Adhyaya 18

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । निर्दग्धेऽस्मिंस्ततो लोके सूर्यैरीश्वरसम्भवैः । सप्तभिश्चार्णवैः शुष्कैर्द्वीपैः सप्तभिरेव च

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఈ లోకం ఈశ్వరసంభవమైన సూర్యులచే దగ్ధమై, ఏడు సముద్రాలు మరియు ఏడు ద్వీపాలు కూడా ఎండిపోయినప్పుడు।

Verse 2

ततो मुखात्तस्य घना महोल्बणा निश्चेरुरिन्द्रायुधतुल्यरूपाः । घोराः पयोदा जगदन्धकारं कुर्वन्त ईशानवरप्रयुक्ताः

అప్పుడు ఆయన ముఖమునుండి మహోద్భటమైన, ఇంద్రధనుస్సు వంటి రూపములు గల ఘన మేఘములు బయలుదేరినవి; ఆ ఘోర పయోదములు ఈశానుని వరప్రేరణచే జగత్తంతా అంధకారముగా చేయసాగినవి।

Verse 3

नीलोत्पलाभाः क्वचिदंजनाभा गोक्षीरकुन्देन्दुनिभाश्च केचित् । मयूरचन्द्राकृतयस्तथाऽन्ये केचिद्विधूमानलसप्रभाश्च

కొన్ని నీలకమలాలవలె, కొన్ని అంజనంలా శ్యామంగా; కొన్ని గోక్షీరము, కుందపుష్పము, చంద్రునివలె ప్రకాశించాయి. మరికొన్ని మయూరము, అర్ధచంద్రాకృతులుగా, ఇంకొన్ని ధూమరహిత అగ్నివలె ద్యుతిమంతంగా వెలిగాయి.

Verse 4

केचिन्महापर्वतकल्परूपाः केचिन्महामीनकुलोपमाश्च । केचिद्गजेन्द्राकृतयः सुरूपाः केचिन्महाकूटनिभाः पयोदाः

కొన్ని మేఘాలు మహాపర్వతాలవలె విస్తారరూపాలు, కొన్ని మహామీనసమూహాలవలె. కొన్ని సుందరంగా గజేంద్రాకృతులు, మరికొన్ని ఎత్తైన శిఖరాలు, కూటాలవలె కనిపించాయి.

Verse 5

चलत्तरङ्गोर्मिसमानरूपा महापुरोधाननिभाश्च केचित् । सगोपुराट्टालकसंनिकाशाः सविद्युदुल्काशनिमण्डितान्ताः

కొన్ని కదిలే తరంగాలు, ఉప్పొంగే ఊర్ములవలె; కొన్ని మహాపురోహితుల ముఖాలవలె. కొన్ని గోపురద్వారాలు, అట్టాలికలవలె కనిపించి, వాటి అంచులు విద్యుత్తు, ఉల్కలు, వజ్రాలతో అలంకృతమయ్యాయి.

Verse 6

समावृताङ्गः स बभूव देवः संवर्तकोनाम गणः स रौद्रः । प्रवर्षमाणो जगदप्रमाणमेकार्णवं सर्वमिदं चकार

ఆ దేవుడు సంపూర్ణంగా ఆవరించబడ్డాడు—రౌద్రుడైన ‘సంవర్తక’ అనే గణమే అతడు. అప్రమేయమైన వర్షాన్ని కురిపించి, ఈ సమస్త జగత్తును ఒకే మహాసముద్రంగా మార్చివేశాడు.

Verse 7

ततो महामेघविवर्धमानमीशानमिन्द्राशनिभिर्वृताङ्गम् । ददर्श नाहं भयविह्वलाङ्गो गङ्गाजलौघैश्च समावृताङ्गः

అప్పుడు నేను ఈశానుని దర్శించాను—మహామేఘాల మధ్య విస్తరిస్తూ, ఇంద్రవజ్రాలతో ఆయన దేహం చుట్టుముట్టబడినది. భయంతో వణికిన నేను, ఆయన గంగాజల ప్రవాహాలచేత కూడా ఆవరించబడినట్లు చూశాను.

