Adhyaya 162: The Efficacy and Merit of Cakra-tīrtha

Verse 1

अथ चक्रतीर्थप्रभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्‍धरे ॥ चक्रतीर्थे पुरावृत्तं मथुरायास्तथोत्तरे ॥

இப்போது சக்ரதீர்த்தத்தின் மகிமை. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—வசுந்தரையே, நான் மீண்டும் வேறொரு நிகழ்வை உரைப்பேன்; கேள்—மதுரையின் வடக்கே உள்ள சக்ரதீர்த்தத்தில் முற்காலத்தில் நிகழ்ந்த வரலாறு.

Verse 2

महागृहॊदयम् नाम जम्बूद्वीपस्य भूषणम् ॥ तस्मिन् पुरवरे दिव्ये ब्राह्मणो वसते शुभे

‘மஹாக்ருஹோதயம்’ எனும் நகரம் உள்ளது; அது ஜம்பூத்வீபத்தின் அணிகலன் எனப் புகழப்படுகிறது. அந்த தெய்வீகமும் மங்களமும் ஆன சிறந்த நகரில் ஒரு பிராமணன் வாழ்கிறான்.

Verse 3

स कन्यां पुत्रम् आदाय ब्राह्मणो वेदपारगः ॥ शालिग्रामं महापुण्यम् अगच्छद् ब्राह्मणोत्तमः

வேதங்களில் புலமை பெற்ற அந்தப் பிராமணன் மகளையும் மகனையும் உடன் அழைத்து, மிகப் புண்ணியமான சாலிகிராமத்திற்குச் சென்றான்; அவன் பிராமணர்களில் சிறந்தவன்.

Verse 4

तत्रासौ वासम् अकरोत् पुण्यसेवी जितेन्द्रियः ॥ तीर्थसेवी तथा स्नायी देवतादर्शने रतः

அங்கே அவன் தங்கினான்—புண்ணியச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, புலன்களை அடக்கியவன்; தீர்த்த சேவையில் நிலைத்து, நியம ஸ்நானம் செய்து, தெய்வ தரிசனத்தில் மனம் கொண்டவன்.

Verse 5

तत्र सिद्धेन संवासो ब्राह्मणस्याभवत्तदा ॥ स सिद्धो वसते नित्यं कल्पग्रामे च सर्वदा

அப்போது அங்கே அந்தப் பிராமணனுக்கு ஒரு சித்தருடன் இணை வாழ்வு ஏற்பட்டது. அந்தச் சித்தர் எப்போதும்—நித்தியமாக—கல்பகிராமத்தில் வாசிப்பார் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 6

गच्छेत्स सर्वकालं तु शालिग्रामे वसुन्धरे ॥ स तेन सह सङ्गत्य कान्यकुब्जनिवासिना

வசுந்தரையே! அவன் எக்காலமும் சாலிகிராமத்திற்குச் செல்வான். மேலும் கான்யகுப்ஜத்தில் வாழ்ந்த அவனைச் சந்தித்து, அவனுடன் சங்கமித்து பழகினான்.

Verse 7

कल्पग्रामविभूतिं च नित्यकालम् अवर्णयत् ॥ कल्पग्रामविभूतिं च श्रुत्वा स मुनिसत्तमः

அவன் எப்போதும் கல்பகிராமத்தின் வைபவத்தை விவரித்தான். கல்பகிராமத்தின் வைபவத்தை கேட்ட அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் (மிகவும் மனம் கவரப்பட்டார்).

Verse 8

गमने बुद्धिरुत्पन्ना ततः सिद्धमयाचत ॥ मित्रत्वं वर्त्तते सिद्ध नयस्वात्मनिवेशने

அவனுக்கு செல்லும் தீர்மானம் எழுந்தது. பின்னர் அவன் சித்தனை வேண்டினான்— “ஓ சித்தா, நமக்குள் நட்பு உள்ளது; உன் சொந்த வாசஸ்தலத்திற்குக் என்னை அழைத்துச் செல்।”

Verse 9

ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा सिद्धो वचनमब्रवीत् ॥ तत्र सिद्धा हि गच्छन्ति तेन तत्र गतिर्भवेत्

பிராமணனின் சொற்களை கேட்ட சித்தன் கூறினான்— “அங்கே சித்தர்கள் நிச்சயமாகச் செல்கிறார்கள்; ஆகவே அந்த இடத்திற்குச் செல்லும் வழியும் அணுகலும் சாத்தியமாகிறது।”

