Adhyaya 6

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच आसीदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / शान्तवातादिकं सर्वं न प्रज्ञायत किञ्चन

ఇతి శ్రీకూర్మపురాణం షట్సాహస్త్రీ సంహిత పూర్వవిభాగంలోని పంచమ అధ్యాయం. శ్రీకూర్ముడు పలికెను—ఒకే భయంకర ఏకార్ణవం, విభాగరహితం, తమోమయం; వాయువు మొదలైనవి అన్నీ శాంతించెను, ఏదియు గ్రహింపబడలేదు।

Verse 2

एकार्णवे तदा तस्मिन् नष्टे स्थावरजङ्गमे / तदा समभवद् ब्रह्मा सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात्

ఆ ఏకార్ణవంలో స్థావరజంగమములన్నీ నశించి అది మాత్రమే మిగిలినప్పుడు, సహస్రాక్షుడు సహస్రపాతుడు అయిన బ్రహ్ముడు అవతరించెను।

Verse 3

सहस्त्रशीर्षा पुरुषो रुक्मवर्णस्त्वतीन्द्रियः / ब्रह्मा नारायणाख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा

సహస్రశిరస్సు గల పురుషుడు, రుక్మవర్ణుడు, ఇంద్రియాతీతుడు—నారాయణనామధేయుడైన ఆ బ్రహ్ముడు అప్పుడు జలములపై యోగనిద్రలో శయనించెను।

Verse 4

इमं चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं नारायणं प्रति / ब्रह्मस्वरूपिणं देवं जगतः प्रभवाप्ययम्

ఇక్కడ నారాయణుని ఉద్దేశించి ఈ శ్లోకమును కూడా ఉదాహరిస్తారు—“బ్రహ్మస్వరూపుడైన దేవుడు, జగత్తుకు ఉద్భవమూ లయమూ ఆయనే।”

Verse 5

आपो नारा इति प्रोक्ता नाम्ना पूर्वमिति श्रुतिः / अयनं तस्य ता यस्मात् तेन नारायणः स्मृतः

శ్రుతి ప్రకారం జలములు (ఆపః) పూర్వం ‘నారా’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి; అవే ఆయనకు అయనం—ఆశ్రయము, నివాసము—కావున ఆయన ‘నారాయణుడు’ అని స్మరింపబడెను।

Verse 6

तुल्यं युगसहस्त्रस्य नैशं कालमुपास्य सः / शर्वर्यन्ते प्रकुरुते ब्रह्मत्वं सर्गकारणात्

సహస్ర యుగాలకు సమానమైన ఆ రాత్రికాలాన్ని గడిపి, ఆ మహారాత్రి అంత్యంలో సృష్టికారణుడై ఆయన మళ్లీ బ్రహ్మత్వాన్ని స్వీకరిస్తాడు।

Verse 7

ततस्तु सलिले तस्मिन् विज्ञायान्तर्गतां महीम् / अनुमानात् तदुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः

అప్పుడు ఆ జలాలలో భూమి అంతర్లీనమైందని గ్రహించి, ప్రజాపతి విచారపూర్వక అనుమానంతో ఆమెను उद्धరించేందుకు సంకల్పించాడు।

Verse 8

जलक्रीडासु रुचिरं वाराहं रुपमास्थितः / अधृष्यं मनसाप्यन्यैर्वाङ्मयं ब्रह्मसंज्ञितम्

జలక్రీడల్లో ఆయన రమ్యమైన వారాహరూపాన్ని ధరించాడు; అయినా ఇతరుల మనసుకూడా అందనివాడు—వాక్స్వరూప బ్రహ్మ, బ్రహ్మనామధేయుడు।

Verse 9

पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविश्य च रसातलम् / दंष्ट्रयाभ्युज्जहारैनामात्माधारो धराधरः

భూమిని उद्धరించుటకై ఆయన రసాతలంలో ప్రవేశించి, తన దంష్ట్రతో ఆమెను పైకి ఎత్తి తెచ్చాడు—సర్వాధారుడైన, లోకధారకుడు।

Verse 10

दृष्ट्वा दंष्ट्राग्रविन्यस्तां पृथिवीं प्रथितपौरुषम् / अस्तुवञ्जनलोकस्थाः सिद्धा ब्रह्मर्षयो हरिम्

దంష్ట్రాగ్రంపై నిలిపిన భూమిని చూచి—ప్రఖ్యాత పరాక్రముడైన ఆయనను—జనలోకస్థ సిద్ధులు, బ్రహ్మర్షులు హరిని స్తుతించారు।

Verse 11

ऋषय ऊचुः नमस्ते देवदेवाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने / पुरुषाय पुराणाय शाश्वताय जयाय च

ఋషులు పలికిరి— దేవదేవా, బ్రహ్మా, పరమేశ్వరా నీకు నమస్కారం; ఆదిపురుషా, పురాతనుడా, శాశ్వతుడా, జయస్వరూపా నీకు ప్రణామం।

Verse 12

नमः स्वयंभुवे तुभ्यं स्त्रष्ट्रे सर्वार्थवेदिने / नमो हिरण्यगर्भाय वेधसे परमात्मने

స్వయంభూ, సృష్టికర్త, సర్వార్థవేదీ నీకు నమః; హిరణ్యగర్భా, వేదహా (వేధస్), పరమాత్మా నీకు నమస్కారం।

