Adhyaya 14: Rules of Purity (Śauca), Permissible Foods, and the Duties of the Householder and Forest-Dweller

Verse 1

इती श्रीवामनपुराणे त्रयोदशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः अहिंसा सत्यमस्तं दानं क्षान्तिर्दमः शमः अकार्पण्यं च शौचं च तपश्च रजनीचर

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ ரஜனீசரா! அஹிம்சை, சத்தியம், ஆஸ்திக்யம் (நம்பிக்கை), தானம், பொறுமை, தமம், சமம், அகார்ப்பண்யம், சௌசம், தவம்—இவையே தர்மத்தின் அங்கங்கள்.

Verse 2

दशाङ्गो राक्षसश्रेष्ठ धर्मो ऽसौ सार्ववर्णिकः ब्राह्मणस्यापि विहिता चातुराश्रम्यकल्पना

ஓ ராக்ஷசச்ரேஷ்டா! இந்த பத்தங்கத் தர்மம் எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொதுவானது. பிராமணனுக்கும் சாத்துராஷ்ரம்ய ஒழுங்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 3

सुकेशिरुवाच विप्राणां चातुराश्रम्यं विस्तरान्मे तपोधनाः आचक्षध्वं न मे तृप्तिः शृण्वतः प्रतिपद्यते

சுகேசி கூறினான்—ஓ தவத்தில் செல்வமுடைய ரிஷிகளே! பிராமணர்களின் சாத்துராஷ்ரம்யத்தை எனக்கு விரிவாக விளக்குங்கள். கேட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் எனக்கு திருப்தி ஏற்படவில்லை (மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன்).

Verse 4

ऋषय ऊचुः कृतोपनयनः सम्यग् ब्रह्मचारी गुरौ वसेत् तत्र धर्मो ऽस्य यस्तं च कथ्यमानं निशामय

ரிஷிகள் கூறினர்—உபநயனத்தை முறையாகச் செய்து கொண்ட பிரம்மச்சாரி குருவிடத்தில் தங்க வேண்டும். அங்கு தங்கியிருக்கும் போது அவனுக்குரிய தர்மக் கடமைகளை நாம் கூறுகிறோம்; கேள்.

Verse 5

स्वाध्यायो ऽथाग्निशुश्रुषा स्नानं भिक्षाटनं तथा गुरोर्निंवेद्य तच्चाद्यमनुज्ञातेन सर्वदा

சுயஅध्यயனம், அக்னிசேவை, நீராடுதல், பிச்சை எடுதல்—இவற்றைச் செய்து குருவிடம் அறிவிக்க வேண்டும்; மேலும் உணவை எப்போதும் குருவின் அனுமதியுடன் மட்டுமே உண்ண வேண்டும்.

Verse 6

गुरोः कर्मणि सोद्योगः सम्यक्प्रीत्युपपादनम् तेनाहूतः पठेच्चैव तत्परो नान्यमानसः

அவன் குருவின் பணிகளில் முயற்சியுடன் ஈடுபட்டு, முறையாக குருவின் திருப்தியை ஏற்படுத்த வேண்டும். குரு அழைத்தால் பாடம்/ஜபம் செய்யவும் வேண்டும்—அதிலேயே பற்றுடன், மனதை வேறெதிலும் செலுத்தாமல்.

Verse 7

एकं द्वौ सकलान् वापि वेदान् प्राप्य सुरोर्मुखात् अनुज्ञातो वरं दत्त्वा गुरवे दक्षिणां ततः

குருவின் வாய்மொழியால் ஒன்று, இரண்டு அல்லது எல்லா வேதங்களையும் கற்றுத், குருவின் அனுமதி பெற்ற பின், முதலில் வரம் (விரும்பிய தானம்) அளித்து, அதன் பின்னர் குருதக்ஷிணை வழங்க வேண்டும்.

Verse 8

गार्हस्थ्याश्रमकामस्तु गार्हस्थ्याश्रममावसेत् वानप्रस्थाश्रमं वापि चतुर्थं स्वेच्छयात्मनः

அவனுக்கு கிருஹஸ்த ஆசிரமம் வேண்டுமெனில் கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தில் புக வேண்டும்; அல்லது வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்திற்கும், தன் விருப்பப்படி நான்காம் நிலையான (ஸந்ந்யாச) ஆசிரமத்திற்கும் செல்லலாம்.

