Adhyaya 97: The Glory of Rudra: The Origin of the Kapālamocana Pilgrimage Site and Rudra’s Expiatory Vow

Verse 1

॥ अथ रुद्रमाहात्म्यम् ॥ वराह उवाच ॥ अथ रुद्रव्रतोत्पत्तिं शृणु देवि वरानने ॥ येन ज्ञातेन पापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥

இப்போது ருத்ர மஹாத்மியம். வராஹர் கூறினார்—அழகிய முகத்தையுடைய தேவியே, ருத்ரவ்ரதத்தின் தோற்றத்தை கேள்; இதை அறிந்தால் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

ब्रह्मणा तु यदा सृष्टः पूर्वं रुद्रो वरानने ॥ तृतीये जन्मनि विभुः पिङ्गाक्षो नीललोहितः ॥

அழகிய முகத்தையுடையவளே, பிரம்மா முதலில் ருத்ரனைப் படைத்தபோது, மூன்றாம் பிறவியில் அந்த வல்லவன் ‘பிங்காக்ஷ’ என்றும் ‘நீலலோஹித’ என்றும் வெளிப்பட்டான்.

Verse 3

तदा कौतूहलाद्ब्रह्मा स्कन्धे तं जगृहे प्रभुः ॥ स्कन्धारूढस्तदा रुद्रो ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः ॥

அப்போது ஆர்வத்தால் ஆண்டவனான பிரம்மா அவரைத் தன் தோளில் எடுத்தார். அவ்வமயம் வெளிப்படாத பிறப்புடைய பிரம்மாவின் தோளில் ருத்ரன் அமர்ந்திருந்தான்.

Verse 4

जन्मतश्च शिरो यद्धि पञ्चमं तज्जगाद ह ॥ मन्त्रंाथर्वणं रुद्रो येन सद्यः प्रमुच्यते ॥

மேலும் தலை தொடர்பாக அதை ‘ஐந்தாவது’ என அவர் கூறினார். பின்னர் ருத்ரன் அதர்வண மந்திரத்தை உபதேசித்தான்; அதனால் உடனே விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 5

कपालिन् रुद्र बभ्रोऽथ भव कैरात सुव्रत ॥ पाहि विश्वं विशालाक्ष कुमार वरविक्रम ॥

ஏ கபாலின், ஏ ருத்ரா, ஏ பப்ரு; ஏ பவா, ஏ கைராதா, ஏ சுவ்ரதா—ஏ விசாலாக்ஷா, ஏ சிறந்த வீரத்தையுடைய குமாரா, உலகை காப்பாயாக।

Verse 6

एवमुक्तस्तदा रुद्रो भविष्यैर्नामभिर्भवः ॥ कपालशब्दात्कुपितस्तच्छिरो विचकर्त्त ह ॥

இவ்வாறு அழைக்கப்பட்ட ருத்ரன்—பவன்—எதிர்காலத்தில் அறியப்படும் பெயர்களால் போற்றப்பட்டான். ‘கபால’ என்ற சொல்லால் கோபமுற்று, அப்போது அந்தத் தலையை வெட்டினான் என்று வரலாறு கூறுகிறது।

Verse 7

वामाङ्गुष्ठनखेनाद्यं प्राजापत्यं विचक्षणः ॥ तन्निकृत्तं शिरो धात्री हस्तलग्नं बभूव ह ॥

விசாரமுடையவன் (ருத்ரன்) தன் இடது பெருவிரல் நகத்தால் பிரஜாபதியின் ஆதித் தலையை வெட்டினான். ஏ தாத்ரீ, வெட்டப்பட்ட அந்தத் தலை அவன் கையில் ஒட்டிக் கொண்டது என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 8

तस्मिन्निकृत्ते शिरसि प्राजापत्यं त्रिलोचनः ॥ ब्रह्माणं प्रयतो भूत्वा रुद्रो वचनमब्रवीत् ॥

பிரஜாபதியின் தலை வெட்டப்பட்டபோது, மும்முகக் கண்களையுடைய ருத்ரன் அமைதியுடன் கவனமாய் இருந்து பிரம்மாவிடம் வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 9

रुद्र उवाच ॥ कथं कपालं मे देव करात्पतति सुव्रत ॥ नश्यते च कथं पापं ममैदद्वद सुव्रत ॥

ருத்ரன் கூறினான்—ஏ தேவா, ஏ சுவ்ரதா, என் கையிலிருந்து இந்தக் கபாலம் எவ்வாறு விழும்? மேலும் என் இந்தப் பாபம் எவ்வாறு அழியும்? ஏ சுவ்ரதா, இதை எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 10