Verse 10

दक्षिणे तु करे गृह्य ब्राह्मणं वेदपारगम् ॥ वामे चैव करे गृह्य तस्य पुत्रं महामतिम्

வலது கையால் வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணனைப் பிடித்து, இடது கையால் அவனுடைய மிகுந்த அறிவுடைய மகனையும் பிடித்து…

Verse 11

उत्पपात तदा सिद्धो गृहीत्वा ब्राह्मणोत्तमौ ॥ कल्पग्रामे तु तौ मुक्तौ पितापुत्रौ वसुन्धरे

அப்போது சித்தன் அந்த இரு சிறந்த பிராமணர்களையும் எடுத்துக்கொண்டு பாய்ந்து உயர்ந்தான். ஓ வசுந்தரா, கல்பகிராமத்தில் தந்தை-மகன் இருவரையும் அங்கே விடுவித்தான்।

Verse 12

तत्र तौ वसतो नित्यं कल्पग्रामे द्विजोत्तमौ ॥ तत्र कालेन महता रुग्देहे चाभवत्तदा ॥

அங்கே கல்பகிராமத்தில் அந்த இரு சிறந்த த்விஜர்கள் எப்போதும் வாழ்ந்தனர். நீண்ட காலம் சென்றபின் உடலில் நோய் ஏற்பட்டது।

Verse 13

रुजा तु पीड्यमानः स दशमीं च दशां गतः ॥ मर्तुकामो द्विजवरो निरीक्ष्य सुतमुत्तमम् ॥

வலியால் மிகுந்து துன்புற்று அவர் தசம நிலையினை அடைந்தார். மரிக்க விரும்பிய அந்தச் சிறந்த பிராமணர் தம் உத்தம புத்திரனை நோக்கினார்।

Verse 14

उवाच पुत्रं धर्मात्मा मरणे समुपस्थिते ॥ गङ्गातीरे च मां पुत्र नय त्वं मा विलम्बय ॥

மரணம் அணுகியபோது தர்மாத்மா தம் மகனிடம் கூறினார்— “மகனே, என்னை கங்கைக் கரைக்கு அழைத்துச் செல்; தாமதிக்காதே।”

Verse 15

तेन पुत्रेण नीतोऽसौ गङ्गातीरे महामुनिः ॥ रुरोद पुत्रस्तु तदा पितृस्नेहसमन्वितः ॥

அந்த மகன் அழைத்துச் செல்ல, அந்த மகாமுனி கங்கைக் கரையை அடைந்தார். அப்போது தந்தை மீது அன்பு நிறைந்த மகன் அழுதான்।

Verse 16

वेदाध्ययनशीलः स पितृभक्त्या नियन्त्रितः ॥ वसतस्तस्य वै तत्र कालो जातो महामतेः ॥

அவர் வேதப் படிப்பில் ஈடுபட்டவரும், தந்தைபக்தியால் கட்டுப்பட்டவருமாய் இருந்தார். அங்கே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கையில் அந்த மகாமதியின் நியதிக் காலம் வந்தடைந்தது।

Verse 17

कल्पग्रामे तदा सिद्धस्तस्य कन्या सुमध्यमा ॥ वरमन्वेषयन्ती सा न प्राप्तस्तु तया मतः ॥

அப்போது கல்பகிராமத்தில் ஒரு சித்தர் இருந்தார்; அவருடைய மெலிந்த இடையுடைய மகள் வரனைத் தேடினாள்; ஆனால் அவள் விரும்பிய வரன் அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை।

Verse 18

कदाचिद्देवयोगेन कान्यकुब्जनिवासिनः ॥ गृहे प्रविष्टो विप्रः स भोजनार्थं महामतिः ॥

ஒருமுறை தெய்வயோகத்தால் அந்த மகாமதி பிராமணன் உணவுக்காக கான்யகுப்ஜ வாசியின் வீட்டில் நுழைந்தான்।

Verse 19

दिव्यज्ञानॆन तं ज्ञात्वा पूजयामास तं द्विजः ॥ पूजयित्वा यथान्यायं कन्यां तस्मै ददौ तदा ॥