Verse 9

तत्रैव वा गुरोर्गेहे द्विजो निष्ठामवाप्नुयात् गुरोरभावे तत्पुत्रे तच्छिष्ये तत्सुतं विना

அங்கேயே குருவின் இல்லத்தில் இருமுறை பிறந்தவன் தன் ஒழுக்கநெறியின் நிறைவு (நிஷ்டை) பெற வேண்டும். குரு இல்லையெனில் குருபுத்திரன் அல்லது குருசிஷ்யன் கீழ்; சிஷ்யனின் மகன் கீழ் அல்ல.

Verse 10

शुश्रूषन् निरभीमानो ब्रह्मचर्याश्रमं वसेत् एवं जयति मृत्युं स द्विजः शालकटङ्कट

பணிவுடன் சேவை செய்து, அச்சமும் அகந்தையும் இன்றி, பிரம்மச்சரிய ஆசிரமத்தில் வாழ வேண்டும். இவ்வாறு அந்த இருமுறை பிறந்தவன் மரணத்தை வெல்லுகிறான்—ஓ ஷாலகடங்கடா.

Verse 11

उपावृत्तस्ततस्तस्माद् गृहस्थाश्रमकाम्यया असमानर्षिकुलजां कन्यामुद्वहेद् निशाचर

பின்னர் அங்கிருந்து திரும்பி, இல்லற ஆசிரமத்தை விரும்பி, தன் ரிஷிகுலத்துடன் ஒத்ததல்லாத ரிஷிவம்சத்தில் பிறந்த கன்னியை மணம் செய்ய வேண்டும்—ஓ நிஷாசரா.

Verse 12

स्वकर्मणा धनं लब्ध्वा पितृदेवातिथीनपि सम्यक् संप्रीणयेद् भक्त्या सदाचाररतो द्विजः

தன் தர்மத்திற்கேற்ற தொழிலால் செல்வம் ஈட்டி, நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்த இருமுறை பிறந்தவன், பக்தியுடன் பித்ருக்கள், தேவர்கள், விருந்தினர்கள் ஆகியோரையும் முறையாகத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 13

सदाचारो निगदितो युष्माभिर्मम सुव्रताः लक्षणं श्रोतुमिच्ःआमि कथयध्वं तमद्य मे

ஓ நல்விரதத்தாரே, நீங்கள் எனக்கு சதாசாரத்தை எடுத்துரைத்தீர்கள். அதன் இலக்கணங்களை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; இன்று அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 14

ऋषय ऊचुः सदाचारो निगदितस्तव यो ऽस्माभिरादरात् लक्षणं तस्य वक्ष्यामस्तच्छृणुष्व निशाचर

ரிஷிகள் கூறினர்—நாங்கள் உமக்கு மரியாதையுடன் உரைத்த சதாசாரத்தின் இலக்கணங்களை இப்போது கூறுகிறோம். ஓ நிசாசரா, கேள்.

Verse 15

गृहस्थेन सदा कार्यमाचारपरिपालनम् न ह्याचारविहिनस्य भद्रमत्र परत्र च

இல்லறத்தான் எப்போதும் நல்லாசாரத்தைப் பேண வேண்டும்; ஆசாரமற்றவனுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நன்மை இல்லை.

Verse 16

यज्ञदानतपांसीह पुरुषस्य न भूतये भवन्ति यः समुल्लङ्घ्य सदाचारं प्रवर्तते

சதாசாரத்தை மீறி நடப்பவனுக்கு யாகம், தானம், தவம் ஆகியவை இவ்வுலகில் நலனளிக்காது.

Verse 17

हुराचारो हि पुरुषो नेह नामुत्र नन्दते कार्यो यत्नः सदाचारे आचारो हन्त्यलक्षणम्

தீயொழுக்கமுடையவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மகிழ்வதில்லை. ஆகவே நல்லொழுக்கத்திற்குப் பாடுபட வேண்டும்; ஆசாரம் அமங்கலக் குறிகளை அழிக்கும்.