Verse 13

नमस्ते वासुदेवाय विष्णवे विश्वयोनये / नारायणाय देवाय देवानां हितकारिणे

వాసుదేవా, విష్ణువా, విశ్వయోనియైన నీకు నమస్కారం; నారాయణ దేవా, దేవతల హితకారిణీ, నీకు ప్రణామం।

Verse 14

नमो ऽस्तु ते चतुर्वक्त्रे शार्ङ्गचक्रासिधारिणे / सर्वभूतात्मभूताय कूटस्थाय नमो नमः

చతుర్ముఖా, శార్ఙ్గధనుస్సు, చక్రం, ఖడ్గం ధరించిన నీకు నమః; సమస్త భూతాల అంతరాత్మగా ఉన్న కూటస్థ అవికార్యుడా, నీకు మళ్లీ మళ్లీ ప్రణామం।

Verse 15

नमो वेदरहस्याय नमस्ते वेदयोनये / नमो बुद्धाय शुद्धाय नमस्ते ज्ञानरूपिणे

వేదరహస్యస్వరూపా నీకు నమః, వేదయోనియైన నీకు నమస్కారం; బుద్ధుడా (ప్రబుద్ధా), శుద్ధుడా నీకు నమః, జ్ఞానరూపా నీకు ప్రణామం।

Verse 16

नमो ऽस्त्वानन्दरूपाय साक्षिणे जगतां नमः / अनन्तायाप्रमेयाय कार्याय करणाय च

ఆనందస్వరూపుడా, నీకు నమస్కారం; సమస్త లోకాల సాక్షీ, నీకు నమః. అనంతుడా, అప్రమేయుడా—కార్యమూ కారణమూ అయిన నీకు నమః.

Verse 17

नमस्ते पञ्चबूताय पञ्चभूतात्मने नमः / नमो मूलप्रकृतये मायारूपाय ते नमः

పంచమహాభూతస్వరూపుడా నీకు నమః; పంచభూతాల అంతరాత్మవైన నీకు నమః. మూలప్రకృతియైన నీకు నమస్కారం; మాయారూపుడా నీకు నమః.

Verse 18

नमो ऽस्तु ते वराहाय नमस्ते मत्स्यरूपिणे / नमो योगाधिगम्याय नमः सकर्षणाय ते

వరాహస్వరూపుడా నీకు నమః; మత్స్యరూపిణీ నీకు నమస్కారం. యోగమార్గమున పొందదగిన నీకు నమః; హే సంకర్షణా, నీకు నమః.

Verse 19

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं त्रिधाम्ने दिव्यतेजसे / नमः सिद्धाय पूज्याय गुणत्रयविभाविने

త్రిమూర్తిస్వరూపుడా నీకు నమః; త్రిధామాధిపతీ, దివ్యతేజస్సు గలవాడా నీకు నమస్కారం. సిద్ధుడా, పూజ్యుడా, త్రిగుణవిభావకుడా నీకు నమః.

Verse 20

तमो ऽस्त्वादित्यवर्णाय नमस्ते पद्मयोनये / नमो ऽमूर्ताय मूर्ताय माधवाय नमो नमः

ఆదిత్యవర్ణుడా, నీ సన్నిధిలో తమస్సు తొలగిపోవుగాక; పద్మయోనియైన నీకు నమస్కారం. అమూర్తుడవూ మూర్తుడవూ అయిన మాధవా, నీకు పునఃపునః నమః.

Verse 21

त्वयैव सृष्टमखिलं त्वय्येव लयमेष्यति / पालयैतज्जगत् सर्वं त्राता त्वं शरणं गति

హే ప్రభూ! ఈ సమస్త జగత్తు నీ చేతనే సృష్టింపబడింది, చివరకు నీలోనే లయమగును. ఈ లోకమంతటిని రక్షించుము; నీవే త్రాత, శరణు, పరమగతి.

Verse 22

इत्थं स भगवान् विष्णुः सनकाद्यैरभिष्टुतः / प्रसादमकरोत् तेषां वराहवपुरीश्वरः

ఇలా సనకాది ఋషులచే స్తుతింపబడిన భగవాన్ విష్ణువు—వరాహవపురీశ్వరుడు—వారిపై ప్రసన్నుడై అనుగ్రహం ప్రసాదించెను.

Verse 23

ततः संस्थानमानीय पृथिवीं पृथिवीपतिः / मुमोच रूपं मनसा धारयित्वा प्रिजापतिः

ఆ తరువాత భూపతి ప్రజాపతి భూమిని యథాస్థానంగా సరిచేసి, ఆ రూపాన్ని మనస్సులో ధారించి, స్థిరస్థితిలో ఆమెను స్థాపించెను.

Verse 24

तस्योपरि जलौघस्य महती नौरिव स्थिता / विततत्वाच्च देहस्य न मही याति संप्लवम्

ఆ ఉగ్ర జలప్రవాహం పై మహా భూమి విస్తార నౌకవలె స్థిరంగా నిలిచెను; ఆయన దేహం విస్తరించి ఆధారమై ఉండుటచే భూమి ప్రళయజలంలో మునగలేదు.

Verse 25

पृथिवीं तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद् गिरीन् / प्राक्सर्गदग्धानखिलांस्ततः सर्गे ऽदधन्मनः

భూమిని సమతలంగా చేసి సక్రమంగా ఏర్పాటు చేసి, భూమిపై పర్వతాలను కూర్చెను. ఆపై ప్రాక్సర్గాగ్నిలో దగ్ధమైన సమస్తాన్ని చూచి, పునఃసృష్టి చేయుటకు మనస్సును నిలిపెను.