तु को हेतुरेतदिच्छामि वेदितुम्

యుధిష్ఠిరుడు పలికెను— ఓ పూజ్య బ్రాహ్మణా! ఆ తీర్థంలో మహాతపస్సు కలిగిన ఆ సిద్ధుడు ఎవరు? అతడు ఎవరి కుమారుడు, అతని సిద్ధి పొందుటకు కారణం ఏమిటి? ఇది నేను తెలుసుకోవలెను।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । चित्रोनाम महातेजा इन्द्रस्य दयितः पुरा । तस्य पुत्रो नृपश्रेष्ठ पत्त्रेश्वर इति श्रुतः

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను— పూర్వకాలంలో ‘చిత్ర’ అనే మహాతేజస్సు గలవాడు ఉండెను; అతడు ఇంద్రునికి ప్రియుడు. ఓ రాజశ్రేష్ఠా! అతని కుమారుడు ‘పత్త్రేశ్వర’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధుడని వినబడుతుంది।

Verse 4

रूपवान् सुभगश्चैव सर्वशत्रुभयंकरः । इन्द्रस्य दयितोऽत्यर्थं जय इत्येव चापरः

అతడు రూపవంతుడూ, సుభగుడూ, సమస్త శత్రువులకు భయంకరుడూ; ఇంద్రునికి అత్యంత ప్రియుడు, అలాగే ‘జయ’ అనే పేరుతోనూ ప్రసిద్ధుడు।

Verse 5

स कदाचित्सभामध्ये सर्वदेवसमागमे । मेनकानृत्यगीतेन मोहितः सुचिरं किल

ఒకసారి, సమస్త దేవతల సమాగమమైన సభలో, మేనక నృత్యగానాలతో అతడు చాలాకాలం మోహితుడై ఉండెను।

Verse 6

तिष्ठते गतमर्यादो गतप्राण इव क्षणात् । तावत्सुरपतिर्देवः शशापाथाजितेन्द्रियम्

క్షణంలోనే అతడు మర్యాదను కోల్పోయి ప్రాణంలేనివాడివలె నిలిచెను. అప్పుడు ఇంద్రియాలను జయించలేకపోయినందుకు దేవాధిపతి ఇంద్రుడు అతనిని శపించెను।

Verse 7

यस्मात्त्वं स्वर्गसंस्थोऽपि मर्त्यधर्ममुपेयिवान् । तस्मान्मर्त्ये चिरं कालं क्षपयिष्यस्यसंशयम्

నీవు స్వర్గంలో స్థితుడై ఉండి కూడా మానవధర్మాన్ని ఆశ్రయించావు; అందువల్ల నిస్సందేహంగా మర్త్యలోకంలో దీర్ఘకాలం గడపవలసి ఉంటుంది.

Verse 8

एवमुक्तः सुरेन्द्रेण चित्रसेनसुतो युवा । वेपमानः सुरश्रेष्ठः कृताञ्जलिरुवाच ह

సురేంద్రుడు ఇలా పలికినప్పుడు చిత్రసేనుని యువ కుమారుడు—వణుకుతూ ఉన్నా దేవశ్రేష్ఠుడు—కరజోడించి పలికాడు.

Verse 9

पत्त्रेश्वर उवाच । मया पापेन मूढेन अजितेन्द्रियचेतसा । प्राप्तं वै यत्फलं तस्य प्रसादं कर्तुमर्हसि

పత్త్రేశ్వరుడు అన్నాడు—నేను పాపి, మూర్ఖుడు, ఇంద్రియాలను జయించని చిత్తముతో ఉన్నవాడను; నా కర్మఫలాన్ని నేనే పొందాను. అయినా మీరు కరుణించి నాకు అనుగ్రహం ప్రసాదించండి.

Verse 10

शक्र उवाच । नर्मदातटमाश्रित्य द्वादशाब्दं जितेन्द्रियः । आराधय शिवं शान्तं पुनः प्राप्स्यसि सद्गतिम्

శక్రుడు అన్నాడు—నర్మదా తీరాన్ని ఆశ్రయించి పన్నెండు సంవత్సరాలు ఇంద్రియనిగ్రహంతో ఉండి, శాంత స్వరూపుడైన శివుని ఆరాధించు; అప్పుడు నీవు మళ్లీ సద్గతిని పొందుతావు.

Verse 11

सत्यशौचरतानां च धर्मिष्ठानां जितात्मनाम् । लोकोऽयं पापिनां नैव इति शास्त्रस्य निश्चयः

ఈ లోకం సత్యం, శౌచం పాటించే ధర్మనిష్ఠులకూ, ఆత్మనిగ్రహం కలవారికీ చెందింది; పాపులకు కాదు—ఇదే శాస్త్ర నిర్ణయం.