Verse 18

तस्य स्वरूपं वक्ष्यामः सदाचारस्य राक्षस शृणुष्वैकमनास्तच्च यदि श्रेयो ऽभिवाञ्छसि

ஓ ராக்ஷசா, அந்த சதாசாரத்தின் உண்மை இயல்பை நான் கூறுவேன். உயர்ந்த நன்மையை விரும்பினால், ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 19

धर्मो ऽस्य मूलं धनमस्य शाखा पुष्पं च कामः फलमस्य मोक्षः असौ सदाचारतरुः सुकेशिन् संसेवितो येन स पुण्यभोक्त

தர்மம் இதன் வேர்; அர்த்தம் இதன் கிளை; காமம் இதன் மலர்; மோக்ஷம் இதன் கனியாகும். ஓ சுகேசினே, இது சதாசார மரம்; இதைச் சேவிப்பவன் புண்ணியப் பயனை அனுபவிப்பான்.

Verse 20

ब्रह्मो मुहूर्ते प्रथमं विबुध्येदनुस्मरेद् देववरान् महर्षीन् प्राभातिकं मङ्गलमेव वाच्यं यदुक्तवान् देवपतिस्त्रिनेत्रः

பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் முதலில் விழித்து தேவர்களில் சிறந்தவர்களையும் மகரிஷிகளையும் நினைக்க வேண்டும். காலைவேளையில் மங்களமான சொற்களையே பேச வேண்டும்—இதை மூன்று கண்களுடைய தேவர்களின் தலைவர் கூறினார்.

Verse 21

सुकेशिरुवाच किं तदुक्तं सुप्रभातं शङ्करेण महात्मना प्रभाते यत् पठन् मर्त्यो मुच्यते पापबन्धनात्

சுகேசின் கூறினான்—மகாத்மா சங்கரன் உரைத்த அந்த ‘சுப்ரபாதம்’ எது? அதை விடியற்காலையில் பாராயணம் செய்தால் மனிதன் பாபப் பந்தனத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 22

ऋषय ऊचुः श्रूयतां राक्षसश्रेष्ठ सुप्रभातं हरोदितम् श्रुत्वा स्मृत्वा पठित्वा च सर्वपापैः प्रमुच्यते

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனே, ஹரன் (சிவன்) உரைத்த ‘சுப்ரபாதம்’ கேள். அதை கேட்டு, நினைத்து, பாராயணம் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 23

ब्रह्म मुरारिस्त्रिपुरान्तकारी भानुः शशी भूमिसुतो बुधश्च गुरुश्च शुक्रः सह भानुजेन कुर्वन्तु सर्वे मम सुप्रभातम्

பிரம்மா, முராரி (விஷ்ணு), திரிபுராந்தகாரி (சிவன்), பானு (சூரியன்), சசி (சந்திரன்), பூமிசுதன் (செவ்வாய்), புதன், குரு, சுக்கிரன் மற்றும் பானுஜன் (சனி)—இவர்கள் அனைவரும் என் காலை நேரத்தை மங்களமாக்கட்டும்.

Verse 24

भृगुर्वसिष्ठः क्रतुरङ्गिराश्च मनुः पुलस्त्यः पुलहः सगौतमः रैभ्यो मरीचिश्च्यवनो ऋभुश्च कुर्वन्तु सर्वे मम सुप्रभातम्

பிருகு, வசிஷ்ட, கிரது, அங்கிரஸ், மனு, புலஸ்த்ய, புலஹ கௌதமனுடன்; ரைப்ய, மரீசி, ச்யவன, ரிபு—இவர்கள் அனைவரும் என் காலை நேரத்தை மங்களமாக்குவாராக।

Verse 25

सनत्कुमारः सनकः सनन्दनः सनातनो ऽप्यासुरिपिङ्गलौ च सप्त स्वराः सप्त रसातलाश्च कुर्वन्तु सर्वे मम सुप्रभातम्

சனத்குமாரர், சனகர், சனந்தனர், சனாதனர்; மேலும் அசுரி, பிங்கல; அதோடு ஏழு ஸ்வரங்களும் ஏழு ரசாதலங்களும்—இவை அனைத்தும் என் காலை நேரத்தை மங்களமாக்குவாராக।