एवमुक्तस्तदा रुद्रो ब्रह्मणाऽव्यक्तमूर्त्तिना ॥ आजगाम गिरिं गन्तुं माहेन्द्रं पापनाशनम् ॥

அவ்யக்த ரூபமுடைய பிரம்மா இவ்வாறு கூறியபோது, ருத்ரன் பாபநாசகமான மாஹேந்திர மலைக்குச் செல்லப் புறப்பட்டான்।

Verse 11

तत्र स्थित्वा महादेवस्तच्छिरो बिभिदे त्रिधा ॥ तस्मिन् भिन्ने पृथक्केशान्गृहीत्वा भगवान्भवः ॥

அங்கே தங்கி மகாதேவன் அந்தக் கபாலத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிளந்தான்; அது பிளந்தபின் பகவான் பவனாகிய அவர் முடியைத் தனித்தனியாக எடுத்தார்।

Verse 12

यज्ञोपवीतं केशं तु महास्थ्नाक्षमणींस्तथा ॥ कपालशकलं चैकमसृक्पूर्णं करे स्थितम् ॥

மேலும் அவர் யஜ்ஞோபவீதம், முடி, அதுபோல மகா ருத்ராட்ச மாலையையும் எடுத்தார்; இரத்தம் நிறைந்த கபாலத்தின் ஒரு துண்டு அவரது கையில் இருந்தது।

Verse 13

अपरं खण्डशः कृत्वा जटाजूटे न्यवेशयत् ॥ एवं कृत्वा महादेवो बभ्रामेमां वसुन्धराम् ॥

மற்ற பகுதியைத் துண்டுத் துண்டாகச் செய்து அவர் தமது ஜடாமுடியில் பதித்தார்; இவ்வாறு செய்து மகாதேவன் இந்த வஸுந்தரையில் உலாவினான்।

Verse 14

सप्तद्वीपवतीं पुण्यां मज्जंस्तीर्थेषु नित्यशः ॥ समुद्रे प्रथमं स्नात्वा ततो गङ्गां व्यगाहत ॥

ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட புண்ணிய உலகில் அவர் தினமும் தீர்த்தங்களில் மூழ்கி நீராடினார்; முதலில் கடலில் நீராடி, பின்னர் கங்கையில் இறங்கினார்।

Verse 15

वितस्तां चन्द्रभागां च गोमतीं सिन्धुमेव च ॥ तुङ्गभद्रां तथा गोदामुत्तरे गण्डकीं तथा ॥

அவர் விதஸ்தா, சந்திரபாகா, கோமதி, சிந்து ஆகிய நதிகளையும்; அதுபோல துங்கபத்ரா, கோதா நதிகளையும், வடநாட்டில் கந்தகீ நதியையும் தரிசித்தார்।

Verse 16

नेपालं च ततो गत्वा ततो रुद्रमहालयम् ॥ ततो दारुवनं गत्वा केदारगमनं पुनः ॥

பின்னர் அவர் நேபாளம் சென்று, அதன் பின் ருத்ரனின் மகா ஆலயத்தை அடைந்தார்; அங்கிருந்து தாருவனம் சென்று, மீண்டும் கேதாரத்தை நோக்கி சென்றார்।

Verse 17

महेश्वरं ततो गत्वा गयां पुण्यामथागमत् ॥ तत्र फल्गुकृतस्नानः पितॄन्सन्तर्प्य यत्नतः ॥

பின்னர் மகேஸ்வரத்தை அடைந்து, அவர் புனிதமான கயாவிற்கு வந்தார். அங்கு பல்கு நதியில் நீராடி, மிகுந்த முயற்சியுடன் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பண முதலிய அர்ப்பணங்களால் திருப்தி செய்தார்।

Verse 18

परिधानं तु कौपीनं नग्नः कापालिकोऽभवत् ॥ भ्रमतः परिधानं तु कौपीनं रशनागतम् ॥

அவருடைய ஆடை கௌபீனம் மட்டுமே; நிர்வாணனாய் அவர் காபாலிகனானார். அலைந்து திரிந்தபோது அந்தக் கௌபீனமே இடுப்பில் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட ஆடையாக அமைந்தது।

Verse 19

तस्मिंस्तु पतिते देवि नग्नः कापालिकोऽभवत्॥

தேவி, அது (கபாலம்) விழுந்தபோது அவர் நிர்வாண காபாலிகனானார்।

Verse 20

पुनरब्दद्वयं भ्रान्तस्तीर्थे तीर्थे हरः स्वयम्॥ कपालं त्यक्तुकामः सन् तद्धस्तात्तत्तु नापतत्॥

மீண்டும் இரண்டு ஆண்டுகள் தானே ஹரன் (சிவன்) தீர்த்தம் தீர்த்தமாகச் சுற்றினார். கபாலத்தைத் துறக்க விரும்பினாலும் அது அவரது கையிலிருந்து விழவில்லை.