தெய்வ ஞானத்தால் அவனை அறிந்து அந்த த்விஜன் அவனைப் போற்றிப் பூஜித்தான். முறையின்படி பூஜித்து பின்னர் தன் மகளைக் அவனுக்குக் கொடுத்தான்।

Verse 20

श्वशुरस्य गृहे नित्यं भोजनं कुरुते द्विजः ॥ वसते पितृसन्निध्ये प्रतिचारी स पुत्रकः ॥

மாமனாரின் வீட்டில் அந்த த்விஜன் தினமும் உணவு உண்ணுகிறான். அந்த மகன் தந்தையின் அருகில் பணிவுடன் சேவை செய்து வாழ்கிறான்।

Verse 21

काले भगवतस्तस्य अतिक्षीणः पिता तदा ॥ तं दृष्ट्वा क्षीणतां प्राप्तं श्वशुरं पर्यपृच्छत ॥

காலப்போக்கில் அவனுடைய வணக்கத்திற்குரிய தந்தை மிகுந்து சோர்ந்தார். சோர்வடைந்த மாமனாரைக் கண்டு அவன் மரியாதையுடன் கேட்டான்।

Verse 22

स्वामिन् पितुर्मे मरणं भविष्यति वदस्व माम् ॥ जामातृवचनं श्रुत्वा प्रहस्य श्वशुरोऽब्रवीत् ॥

“ஸ்வாமி, என் தந்தையின் மரணம் நிகழுமா—எனக்குச் சொல்லுங்கள்.” மருமகனின் சொற்களை கேட்ட மாமனார் சிரித்து பதிலளித்தார்।

Verse 23

शूद्रान्नं भक्षितं तेन नित्यकालं द्विजोत्तम ॥ तस्य चाहारदोषेण मृत्युर् दूरं गतः पितुः ॥

ஓ த்விஜோத்தமா! அவன் எப்போதும் சூத்ர அன்னத்தை உண்டு வருகிறான்; அந்த ஆகாரத் தோஷத்தால் தந்தையின் மரணம் தூரமாக (தள்ளிப் போய்) உள்ளது.

Verse 24

पादयोर्विद्यते तच्च शूद्रान्नं च पितुस्तव ॥ जान्वोरूर्ध्वे न विद्येत शूद्रान्नं च द्विजोत्तम ॥

அந்த சூத்ர அன்னம் உன் தந்தையின் பாதங்களில் உள்ளது; ஆனால் முழங்கால்களுக்கு மேலே, ஓ த்விஜோத்தமா, சூத்ர அன்னம் இல்லை.

Verse 25

शूद्रान्नेन विहीनस्य तस्य मृत्युर् भविष्यति ॥ श्वशुरस्य वचस्तस्य पितुरग्रे न्यवेदयत् ॥

அவன் சூத்ர அன்னம் இன்றி வஞ்சிக்கப்பட்டால் அவனுக்கு மரணம் நிகழும். அந்த மாமனாரின் சொல்லை அவன் தந்தையின் முன்னிலையில் தெரிவித்தான்.

Verse 26

तस्य पुत्रस्य वचनं श्रुत्वात्मानं विगर्हयत् ॥ ततः प्रभाते विमले उदिते च दिवाकरे ॥

மகனின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் தன்னைத் தானே கண்டித்தான். பின்னர் தூய காலை வேளையில், சூரியன் உதித்தபோது,

Verse 27

पितुः समीपात्स गतः श्वशुरस्य निवेशनम् ॥ गते पुत्रे पिता तस्य रुजा त्वत्यन्तपीडितः ॥

அவன் தந்தையின் அருகிலிருந்து புறப்பட்டு மாமனாரின் இல்லத்திற்குச் சென்றான். மகன் சென்றபின் அவன் தந்தை கடும் வலியால் மிகுந்த துன்புற்றான்.

Verse 28

सन्निधावुपलं दृष्ट्वा गृहीतं तेन तत्पदा ॥ चूर्णयामास तौ पादौ पीडया मोहितो द्विजः ॥

அருகில் கல்லைக் கண்டு அவன் அதை காலால் எடுத்தான். வேதனையால் மயங்கிய அந்தத் த்விஜன் தன் இரு பாதங்களையும் நசுக்கினான்.