Verse 26

पृथ्वी सगन्धा सरसास्तथाऽपः स्पर्शश्च वायुर्ज्वलनः सतेजाः नभः सशब्दं महता सहैव यच्छन्तु सर्वे मम सुप्रभातम्

மணமிக்க பூமி, சுவையுடைய நீர்; தொடுதல் மற்றும் காற்று; ஒளியுடன் கூடிய தீ; ஒலியுடன் கூடிய ஆகாயம்—மகத் தத்துவத்துடன் சேர்ந்து—இவை அனைத்தும் எனக்கு மங்களமான காலை அளிப்பவையாக।

Verse 27

सप्तार्णवाः सप्त कुलाचलाश्च सप्तर्षयो द्वीपवराश्च सप्त भूरादि कृत्वा भुवनानि सप्त ददन्तु सर्वे मम सुप्रभातम्

ஏழு சமுத்திரங்கள், ஏழு குலாசலங்கள், ஏழு ரிஷிகள், ஏழு சிறந்த தீவுகள்—பூ முதலான ஏழு புவனங்களை அமைத்தவையாக—இவை அனைத்தும் எனக்கு மங்களமான காலை அளிப்பவையாக।

Verse 28

इत्थं प्रभाते परमं पवित्रं पठेत् स्मरेद्वा शृमुयाच्च भक्त्या दुःस्वप्ननाशो ऽनघ सुप्रभातं भवेच्च सत्यं भगवत्प्रसादात्

இவ்வாறு விடியற்காலையில் இந்த மிகப் பரிசுத்தமான பாடத்தை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்யவும், நினைவுகூரவும், அல்லது கேட்கவும் வேண்டும். ஓ பாவமற்றவரே, தீய கனவுகள் அழிந்து, இறைவன் அருளால் உண்மையாக மங்களமான காலை நிகழும்.

Verse 29

ततः समुत्थाय विचिन्तयेन धर्मं तथार्थं च विहाय शय्याम् उत्थाय पश्चाद्धरिरित्युदीर्य गच्छेत् तदोत्सर्गविधिं हि कर्तुम्

பின்னர் படுக்கையை விட்டு எழுந்து தர்மமும் அர்த்தமும் குறித்து சிந்திக்க வேண்டும். அதன் பின் ‘ஹரி’ என்று உச்சரித்து உత్సர்கம் (மலம்-மூத்திரம் விடுதல்) விதியைச் செய்யச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 30

न देवगोब्राह्मणवह्निमार्गे न राजमार्गे न चतुष्पथे च कुर्यादथोत्सर्गमपीह गोष्ठे पूर्वापरां चैव समाश्रितो गाम्

தேவர், பசு, பிராமணர் அல்லது அக்னியுடன் தொடர்புடைய பாதையில், அரசப் பாதையில், மேலும் நான்கு வழிச்சந்தியிலும் உత్సர்கம் செய்யக் கூடாது. கோட்டகத்திலும் கிழக்கு–மேற்கு திசையை கருத்தில் கொண்டு விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

ततस्तु शौचार्थमुपाहरेन्मृदं गुदे त्रयं पाणितले च सप्त तथोभयोः पञ्च चतुस्तथैकां लिङ्गे तथैकां मृदमाहरेत

பின் சுத்திக்காக மண்ணை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்—குதத்திற்கு மூன்று முறை, உள்ளங்கைக்கு ஏழு முறை, இரு கைகளுக்கும் ஐந்து முறை, நான்கு முறை, மேலும் லிங்கத்திற்கு ஒரு முறை; மீண்டும் ஒரு முறை மண்ணை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 32

नान्तर्जलाद्राक्षस मूषिकस्थलात् शौचावशिष्टा शरणात् तथान्या वल्मीकमृच्चैव हि शौचनाय ग्राह्य सदाचारविदा नरेण

நீருக்குள் இருந்து, ராட்சசர் உலவும் இடத்திலிருந்து, எலி துளை/இடத்திலிருந்து, ஒருவரின் சுத்தம் முடிந்த பின் மீதமுள்ள மண்ணிலிருந்து, அடைக்கலம் போன்ற இடங்களிலிருந்து மற்றும் இதுபோன்ற பிற இடங்களிலிருந்து சுத்திக்கான மண்ணை எடுக்கக் கூடாது. நல்வழக்கறிந்தவன் சுத்திக்காக வல்மீகம் (எறும்புக் குன்று) மண்ணை எடுக்க வேண்டும்.