Verse 8

गजाः पुनश्चैव पुनः पिबन्तो जगत्समन्तात्परिदह्यमानम् । आपूरितं चैव जगत्समन्तात्सर्वैश्च तैर्जग्मुरदर्शनं च ते

ఏనుగులు మళ్లీ మళ్లీ నీరు త్రాగుతూ సంచరించగా, చుట్టూ జగత్తు దహించబడుతోంది. తరువాత అన్ని దిక్కులా నీరు నిండిపోగానే, ఆ ఏనుగులన్నీ కనుమరుగైపోయాయి.

Verse 9

महार्णवाः सप्त सरांसि द्वीपा नद्योऽथ सर्वा अथ भूर्भुवश्च । आपूर्यमाणाः सलिलौघजालैरेकार्णवं सर्वमिदं बभूव

ఏడు మహాసముద్రాలు, సరస్సులు, ద్వీపాలు, సమస్త నదులు, అలాగే భూర్-భువః లోకాలు కూడా—ఉప్పొంగే జలప్రవాహాల జాలంతో నిండిపోతూ—ఈ సమస్తం ఒక్క మహాసముద్రంగా మారింది.

Verse 10

न दृश्यते किंचिदहो चराचरं निरग्निचन्द्रार्कमयेऽपि लोके । प्रणष्टनक्षत्रतमोऽन्धकारे प्रशान्तवातास्तमितैकनीडेः

అయ్యో! ఒకప్పుడు అగ్ని, చంద్రుడు, సూర్యుడు ఉన్న ఆ లోకంలో ఇప్పుడు చరాచరమేదీ కనబడలేదు. నక్షత్రాలూ లీనమైన ఆ ఘోరాంధకారంలో గాలులు నిశ్శబ్దమై, అన్ని ఆశ్రయాలు ఒక్క మౌన గూడు వలె స్థిరమయ్యాయి.

Verse 11

महाजलौघेऽस्य विशुद्धसत्त्वा स्तुतिर्मया भूप कृता तदानीम् । ततोऽहमित्येव विचिन्तयानः शरण्यमेकं क्व नु यामि शान्तम्

ఓ రాజా! ఆ మహాజలప్రవాహ మధ్య నా మనస్సు విశుద్ధమై, నేను అప్పుడు స్తుతి చేశాను. కానీ ‘నేను—నాకు ఏమవుతుంది?’ అని మాత్రమే ఆలోచిస్తూ, శాంతమైన ఏకైక శరణ్యాశ్రయానికి నేను ఎక్కడికి వెళ్లాలి? అని వెదికాను.

Verse 12

स्मरामि देवं हृदि चिन्तयित्वा प्रभुं शरण्यं जलसंनिविष्टः । नमामि देवं शरणं प्रपद्ये ध्यानं च तस्येति कृतं मया च

నీటిలో మునిగిన నేను హృదయంలో ధ్యానించి ఆ దేవుని స్మరించాను—ఆయనే ప్రభువు, శరణ్యుడు. ఆ దేవునికి నమస్కరించాను, శరణం ప్రపత్తి చేశాను, ఆయన ధ్యానాన్నే స్థిరపరిచాను.

Verse 13

ध्यात्वा ततोऽहं सलिलं ततार तस्य प्रसादादविमूढचेताः । ग्लानिः श्रमश्चैव मम प्रणष्टौ देव्याः प्रसादेन नरेन्द्रपुत्र

ఇలా ధ్యానించి నేను ఆపై జలాన్ని దాటి వెళ్లాను; ఆయన కృపవల్ల నా మనస్సు ఇక మోహగ్రస్తం కాలేదు. ఓ నరేంద్రపుత్రా, దేవి ప్రసాదంతో నా అలసట, శ్రమ రెండూ నశించాయి.

Verse 18

। अध्याय

అధ్యాయము—ఇది అధ్యాయ సూచిక.