Verse 21

पुनरब्दद्वयं भ्रान्तो ब्रह्माण्डं तीर्थकारणात्॥ तीर्थेतीर्थे हरः स्नात्वा कपालं त्यक्तुमिच्छति॥

தீர்த்தங்களின் காரணமாக மீண்டும் இரண்டு ஆண்டுகள் அவர் பிரபஞ்சமெங்கும் அலைந்தார். ஹரன் (சிவன்) ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் நீராடி கபாலத்தைத் துறக்க விரும்பினார்.

Verse 22

त्यजतोऽपि न तद्धस्ताच्छ्यवते भूतधारिणि॥ ततोऽब्दमेकं बभ्राम हिमवत्पर्वते शुभे॥

ஓ பூததாரிணி (தேவி), துறக்க முயன்றாலும் அது அவரது கையிலிருந்து நழுவவில்லை. பின்னர் அவர் புனிதமான ஹிமவத் மலையில் ஒரு ஆண்டு சுற்றினார்.

Verse 23

ततोऽन्यद्वर्षमेकं तु वर्तते हिमवद्गिरौ॥ भ्रमतो विभ्रमो जातस्त्रिणेत्रस्य महात्मनः॥

பின்னர் இன்னொரு ஆண்டு அவர் ஹிமவத் கிரியிலேயே தங்கினார். அலைந்து திரிந்தபோது மகாத்மையான மும்முகன் (மூன்றுகண் சிவன்) மனத்தில் மயக்கம் எழுந்தது.

Verse 24

पुनरब्दद्वयं चान्यत्परमेष्ठी वृषाकपिः॥ बभ्राम रुद्रस्तीर्थानि पुराणानि समन्ततः॥

மேலும் மீண்டும் இரண்டு ஆண்டுகள் பரமேஷ்டி வ்ருஷாகபி எனப்படும் ருத்ரன், எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ள பழமையான தீர்த்தங்களைச் சுற்றினார்.

Verse 25

कस्यचित्त्वथ कालस्य द्वादशेऽब्दे धराधरे॥ वाराणसीं गतो देवस्तत्र स्नानमथारभत्॥

பின்னர் சில காலம் கழிந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின், தராதரன் எனும் தேவர் வாராணசிக்கு சென்று அங்கே ஸ்நான விதியைத் தொடங்கினார்।

Verse 26

गङ्गायां देवदेवेशो यावन्मज्जति भामिनि॥ भवेत्कपालं पतितं हस्ताग्राद्ब्रह्मणः पुरा॥

ஒளிமிகு பெண்ணே, தேவர்களின் தேவேசன் கங்கையில் மூழ்கியபோது, முன்பு பிரம்மாவிடமிருந்து (பெற்ற) கபாலம் அவன் கையின் முனையிலிருந்து விழுந்தது।

Verse 27

गत्वा हरिहरक्षेत्रं स्नात्वा देवाङ्गदे तथा॥ सोमेश्वरं समभ्यर्च्य गतोऽसौ चक्रतीर्थकम्॥

அவன் ஹரிஹரக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று, தேவாங்கதத்தில் அதுபோல ஸ்நானம் செய்து, சோமேஸ்வரரை முறையாக அர்ச்சித்து, சக்கர தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 28

तत्र स्नात्वा तथा नत्वा त्रिजलेश्वरसंज्ञितम्॥ अयोध्यायां तथा गत्वा वाराणस्यां ततोऽगमत्॥

அங்கே ஸ்நானம் செய்து, திரிஜலேஸ்வரர் என அழைக்கப்படும் (தெய்வத்தை) வணங்கி, அயோத்திக்குச் சென்று, பின்னர் வாராணசிக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 29

द्वादशाब्दैर्गतवतः सीमाचारिगणैस्तथा ॥ बलात्कारेण तद्धस्तात्कपालं पातितं भुवि

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபின், எல்லையை காவல் செய்யும் கணங்களாலும், வலுக்கட்டாயமாக அவன் கையிலிருந்த கபாலம் பூமியில் விழச் செய்யப்பட்டது।