Verse 33

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वापि विद्वान् प्रक्षाल्य पादौ भुवि संनिविष्टः समाचमेदद्भिरफेनिलाभिरादौ परिमृज्य मुखं द्विरद्भिः

வடக்கு அல்லது கிழக்கு நோக்கி, பாதங்களை கழுவி தரையில் அமர்ந்த பண்டிதன் நுரை இல்லாத நீரால் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். முதலில் முகத்தைத் துடைத்து, பின்னர் இருமுறை நீரை அருந்தி ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 34

ततः स्पृशेत्खानि शिरः करेण संध्यामुपासीत ततः क्रमेण केशांस्तु संशोध्य च दन्तधावनं कृत्वा तथा दर्पणदर्शनं च

பின்னர் கையால் உடலின் துவாரங்களையும் தலைையும் தொட வேண்டும்; அதன் பின் முறையாக சந்த்யா-உபாசனை செய்ய வேண்டும். அடுத்து தலைமுடியைச் சுத்தம் செய்து பல் துலக்கி, கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்ப்பதும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

कृत्वा शिरःस्नानमथाङिड्कं वा संपूज्य तोयेन पितॄन् सदेवान् होमं च कृत्वालभनं शुभानां कृत्वा बहिर्निर्गमनं प्रशस्तम्

தலைக்குளியல் அல்லது விதிப்படி உடற்குளியல் செய்து, நீரால் தேவர்களுடன் கூடிய பித்ருக்களை முறையாகத் தர்ப்பணம்/பூஜை செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஹோமம் செய்து மங்களகரமான அனுலேபனம் செய்து, அதன் பின் வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லுதல் சிறப்பானதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 36

दूर्वादधिसर्पिरथोदकुम्भं धेनुं सवत्सां वृषभं सुवर्णम् मृद्गोमयं स्वस्तिकमक्षतानि लाजामधु ब्राह्मणकन्यकां च

தூர்வா புல், தயிர், நெய், நீர்க்கலசம்; கன்றுடன் கூடிய பசு, காளை, பொன்; மண் மற்றும் கோமயம், ஸ்வஸ்திகச் சின்னம், அக்ஷதை; லாஜா (வறுத்த நெல்) மற்றும் தேன்—மேலும் பிராமண கன்னிகையும்—இவை மங்களகரமான கர்ம உபகரணங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 37

श्वेतानि पुष्पाण्यथ शोभनानि हुताशनं चन्दमर्कबिम्बम् अश्वत्थवृक्षं च समालभेत ततस्तु कुर्यान्निजजातिधर्मम्

வெள்ளையும் அழகுமிக்க மலர்கள், புனித அக்னி, சந்திரன் மற்றும் சூரிய வட்டம்—இவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு/நினைந்து; அஸ்வத்த மரத்தைத் தொடவோ அணுகவோ வேண்டும். அதன் பின் தன் ஜாதி-தர்மத்திற்குரிய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

देशानुशिष्टं कुल धर्ममग्र्यं स्वगोत्रधर्मं न हि संत्यजेत् तेनार्थसिद्धिं समुपाचरेत नासत्प्रलापं न च सत्यहीनम्

தேச மரபால் போதிக்கப்பட்ட உயர்ந்த குலதர்மத்தையும், தன் கோத்திரதர்மத்தையும் கைவிடக் கூடாது. அதனைப் பின்பற்றுவதால் நோக்கங்கள் நிறைவேறும். அசத் பேச்சில் ஈடுபடக் கூடாது; உண்மையற்ற சொற்களையும் பேசக் கூடாது.

Verse 39

न निष्ठुरं नागमशास्त्रहीनं वाक्यं वदेत्साधुजनेन येन निन्द्यो भवेन्नैव च धर्मःएदी संगं न चासत्सु नरेषु कुर्यात्

சாதுஜனரிடையே பழிக்குக் காரணமாகும் கடுஞ்சொற்களைச் சொல்லக் கூடாது; ஆகம-சாஸ்திர ஆதாரமற்ற வார்த்தைகளையும் பேசக் கூடாது. தர்மத்தை நிந்திப்பவனாக ஆகாதே; தீய மனிதர்களுடன் நட்பு கொள்ளாதே.