Verse 12

एवमुक्ते महाराज सहस्राक्षेण धीमता । गन्धर्वतनयो धीमान्प्रणम्यागात्तु भूतलम्

మహారాజా! బుద్ధిమంతుడైన సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) ఇలా పలికినప్పుడు, బుద్ధిమంతుడైన గంధర్వపుత్రుడు నమస్కరించి తరువాత భూతలానికి (పృథ్వికి) వెళ్లెను।

Verse 13

रेवाया विमले तोये ब्रह्मावर्तसमीपतः । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन अर्चयित्वा च शङ्करम्

బ్రహ్మావర్త సమీపంలో రేవా నదியின் నిర్మల జలంలో అతడు స్నానం చేసి, విధివిధానంగా జపం చేసి, శంకరుని ఆరాధించాడు।

Verse 14

वाय्वम्बुपिण्याकफलैश्च पुष्पैः पर्णैश्च मूलाशनयावकेन । तताप पञ्चाग्नितपोभिरुग्रैस्ततश्च तोषं समगात्स देवः

వాయువు, నీరు, పిణ్యాకం, ఫలాలు, పుష్పాలు, ఆకులు, మూలాలు, యవకం (యవగంజి) మీద జీవిస్తూ అతడు పంచాగ్ని ఉగ్రతపస్సు చేశాడు; అప్పుడు ఆ దేవుడు (శివుడు) ప్రసన్నుడయ్యాడు।

Verse 15

पिनाकपाणिं वरदं त्रिशूलिनमुमापतिं ह्यन्धकनाशनं च । चन्द्रार्धमौलिं गजकृत्तिवाससं दृष्ट्वा पपाताग्रगतं समीक्ष्य

పినాకపాణి, వరదుడు, త్రిశూలధారి, ఉమాపతి, అంధకనాశకుడు, అర్ధచంద్రమౌలి, గజచర్మవాసుడు అయిన ప్రభువును తన ముందే నిలిచి ఉన్నట్లు చూసి, దర్శించి భక్తితో దండవత్‌గా పడిపోయెను।

Verse 16

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते वरदोऽहं तवानघ । यमिच्छसि ददाम्यद्य नात्र कार्या विचारणा

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే అనఘా! నీకు మంగళం కలుగుగాక. వరం కోరుకో; నేను నీకు వరదాతను. నీవు ఏది కోరినా నేడు ఇస్తాను; ఇక్కడ విచారణ అవసరం లేదు।

Verse 17

पत्त्रेश्वर उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र त्वं सततं तीर्थे मम नाम्ना भव प्रभो

పత్త్రేశ్వరుడు పలికెను—హే దేవేశా! నీవు ప్రసన్నుడవై, నాకు వరం ఇవ్వదలచినయెడల, ప్రభో, ఈ తీర్థంలో నా నామంతో నిత్యము నివసించుము।

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा महादेवो हर्षगद्गदया गिरा । तथेत्युक्त्वा ययौ हृष्ट उमया सह शङ्करः

ఇది విని మహాదేవుడు ఆనందంతో గద్గద స్వరంతో ‘తథాస్తు’ అని పలికి, ఉమతో కూడి హర్షితుడైన శంకరుడు వెళ్లిపోయెను।

Verse 19

सोऽपि तत्तीर्थमाप्लुत्य गते देवे दिवं प्रति । स्नात्वा जाप्यविधानेन तर्पयित्वा पितॄन् पुनः

అతడును ఆ తీర్థంలో మునిగి, దేవుడు స్వర్గానికి వెళ్లిన తరువాత, జపవిధానానుసారంగా స్నానం చేసి, మళ్లీ పితృదేవతలకు తర్పణం చేసెను।

Verse 20

स्थापयामास देवेशं तस्मिंस्तीर्थे विधानतः । पत्त्रेश्वरं तु विख्यातं त्रिषु लोकेषु भारत

హే భారతా! అప్పుడు అతడు విధివిధానాలతో ఆ తీర్థంలో దేవేశుని స్థాపించెను; అది ‘పత్త్రేశ్వర’మని మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధి పొందెను।

Verse 21

इन्द्रलोकं गतः शापान्मुक्तः सोऽपि नरेश्वर । हृष्टः प्रमुदितो रम्यं जयशब्दादिमङ्गलैः

హే నరేశ్వరా! అతడును శాపముక్తుడై ఇంద్రలోకానికి వెళ్లెను; హర్షంతో పరమానందంగా ‘జయ’ నినాదాది మంగళోత్సవాలను రమ్యంగా అనుభవించెను।

Verse 22

एष ते कथितः प्रश्नः पृष्टो यो वै युधिष्ठिर । तत्र स्नानेन चैकेन सर्वपापैः प्रमुच्यते

ఓ యుధిష్ఠిరా, నీ ప్రశ్నకు ఇలా సమాధానం చెప్పబడింది; అక్కడ ఒక్కసారి స్నానం చేసిన మాత్రాన సర్వపాపాల నుండి విముక్తి కలుగుతుంది.

Verse 23

यस्त्वर्चयेन्महादेवं तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर । स्नात्वाभ्यर्च्य पित्ःन् देवान् सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ఓ యుధిష్ఠిరా, ఆ తీర్థంలో మహాదేవుని ఆరాధించే వాడు—స్నానం చేసి పితృదేవతలను, దేవతలను అర్చించి—అశ్వమేధ యజ్ఞఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 24

मृतो वर्षशतं साग्रं क्रीडित्वा च शिवे पुरे । राजा वा राजतुल्यो वा पश्चान्मर्त्येषु जायते

మరణానంతరం శివపురిలో సంపూర్ణ వంద సంవత్సరాలు క్రీడాసుఖాన్ని అనుభవించి, తరువాత మానవలోకంలో రాజుగా లేదా రాజసమానుడిగా జన్మిస్తాడు.

Verse 25

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदः शतम् । व्याधिशोकविनिर्मुक्तः पुनः स्मरति तज्जलम्

అతడు వేదాలు మరియు వేదాంగాల తత్త్వాన్ని తెలిసినవాడై, వంద శరదృతువులు జీవించి, వ్యాధి-శోకరహితుడై మళ్లీ ఆ పవిత్ర జలాన్ని స్మరిస్తాడు.

Verse 32

। अध्याय

అధ్యాయం ముగిసింది.