Verse 29

ततः प्राणान्परित्यज्य गतोऽसौ कालवर्त्तनम् ॥ स्नात्वा भुक्त्वा ततो गत्वा प्रेक्ष्य तं पितरं मृतम् ॥

பின்னர் உயிர்மூச்சுகளைத் துறந்து அவன் காலத்தின் பாதையில் சென்றான் (அதாவது இறந்தான்). நீராடி, உணவு உண்டு, பின்னர் சென்று தன் தந்தையை இறந்தவராகக் கண்டான்.

Verse 30

गतसंज्ञं च पितरं दृष्ट्वा स रुरुदे भृशम् ॥ रुदित्वा सुचिरं कालं शास्त्रं दृष्ट्वा व्यचिन्तयत् ॥

உணர்விழந்த தந்தையைக் கண்டு அவன் மிகுந்து அழுதான். நீண்ட நேரம் அழுத பின், சாஸ்திரத்தை நோக்கி சிந்தித்தான்.

Verse 31

संस्कारयोग्यता नास्ति इत्येवं पुनरब्रवीत् ॥ सर्पशृङ्गिहतानां च दंष्ट्राविग्रहितस्य च ॥

அவன் மீண்டும் கூறினான்—“சம்ஸ்காரம் (அந்த்யேஷ்டி) செய்யத் தகுதி இல்லை.” மேலும் பாம்புகளாலும் கொம்புள்ள உயிர்களாலும் கொல்லப்பட்டோர், மற்றும் பற்களால் கிழிக்கப்பட்ட உடலுடையோர் பற்றியும் கூறினான்.

Verse 32

आत्मनस्त्यागिनश्चैव आपस्तम्बोऽब्रवीदिदम् ॥ आत्मघाती नरः पापो नरके पच्यते चिरम् ॥

ஆத்மத்தைத் துறப்பவன் குறித்து ஆபஸ்தம்பர் கூறினார்: தற்கொலை செய்பவன் பாவி; அவன் நரகத்தில் நீண்ட காலம் துன்புறுகிறான்.

Verse 33

प्रायश्चितं विधीयीत न दद्याच्छोदकक्रियाम् ॥ अहो दैवं सुबलवत्पौरुषं तु निरर्थकम् ॥

பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் உதககிரியா (நீர்ச் சடங்கு) அளிக்கக் கூடாது. அய்யோ! தெய்வவிதி மிக வலிமையானது; மனித முயற்சி பயனற்றதுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 34

तस्य पुत्रो महाभागे गतः श्वशुरमन्दिरम् ॥ तं दृष्ट्वा श्वशुरो दीनमिदं वचनमब्रवीत् ॥

ஓ மகாபாகே! அவனுடைய மகன் மாமனார் வீட்டிற்குச் சென்றான். அவனைத் துயருற்றவனாகக் கண்டு மாமனார் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 35

ब्रह्महत्या तु ते जाता गच्छ त्वं च यथेप्सितम् ॥ श्वशुरस्य वचः श्रुत्वा जामाता वाक्यमब्रवीत् ॥

‘உனக்கு பிராமணஹத்தி பாவம் ஏற்பட்டுள்ளது; நீ விரும்பியபடி செல்.’ மாமனாரின் சொற்களைக் கேட்டு மருமகன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 36

न मया ब्राह्मणवधः कदाचिदपि कारितः ॥ केन दोषेण मे सिद्धं ब्रह्महत्याफलं महत् ॥

‘நான் எப்போதும் பிராமணவதத்தைச் செய்யவோ செய்யவைக்கவோ இல்லை. அப்படியிருக்க, எந்தத் தவறால் எனக்கு பிராமணஹத்தி எனும் பெரிய பலன் ஏற்பட்டது?’

Verse 37

तेन दोषेण विप्रर्षे ब्रह्महत्याफलं तव ॥ आसन्नशयनाच्चैनं भोजनात्कथनादिषु ॥

‘ஓ விப்ரரிஷே! அந்தத் தவறினாலேயே உனக்கு பிராமணஹத்தி பலன் உண்டாயிற்று—அவனுக்கு அருகில் படுத்ததாலும், அவனுடன் உணவு உண்டதாலும், அவனுடன் உரையாடல் முதலியவற்றாலும்.’

Verse 38

संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन् ॥ तस्मान्मम गृहे नास्ति वासस्ते हि द्विजोत्तम ॥

பதிதனுடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தால் ஒரே ஆண்டில் மனிதன் பதிதனாகிறான். ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமா, என் வீட்டில் உனக்கு தங்குமிடம் இல்லை.