Verse 40

संध्यासु वर्ज्यं सुरतं दिवा च सर्वासु योनीषु पराबलासु आगारशून्येषु महीतलेषु रजस्वलास्वेव जलेषु वीर

வீரனே, சந்தியைக் காலங்களிலும் பகலிலும் சுரதம் (உடலுறவு) தவிர்க்கப்பட வேண்டும்; பிறரின் அதிகார/பாதுகாப்பில் உள்ள பெண்களுடன் முற்றிலும் கூடாது. காலியான வீட்டில், வெறும் நிலத்தில், மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணுடன், நீரிலும் உடலுறவு செய்யக் கூடாது.

Verse 41

वृथाटनं था दानं वृथा च पशुमारणम् न कर्त्तव्यं गृहस्थेन वृता दारपरिग्रहम्

கிருஹஸ்தன் நோக்கமின்றி அலைதல், பயனற்ற தானம், காரணமின்றி விலங்குகளை கொல்லுதல் ஆகியவற்றைச் செய்யக் கூடாது; அதுபோல அவிவேகமாக மனைவி ஏற்றல் (திருமணம்) கூடாது.

Verse 42

वृथाटनान्नित्यहानिर्वृथादानाद्धनक्षयः वृथा पशुघ्नः प्राप्नोति पातकं नरकप्रदम्

நோக்கமின்றி அலைதலால் தினந்தோறும் இழப்பு (காலமும் கடமையும்) உண்டாகும்; பயனற்ற தானத்தால் செல்வம் குறையும். காரணமின்றி விலங்குகளை கொல்வவன் நரகத்தைத் தரும் பாவத்தை அடைகிறான்.

Verse 43

संतत्या हानिरश्लाघया वर्णसंकरतो भयम् भेतव्यं च भवेल्लोके वृथादारपरिग्रहात्

தகுதியற்ற/பயனற்ற மனைவி ஏற்றலால் சந்ததி இழப்பு, அவமதிப்பு, மேலும் வர்ணசங்கரத்தின் அச்சம் உண்டாகும்; ஆகையால் உலகில் அத்தகைய நடத்தையிலிருந்து அஞ்சி விலக வேண்டும்.

Verse 44

परस्वे परदारे च न कार्या बुद्धिरुत्तमैः परस्वं नरकायैव परदाराश्च मृत्यवे

உத்தமர்கள் பிறருடைய செல்வத்திலும் பிறருடைய மனைவியிலும் மனம் செலுத்தக் கூடாது; பிறருடைய செல்வம் நரகத்திற்கும், பிறருடைய மனைவி மரணத்திற்கும் காரணம்.

Verse 45

नेक्षेत् परस्त्रियं नग्नां न संभाषेन तस्करान् उद्क्यादर्शनं स्पर्शं संभाषं च विवर्जयेत्

பிறருடைய மனைவியை நிர்வாணமாகப் பார்க்கக் கூடாது; திருடர்களுடன் உரையாடக் கூடாது. மாதவிடாய் நிலையில் உள்ள (உதக்யா) பெண்ணின் தரிசனம், தொடுதல், உரையாடல் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 46

नैकासने तथा स्थेयं सोदर्या परजायया तथैव स्यान्न मातुश्च तथा स्वदुहितुस्त्वपि

உடன்பிறந்த சகோதரியுடனும் பிறருடைய மனைவியுடனும் ஒரே ஆசனத்தில் அமரக் கூடாது; அதுபோலத் தாயுடனும் தன் மகளுடனும் அவ்வாறு செய்யக் கூடாது.

