Adhyaya 116

Verse 1

कुंजल उवाच । अशोकसुंदरी पुण्या रंभया सह हर्षिता । नहुषं प्राप्य विक्रांतं तमुवाच तपस्विनी

కుంజలుడు అన్నాడు—పుణ్యశీల అశోకసుందరీ రంభతో కలిసి ఆనందించి, పరాక్రమవంతుడైన నహుషుని చేరి; ఆ తపస్విని అతనితో ఇలా పలికింది।

Verse 2

अहं ते धर्मतः पत्नी देवैर्दिष्टा तपस्विनी । उद्वाहयस्व मां वीर यदि धर्ममिहेच्छसि

నేను ధర్మప్రకారం నీ భార్యను, దేవతలచే నియమించబడిన తపస్విని. ఓ వీరా, ఈ లోకంలో ధర్మాన్ని కోరితే నన్ను వివాహం చేసుకో।

Verse 3

सदैव चिंत्यमाना च त्वामहं तपसि स्थिता । भवान्धर्मप्रसादेन मया प्राप्तो नृपोत्तम

నిత్యం నిన్నే తలచుకుంటూ నేను తపస్సులో స్థిరంగా ఉన్నాను; ఓ నృపోత్తమా, నీ ధర్మప్రసాదం వల్ల నిన్ను నేను పొందితిని।

Verse 4

नहुष उवाच । मदर्थे नियता भद्रे यदि त्वं तपसि स्थिता । गुरोर्वाक्यान्मुहूर्तेन तव भर्ता भवाम्यहम्

నహుషుడు అన్నాడు—హే భద్రే, నాకోసం నీవు తపస్సులో నియతంగా నిలిచినట్లయితే, గురువాక్యముచే క్షణమాత్రంలోనే నేను నీ భర్తనగుదును।

Verse 5

अनया रंभया सार्द्धमावां गच्छाव भामिनि । समारोप्य रथे तां तु तां रंभां तु मनोरमाम्

హే భామినీ! ఈ రంభాతో కలిసి మనం ఇద్దరం వెళ్లుదాం. ఆ మనోహర రంభాను ఎత్తి రథంపై అధిరోహింపజేయి.

Verse 6

तेनैव रथवर्येण वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । जगाम लघुवेगेन ताभ्यां सह महायशाः

అదే ఉత్తమ రథంలో మహాయశస్సుగలవాడు, ఆ ఇద్దరితో కలిసి, వేగంగా వశిష్ఠాశ్రమం వైపు బయలుదేరెను.

Verse 7

तमाश्रमगतं विप्रं समालोक्य प्रणम्य च । तया सार्द्धं महातेजा हर्षेण महतान्वितः

ఆశ్రమానికి వచ్చిన ఆ విప్రుణ్ని చూసి నమస్కరించి, మహాతేజస్సుగలవాడు ఆమెతో కలిసి మహా హర్షంతో నిండిపోయెను.

Verse 8

यथा युद्धं रणे जातं निहतो दानवाधमः । निवेदयामास सर्वं वशिष्ठाय महात्मने

రణరంగంలో యుద్ధం ఎలా జరిగిందో, ఆ అధమ దానవుడు ఎలా హతుడయ్యాడో—అన్నిటినీ మహాత్ముడైన వశిష్ఠునికి వివరంగా నివేదించెను.

Verse 9

वशिष्ठोऽपि समाकर्ण्य नहुषस्य विचेष्टितम् । हर्षेण महताविष्ट आशीर्भिरभिनंद्य तम्

వశిష్ఠుడు కూడా నహుషుని ఈ కార్యాచరణను విని మహా హర్షంతో నిండిపోయి, ఆశీర్వచనాలతో అతనిని అభినందించెను.