Verse 30

कपालमोचनं तीर्थं ततो जातमघापहम् ॥ गङ्गाम्भसि ततः स्नाप्य विश्वेशं पूज्य भक्तितः

அந்நிகழ்வினால் ‘கபாலமோசன’ எனும் தீர்த்தம் தோன்றியது; அது பாபநாசகம். பின்னர் கங்கை நீரில் நீராடி, பக்தியுடன் விஸ்வேஸ்வரரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 31

रुद्रो विशुद्धिमापन्नो मुक्तः स ब्रह्महत्यया ॥ कपालमोचनं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

ருத்ரர் தூய்மையை அடைந்தார்; பிராமணஹத்தியா எனும் களங்கத்திலிருந்து விடுபட்டார். ‘கபாலமோசன’ எனும் தீர்த்தம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 32

यत्राप्लुतो नरो भक्त्या ब्रह्महा तु विशुध्यति ॥ कपालं पतितं दृष्ट्वा रुद्रहस्ताच्चतुर्मुखः

எங்கு பக்தியுடன் நீராடிய மனிதன்—பிராமணஹத்தியா செய்தவனாயினும்—தூய்மையடைகிறான். ருத்ரரின் கையிலிருந்து விழுந்த கபாலத்தைப் பார்த்து நான்முகன் (பிரம்மா) …

Verse 33

आगतो देवसहितो वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ ब्रह्मोवाच ॥ भव रुद्र विशालाक्ष लोकमार्गव्यवस्थित

அவர் தேவர்களுடன் வந்து இவ்வாக்கியத்தை உரைத்தார். பிரம்மா கூறினார்—‘ஓ பவா, ஓ ருத்ரா, விசாலாக்ஷா, உலகமார்க்கத்தில் நிலைபெற்றவனே …’

Verse 34

भव रुद्र विरूपाक्ष लोकमार्गे व्यास्थितः ॥ व्रतानि कुरु ते देव त्वच्छीर्णानि महाप्रभो ॥ कपालं गृहीत्वा यद्भ्रान्तं कपालव्यग्रपाणिना ॥ तद्व्रतं नग्नकपालं भविष्यति नृणां भुवि

‘ஓ பவா, ஓ ருத்ரா, ஓ விரூபாக்ஷா, உலகமார்க்கத்தில் நிலைபெற்று இரு. ஓ தேவா, ஓ மகாப்ரபோ, நீ மேற்கொண்ட விரதங்களைச் செய். கபாலத்தை கையில் ஏந்தி, கபாலத்தில் மனம் பதிந்த கையுடன் செய்த அந்த அலைச்சல்—அவ்விரதமே பூமியில் மனிதர்களிடையே “நக்னகபால” எனப் பெயர்பெறும்.’

Verse 35

यच्च ते बभ्रुता जाता हिमवत्यचलोत्तमे ॥ भ्रमतोस्तद्व्रतं देव बाब्रव्यं तद्भविष्यति

ஓ தேவா! ஹிமவத் எனும் மலைமுதன்மையில் நீ அலைந்தபோது உனக்கு ஏற்பட்ட பப்ருதா (செம்பொன் நிற) நிலை, அதுவே ‘பாப்ரவ்ய’ எனும் விரதமாக ஆகும்.

Verse 36

ये पुरस्कृत्य देवास्त्वां पूज्यं यद्विधिनान्विताः ॥ शास्त्राणि तानि सर्वेषां कथयिष्यामि नान्यथा

எந்த தேவர்கள் உன்னைப் பூஜ்யனென முன்னிறுத்தி முறையான விதியுடன் வழிபடுகிறார்களோ—அவர்களுக்குரிய எல்லா சாஸ்திர விதிகளையும் நான் அப்படியே உரைப்பேன்; வேறாக அல்ல.

Verse 37

व्रतानि कुरुते देव त्वत्कृतानि हि पुत्रक ॥ स त्वत्प्रसाद्देवेश ब्रह्महापि विशुध्यति

ஓ தேவா! நீ நிறுவிய விரதங்களை யார் அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் உன் அருளால், ஓ தேவேசா, பிரம்மஹத்தியாளனாக இருந்தாலும் தூய்மையடைவார்.

Verse 38

यद्व्रतं नग्नकपालं यद्बाब्रव्यं त्वया कृतम् ॥ यत्कृतं शुद्धशैवं च तत्तन्नाम्ना भविष्यति

‘நக்னகபால’ எனும் விரதமும், நீ செய்த ‘பாப்ரவ்ய’ விரதமும், மேலும் ‘சுத்தசைவ’ அனுஷ்டானமும்—அவை அனைத்தும் தத்தம் பெயர்களாலேயே பிரசித்தி பெறும்.