Verse 39

श्वशुरस्य वचः श्रुत्वा जामाता वाक्यमब्रवीत् ॥ किं मया वद कर्तव्यं त्वया त्यक्तेन सुव्रत ॥

மாமனாரின் சொற்களை கேட்ட மருமகன் கூறினான்— ஓ சுவ்ரதா, நீங்கள் என்னைத் துறந்த நிலையில், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? சொல்லுங்கள்.

Verse 40

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः संहितव्रतः ॥ कल्पग्रामं परित्यज्य मथुरां याहि सुव्रत ॥

அவனது சொற்களை கேட்ட விரதநிஷ்டை கொண்ட பிராமணன் கூறினார்— ஓ சுவ்ரதா, கல்பகிராமத்தை விட்டு மதுராவிற்கு செல்.

Verse 41

ततः कालेन महता सम्प्राप्तो मथुरां पुरीम् ॥ ब्राह्मणेभ्यो बहिःस्थाने नित्यं तु वसते द्विजः ॥

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் மதுரா நகரை அடைந்தான். அந்த த்விஜன் பிராமணர்களிடமிருந்து விலகி, வெளிப்புற இடத்தில் எப்போதும் வாழ்ந்தான்.

Verse 42

कन्यापुरनिवासी तु कुशिकोऽयं नराधिपः ॥ तस्य सत्रं नित्यकालं मथुरायां प्रवर्तते ॥

இந்த அரசன் குசிகன் கன்யாபுரத்தில் வசிக்கிறான். அவனுடைய நித்திய சத்ரம் (யாக-தான-விருந்து) மதுராவில் இடையறாது நடைபெறுகிறது.

Verse 43

द्वेसहस्रे तु विप्राणां तस्य सत्रे च भुञ्जते ॥ ब्राह्मणानां सदोच्छिष्टं ततश्चोद्धरते तु सः ॥

அவருடைய சத்திரத்தில் இரண்டாயிரம் பிராமணர்கள் உண்பார்கள்; பின்னர் பிராமணர்கள் விட்டுச் சென்ற உச்சிஷ்டத்தை அவர் தாமே அகற்றுவார்।

Verse 44

नान्यत्र तव संशुद्धिः कदाचित्पितृघातिनः ॥ कल्पग्रामं परित्यज्य तत्क्षणादेव निःसृतः ॥

‘தந்தையைக் கொன்ற உனக்கு வேறு எங்கும் எப்போதும் சுத்தி இல்லை.’ என்று கூறப்பட்டதும், அவன் கல்பகிராமத்தை விட்டுத் தன் கணமே புறப்பட்டான்।

Verse 45

चक्रतीर्थं समासाद्य स्नानं स कुरुते सदा ॥ न भिक्षां कुरुते तत्र भोजनार्थं न गच्छति ॥

சக்ரதீர்த்தத்தை அடைந்து அவன் எப்போதும் அங்கே நீராடினான்; அங்கே பிச்சை கேட்கவும் இல்லை, உணவுக்காக வெளியே செல்லவும் இல்லை।

Verse 46

स्वां सुतां चोदयामास गच्छ तां मथुरां पुरीम् ॥ भोजनं गृहीत्वा तत्रैव गच्छ त्वं भर्तृसन्निधौ ॥

அவன் தன் மகளிடம் கூறினான்—‘மதுரா நகரத்திற்குச் செல்; அங்கே உணவை எடுத்துக்கொண்டு உடனே உன் கணவரின் சன்னிதிக்குச் செல்।’

Verse 47

दिव्यज्ञानें च तदा नित्यं सा भर्तृसन्निधौ ॥ दिने दिने गच्छति सा भर्तृभोजनकारणात् ॥

அப்போது தெய்வீக ஞானத்தால் அவள் தினந்தோறும் கணவரின் சன்னிதிக்குச் செல்வாள்—நாள்தோறும்—கணவருக்கான உணவுக்காக.

Verse 48

दिवस्यावसाने तु भोजनं गृहीत्वा गच्छति ॥ भोजनं कुरुते नित्यं प्रियादत्तं वसुन्धरे ॥

நாளின் முடிவில் அவள் உணவை எடுத்துக்கொண்டு சென்றாள். ஓ வசுந்தரையே, தன் பிரியன் அளித்த உணவை அவள் தினமும் உண்டாள்.