Verse 10

तिथौ लग्ने शुभे प्राप्ते तयोस्तु मुनिपुंगवः । विवाहं कारयामास अग्निब्राह्मणसन्निधौ

శుభ తిథి, శుభ లగ్నం వచ్చినప్పుడు మునిపుంగవుడు పవిత్ర అగ్ని మరియు బ్రాహ్మణుల సన్నిధిలో ఆ ఇద్దరి వివాహాన్ని నిర్వహింపజేశాడు।

Verse 11

आशीर्भिरभिनंद्यैव मिथुनं प्रेषितं पुनः । मातरं पितरं पश्य द्रुतं गत्वा महामते

ఆశీర్వచనాలతో అభినందించి ఆ దంపతులను మళ్లీ పంపుతూ—“ఓ మహామతీ, త్వరగా వెళ్లి నీ తల్లి తండ్రులను దర్శించు” అని చెప్పాడు।

Verse 12

त्वां च दृष्ट्वा हि ते माता पितासौ तव सुव्रत । हर्षेण वृद्धिमाप्नोतु पर्वणीव तु सागरः

ఓ సువ్రతా, నిన్ను చూసి నీ తల్లి మరియు నీ తండ్రి ఆనందంతో, పర్వదినంలో సముద్రం అలలతో ఉప్పొంగినట్లు, మరింత వికసించుగాక।

Verse 13

एवं संप्रेषितो वीरो मुनिना ब्रह्मसूनुना । तेनैव रथवर्येण जगाम लघुविक्रमः

ఇలా బ్రహ్మపుత్రుడైన మునిచే పంపబడిన ఆ వీరుడు—పరాక్రమంలో వేగవంతుడు—అదే ఉత్తమ రథంలో బయలుదేరాడు।

Verse 14

नमस्कृत्य द्विजेंद्रं तं गतो मातलिना तदा । स्वपुरं पितरं द्रष्टुं तथैव च स्वमातरम्

ఆ ద్విజేంద్రునికి నమస్కరించి అతడు అప్పుడే మాతలితో కలిసి బయలుదేరి, తన నగరానికి వెళ్లి తన తండ్రిని మరియు తన తల్లిని దర్శించేందుకు సాగాడు।

Verse 15

सूत उवाच । अप्सरा मेनिका नाम प्रेषिता दैवतैस्ततः । आयोर्भार्या सुदुःखेन पतिता शोकसागरे

సూతుడు పలికెను—అప్పుడు దేవతలు మేనికా అనే అప్సరసను పంపిరి. ఆయువు భార్య ఘోర దుఃఖంతో శోకసాగరంలో మునిగిపోయెను.

Verse 16

तामुवाच महाभागां देवीमिंदुमतीं प्रति । मुंच शोकं महाभागे तनयं पश्य सस्नुषम्

ఆమె మహాభాగ్యవతీ దేవి ఇందుమతిని ఉద్దేశించి పలికెను—“హే భాగ్యవతీ, శోకాన్ని విడిచిపెట్టు; కోడలితో కూడిన నీ కుమారుని చూడు.”

Verse 17

निहत्य दानवं पापं तव पुत्रापहारकम् । समायांतं सभायां च वीरश्रियासमन्वितम्

నీ కుమారుని అపహరించిన పాపి దానవుని సంహరించి, అతడు వీరశ్రీతో విరాజిల్లుతూ సభకు తిరిగి వచ్చెను.

Verse 18

सुवृत्तं संगरे तस्य नहुषेण यथा कृतम् । तस्यै निवेदयामास इंदुमत्यै च मेनिका

యుద్ధంలో నహుషుడు చేసిన సత్కార్యమంతటిని, మేనికా ఇందుమతికి యథాతథంగా నివేదించెను.

Verse 19

मेनिकाया वचः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । सखि सत्यं ब्रवीषि त्वमित्युवाच सगद्गदम्

మేనికా వచనాలు విని ఆమె మహా హర్షంతో నిండిపోయెను. గద్గద స్వరంతో—“సఖీ, నీవు సత్యమే పలుకుచున్నావు” అని చెప్పెను.

Verse 20

सामृतं सुप्रियं प्रोक्तं मनःप्रोत्साहकारकम् । जीवादिकं मया देयं त्वयि सर्वस्वमेव हि

నేను అమృతసమానమైన, అత్యంత ప్రియమైన, మనస్సుకు ఉత్సాహం కలిగించే వాక్యాన్ని పలికాను. నా జీవితం సహా సమస్తమును నీకే అర్పించాలి; నీవే నా సర్వస్వము.

Verse 21

एवमाभाष्य तां देवी राजानमिदमब्रवीत् । तव पुत्रो महाबाहुः समायातो हि सांप्रतम्

ఇలా పలికి దేవి రాజుతో చెప్పింది—“నీ మహాబాహు కుమారుడు ఇప్పుడే వచ్చాడు.”