Verse 39

मां पुरस्कृत्य देवास्त्वं पूज्यसे यैर्विधानतः ॥ तेषां शास्त्राणि सर्वाणि शास्त्रं पाशुपतं तथा

என்னை முன்னிறுத்தி தேவர்கள் முறையான விதியின்படி உன்னை வழிபடுகின்றனர்; அவர்களுடைய பல சாஸ்திரங்களில் பாசுபத சாஸ்திரமும் அதுபோலவே (அதிகாரமானதாக) கருதப்படுகிறது.

Verse 40

कथयस्व महादेव सविधानं समासतः ॥ एवमुक्तस्ततो रुद्रो ब्रह्मणा अव्यक्तमूर्त्तिना

ஓ மகாதேவா, விதிமுறைகளுடன் கூடிய செயல்முறையைச் சுருக்கமாகக் கூறுவாயாக. இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், அவ்யக்தமூர்த்தியான பிரம்மா ருத்ரனை உரைத்தார்.

Verse 41

देवैर्जयेति संतुष्टः कैलासनिलयं ययौ ॥ ब्रह्मा चापि सुरैः सार्द्धं गतः स्वर्लोकमुत्तमम्

தேவர்களின் ‘ஜயம்’ என்ற முழக்கத்தால் மகிழ்ந்து அவர் கைலாச வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றார். பிரம்மாவும் தேவர்களுடன் சிறந்த ஸ்வர்லோகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 42

देवा अपि ययुः खं च स्वस्थानं ते यथागतम् ॥ एतद्रुद्रस्य माहात्म्यं मया ते परिकीर्त्तितम्

தேவர்களும் ஆகாய வழியாக, வந்தபடியே, தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குச் சென்றனர். இவ்வாறு ருத்ரனுடைய மஹிமையை நான் உனக்குக் கூறினேன்.

Verse 43

चरितं यच्च देवस्य वित्तं समभवद्भुवि

மேலும் (இனி) அந்த தேவனுடைய சரிதத்தையும், பூமியில் எத்தகைய செல்வம் தோன்றியதையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 44

सरस्वतीं ततो गत्वा यमुनासङ्गमं ततः ॥ शतद्रुं च ततो गत्वा देविकां च महानदीम्

பின்பு சரஸ்வதியிடம் சென்று, அதன் பின் யமுனையின் சங்கமத்திற்குச் சென்று; அடுத்து சதத்ருவிற்குச் சென்று, மேலும் மகாநதியான தேவிகாவிற்கும் சென்றார்.

Verse 45

ब्रह्मोवाच ॥ इदमेव व्रतं देव चर कापालिकं विभो ॥ समयाचारसंयुक्तं कृत्वा स्वेनैव तेजसा

பிரம்மா கூறினார்—தேவனே, இதுவே விரதம்; வல்லவனே, கபாலிக விரதத்தை அனுஷ்டி. கால-ஆசார ஒழுக்கங்களுடன், உன் சொந்த தேஜஸால் இதை ஏற்று நிறைவேற்று.

Verse 46

एवं वेगेन सकलं ब्रह्माण्डं भूतधारिणि ॥ बभ्राम सर्वदेवेशः षष्ठेऽब्दे तस्य चापतत्

இவ்வாறு, உயிர்களைத் தாங்குபவளே, அவர் அத்தகைய வேகத்துடன் முழு பிரபஞ்சமண்டலமெங்கும் அலைந்தார்; மேலும் ஆறாம் ஆண்டில் அது அவருக்கும் நேர்ந்தது.

Verse 47

कपालमोचनं नाम ततस्तीर्थमनुत्तमम् ॥ पृथिव्यां ख्यातिमगमद्वाराणस्यां धराधरे

பின்னர் ‘கபாலமோசன’ எனப்படும் ஒப்பற்ற தீர்த்தம் தோன்றியது; அது பூமியில் புகழடைந்தது—வாரணாசியில், அந்த தராதரத்தில்.

Verse 48

यच्छेदानीं विशुद्धस्य तीर्थेऽस्मिन्देहशुद्धता ॥ तच्छुद्धशैवं भवतु व्रतं ते पापनाशनम्

இப்போது இந்தத் தீர்த்தத்தில் தூய்மையடைந்தவர்க்கு உடல்-தூய்மை கிடைக்குமாயின், உன் விரதமும் தூய சைவ விரதமாக—பாவநாசகமாக ஆகுக.