Verse 49

पात्रं निःक्षिप्य कुण्डे तु सत्रे वसति सर्वदा ॥ एवं निवसतस्तस्य वर्षार्धं तु गतं तदा ॥

பாத்திரத்தை குண்டத்தில் வைத்து அவன் சத்ரத்தில் எப்போதும் தங்கினான். இவ்வாறு தங்கியிருந்தபோது அப்போது அரை ஆண்டு கடந்தது.

Verse 50

ततः कालेन महता तैः पृष्टः स द्विजोत्तमः ॥ कुत्र सन्तिष्ठते नित्यं भोजनं कुरुषे कुतः ॥

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் அந்த உயர்ந்த த்விஜனை கேட்டனர்—‘நீ தினமும் எங்கே தங்குகிறாய்? உணவை எங்கிருந்து பெறுகிறாய்?’

Verse 51

कथयामास वृत्तान्तं तं सर्वं चात्मनो हि सः ॥ ते श्रुत्वा ब्राह्मणाः सर्वे एकीभूता वसुन्धरे ॥

அவன் தன் நிலைமையின் முழு வரலாறையும் கூறினான். ஓ வசுந்தரையே, அதை கேட்ட அனைத்து பிராமணரும் ஒன்றுபட்டனர்.

Verse 52

इदमूचुस्ततो विप्राः शूद्रोऽसीति द्विजं प्रति ॥ चक्रतीर्थप्रभावेन पापान्मुक्तः सनातनः ॥

அப்போது விப்ரர்கள் அந்த த்விஜனை நோக்கி, ‘நீ சூத்ரன்’ என்று கூறினர். ஆயினும் சக்ரதீர்த்தத்தின் மகிமையால் அந்த நிலையானவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 53

अस्माकं वदनाच्चैव पुनः सिद्धोऽसि वै द्विज ॥ ब्राह्मणानां वचः श्रुत्वा स द्विजो हृष्टमानसः ॥

எங்கள் வாக்கினாலேயே நீ மீண்டும் சித்தன் (மறுபடி நிலைபெற்றவன்) ஆனாய், ஓ த்விஜா. பிராமணர்களின் சொற்களை கேட்ட அந்தத் த்விஜன் உள்ளம் மகிழ்ந்தான்.

Verse 54

स्नानार्थं तु ततः स्थानाच्चक्रतीर्थं समागतः ॥ गते तस्मिंस्तस्य भार्या भिक्षामादाय चागता ॥

குளிப்பதற்காக அவன் அந்த இடத்திலிருந்து சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். அவன் அங்கு சென்றபின் அவனுடைய மனைவி பிச்சை அன்னம் எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

Verse 55

प्रियावचनमाकर्ण्य भर्ता वचनमब्रवीत् ॥ पुनराभाषितं ब्रूहि यदिदं भाषितं त्वया ॥

அன்புடையவளின் சொற்களை கேட்ட கணவன் கூறினான்: “நீ இப்பொழுது சொன்னதை மீண்டும் சொல்.”

Verse 56

भर्त्तुर्वचनमाकर्ण्य पत्नी वचनमब्रवीत् ॥ न त्वं सम्भाषितः पूर्वं ब्रह्महत्यासमन्वितः ॥

கணவனின் சொற்களை கேட்ட மனைவி கூறினாள்: “முன்பு நான் உன்னுடன் பேசவில்லை; ஏனெனில் நீ பிரம்மஹத்த்யா பாவத்துடன் இணைந்திருந்தாய்.”

Verse 57

चक्रतीर्थप्रभावेन मुक्तोऽसि द्विजसत्तम ॥ उत्तिष्ठ कान्त गच्छाव कल्पग्रामं सुशोभितम् ॥

சக்ரதீர்த்தத்தின் பெருமையால் நீ விடுதலை பெற்றாய், ஓ சிறந்த த்விஜா. எழுந்திரு, அன்பனே; அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட கல்பகிராமத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 58

तया सार्द्धं जगामाथ कल्पग्रामं द्विजोत्तमः ॥ भद्रेश्वरनिमित्तं हि द्रव्यं च कथितं शुभम् ॥

அவளுடன் சேர்ந்து சிறந்த த்விஜன் கல்பகிராமத்திற்குச் சென்றான். பத்திரேஸ்வரன் தொடர்பாக மங்களமான செல்வம்/பொருள் பற்றியும் கூறப்பட்டது.