Verse 22

आख्याति च महाराज एषा मे वै वराप्सराः । भर्तारमेवमाभाष्य विरराम सुहर्षिता

మరియు ఆమె చెప్పింది—“ఓ మహారాజా, ఇదే నా శ్రేష్ఠ అప్సర.” ఇలా భర్తతో పలికి ఆమె మహా హర్షంతో మౌనమైంది.

Verse 23

समाकर्ण्य नृपेंद्रस्तु तामुवाच प्रियां प्रति । पुरा प्रोक्तं महाभागे मुनिना नारदेन हि

ఇది విని నృపేంద్రుడు తన ప్రియతో అన్నాడు—“ఓ మహాభాగ్యవతీ, ఇది ముని నారదుడు పూర్వమే చెప్పాడు.”

Verse 24

पुत्रं प्रति न कर्तव्यं दुःखं राजंस्त्वया कदा । तं निहत्य सुवीर्येण दानवं चैष्यते सुतः

ఓ రాజా, నీ కుమారునికి నీవెప్పుడూ దుఃఖం కలిగించకూడదు. అతడు తన వీర్యపరాక్రమంతో ఆ దానవుణ్ని సంహరించి తిరిగి వస్తాడు.

Verse 25

संजातं सत्यमेवं वै मुनिना भाषितं पुरा । अन्यथा वचनं तस्य कथं देवि भविष्यति

ముని పూర్వం పలికినట్లే ఇది అంతా నిజమై సంభవించింది. ఓ దేవీ, అతని వాక్యం ఎలా వేరుగా ఫలించగలదు?

Verse 26

दत्तात्रेयो मुनिश्रेष्ठः साक्षाद्देवो भविष्यति । शुश्रूषितस्त्वया देवि मया च तपसा पुरा

మునిశ్రేష్ఠుడైన దత్తాత్రేయుడు సాక్షాత్తు దేవుడిగా అవతరిస్తాడు. ఓ దేవీ, పూర్వం నీవు సేవచేసావు, నేను తపస్సుతో సేవచేశాను.

Verse 27

पुत्ररत्नं तेन दत्तं वैष्णवांशप्रधारकम् । सदा हनिष्यति परं दानवं पापचेतनम्

అతనికి విష్ణ్వంశాన్ని ధరించిన పుత్రరత్నం ప్రసాదించబడింది. అతడు ఎల్లప్పుడూ పాపచిత్తుడైన దానవుణ్ని సంహరిస్తాడు.

Verse 28

सर्वदैत्यप्रहर्ता च प्रजापालो महाबलः । दत्तात्रेयेण मे दत्तो वैष्णवांशः सुतोत्तमः

అతడు సమస్త దైత్యులను సంహరించేవాడు, ప్రజలను కాపాడే మహాబలవంతుడు. దత్తాత్రేయుడు నాకు ఈ విష్ణ్వంశధారి ఉత్తమ పుత్రుణ్ని ప్రసాదించాడు.

Verse 29

एवं संभाष्य तां देवीं राजा चेंदुमतीं तदा । महोत्सवं ततश्चक्रे पुत्रस्यागमनं प्रति

ఇలా రాణి ఇందుమతితో సంభాషించి, రాజు తన కుమారుని రాకను ఉద్దేశించి మహోత్సవాన్ని నిర్వహించాడు.

Verse 30

हर्षेण महताविष्टो विष्णुं सस्मार वै पुनः

అతడు మహానందంతో పరవశుడై మళ్లీ శ్రీవిష్ణువును స్మరించాడు।

Verse 31

सर्वोपपन्नं सुरवर्गयुक्तमानंदरूपं परमार्थमेकम् । क्लेशापहं सौख्यप्रदं नराणां सद्वैष्णवानामिह मोक्षदं परम्

అది సర్వసంపన్నము, దేవగణసహితము, ఆనందస్వరూపము, ఏకమైన పరమసత్యము; క్లేశాలను తొలగించి, జనులకు సుఖమిచ్చి, ఇక్కడ సద్భక్త వైష్ణవులకు పరమ మోక్షాన్ని ప్రసాదించేది.

Verse 116

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने षोडशाधिकशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణం భూమిఖండంలో—వేనోపాఖ్యానం, గురుతీర్థమాహాత్మ్యం, చ్యవనచరిత్రం, నహుషాఖ్యానం అంతర్గతంగా—నూట పదహారవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।