Verse 59

कल्पग्रामाच्छतगुणं चक्रतीर्थं वसुन्धरे ॥ अहोरात्रोपवासेन मुच्यते ब्रह्महत्यया ॥

ஓ வசுந்தரையே! கல்பகிராமத்தை விட சக்கரதீர்த்தம் நூறுமடங்கு பலன் தருவது. ஒரு நாள்-இரவு நோன்பால் பிரம்மஹத்தியா பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 60

कल्पग्रामेण किं तस्य वाराणस्यां च वा शुभे ॥ मथुरां तु समासाद्य यः कश्चिन्म्रियते भुवि ॥

ஓ மங்களமானவளே! அவனுக்கு கல்பகிராமமோ வாராணசியோ எதற்கு? யாரேனும் மதுரையை அடைந்து இப்பூமியில் இறந்தால்…

Verse 61

अपि कीटः पतङ्गो वा जायते स चतुर्भुजः ॥

…அவன் புழுவாகவோ பட்டாம்பூச்சியாகவோ இருந்தாலும், நான்கு கரங்களுடன் பிறப்பான்.

Verse 62

नित्यं च भुञ्जते यत्र पात्रं द्रव्यसमर्पितम् ॥ दृष्ट्वा भद्रेश्वरं देवं चक्रतीर्थे फलं लभेत् ॥

எங்கு தினந்தோறும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பொருளுடன் உரிய பாத்திரத்தில் உணவு உண்ணப்படுகிறதோ—சக்கரதீர்த்தத்தில் பத்திரேஸ்வர தேவனை தரிசித்தால் பலன் (புண்ணியம்) கிடைக்கும்.

Verse 63

प्रार्थना दुःखलाभं तु शृणु वै ब्राह्मणोत्तम ॥ आत्मयोगबलेनैव चलिष्यामि सपुत्रकः ॥

ஓ பிராமணோத்தமா, துயரத்தில் பிறந்த என் வேண்டுதலைக் கேளும். ஆத்மயோக வலத்தினாலேயே நான் மகனுடன் புறப்படுவேன்.

Verse 64

पृष्टोऽसौ ब्राह्मणो भद्रे क्व भवान् त्वमिहागतः ॥ स सर्वं कथयामास यथावृत्तं दृढव्रतः ॥

அம்மையே, அந்தப் பிராமணரிடம் “நீர் இங்கு எங்கிருந்து வந்தீர்?” என்று கேட்டனர். உறுதியான விரதம் கொண்ட அவர் நடந்ததனை அப்படியே அனைத்தும் கூறினார்.

Verse 65

दुःखेन पीडितः क्षीणो मर्त्तुकामो द्विजोत्तमः ॥ गङ्गातीरात्समुत्तिष्ठन्दिशः सर्वा विलोकयन् ॥

துயரால் வாடி, மெலிந்து, மரணத்தை நாடிய அந்தத் த்விஜோத்தமன் கங்கைத் துறையிலிருந்து எழுந்து, எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கினான்.

Verse 66

जामातुर्वचनं श्रुत्वा श्वशुरो वाक्यमब्रवीत् ॥ पितुस्त्वया वधोपायो विनिर्दिष्टश्च पुत्रक ॥

மருமகனின் சொற்களை கேட்ட மாமனார் கூறினார்—“மகனே, நீ உன் தந்தையை கொல்லும் வழியையும் சுட்டிக்காட்டிவிட்டாய்.”

Verse 67

ततः कालेन महता चिन्ताभूच्छ्वशुरस्य च ॥ दिव्यज्ञानॆन तत्सर्वं ज्ञात्वा जामातृचेष्टितम् ॥

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மாமனாருக்கும் கவலை எழுந்தது; தெய்வீக ஞானத்தால் மருமகனின் எல்லாச் செயல்களையும் அறிந்தார்.

Verse 68

सा तु हृष्टेन मनसा भर्तारं वाक्यमब्रवीत् ॥ भोजनं कुरु मे दत्तं हत्यां लक्ष्यामि ते गताम् ॥

அவள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தன் கணவரிடம் கூறினாள்— “நான் அளித்த உணவை உண்ணுங்கள்; உம்மேல் கொலைப்பாவம் வந்தடைந்ததை நான் உணர்கிறேன்.”