Verse 47

न च स्नायीत वै नग्नो न शयीत कदाचन दिग्वाससो ऽपि न तथा परिभ्रमणमिष्यते/ भिन्नासनभाजनादीन् दूरतः परिवर्जयेत्

நிர்வாணமாகக் குளிக்கக் கூடாது; எப்போதும் நிர்வாணமாக உறங்கக் கூடாது; திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்டவர் (அற்ப ஆடை) போல அலைந்து திரிவதும் ஏற்றதல்ல. தனித்த/தூய்மையற்ற ஆசனங்கள், பாத்திரங்கள் முதலியவற்றைத் தொலைவில் இருந்து தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 48

नन्दासु नाभ्यङ्गमुपाचरेत क्षौरं च रिक्तासु जयासु मांसम् पूर्णासु योषित्परिवर्जयेत भद्रासु सर्वाणि समाचरेत

நந்தா திதிகளில் அப்யங்கம் (எண்ணெய் மசாஜ்) செய்யக் கூடாது; ரிக்தா திதிகளில் க்ஷௌரம் (முடி/தாடி அகற்றுதல், முண்டனம்) தவிர்க்க வேண்டும்; ஜயா திதிகளில் மாம்சம் தவிர்க்க வேண்டும்; பூர்ணா திதிகளில் பெண்சேர்க்கை (காம இன்பம்) விலக்க வேண்டும்; பத்ரா திதிகளில் இவை அனைத்தையும் செய்யலாம்.

Verse 49

नाभ्यङ्गमर्के न च भूमिपुत्रे क्षौरं च शुक्रे रविजे च मांसम् बुधेषु योषिन्न समाचरेत शेषेषु सर्वाणि सदैव कुर्यात्

ஞாயிற்றுக்கிழமையும் செவ்வாய்க்கிழமையும் எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்யக் கூடாது. வெள்ளிக்கிழமையில் க்ஷௌரம் (சவரம்/முண்டனம்) செய்ய வேண்டாம். ஞாயிற்றுக்கிழமையில் மாமிசம் உண்ண வேண்டாம். புதன்கிழமையில் பெண்களை அணுகுதல் (காமச் சேர்க்கை) செய்யக் கூடாது. மற்ற நாட்களில் இவை செய்யலாம்.

Verse 50

चित्रासु हस्ते श्रवणे च तैलं क्षौरं विशाखास्वभिजित्सुवर्ज्यम् मूले मृगे भाग्रपदासु मांसं योषिन्मघाकृत्तिकयोत्तरासु

சித்ரா, ஹஸ்தம், ஸ்ரவணம் நக்ஷத்திரங்களில் எண்ணெய் அப்யங்கம் தவிர்க்க வேண்டும். விசாகம் மற்றும் அபிஜித் நக்ஷத்திரங்களில் க்ஷௌரம் செய்யக் கூடாது. மூலம், மிருகசீர்ஷம், இரு பாத்ரபதங்களில் மாமிசம் தவிர்க்க வேண்டும். மகா, கிருத்திகை, உத்தரா நக்ஷத்திரங்களில் பெண்சேர்க்கை தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 51

सदैव जर्ज्यं शयनमुदक्शिरास् तथा प्रतीच्यां रजनीचरेश भुञ्जीत नैवेह च दक्षिणामुखो न च प्रतीच्यामभिभोजनीयम्

தலை வடக்காக வைத்து உறங்குதல் எப்போதும் தவிர்க்கத்தக்கது; அதுபோல தலை மேற்காக வைத்து உறங்குதலும், ஓ ரஜனீசரேசா. தெற்கை நோக்கி அமர்ந்து உண்பதும் கூடாது; மேற்கை நோக்கி உண்பதும் செய்ய வேண்டாம்.

Verse 53

देवालयं चैत्यतरुं चतुष्पथं विद्याधिकं चापि गुरुं प्रदक्षिणम् माल्यान्नपानं वसनानि यत्नतो नान्यैर्धृतांश्चापि हि धारयेद् बुधः // वम्प्_14.52 स्नायाच्छिरःस्नानतया च नित्यं न कारणं चैव विना निशासु ग्रहोपरागे स्वजनापयाते मुक्त्वा च जन्मर्क्षगते शशङ्के

ஞானி ஒருவர் ஆலயம், சைத்யமரம், நான்கு வழிச்சந்திப்பு, கல்வியில் மேன்மையுடையவர் மற்றும் குரு ஆகியோருக்கு பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். பிறர் அணிந்த மாலைகள், பிறர் உண்ட மீதமுள்ள அன்னம்-பானம், பிறர் பயன்படுத்திய ஆடைகள் ஆகியவற்றை கவனமாக அணியக் கூடாது. தினமும் சிரஸ்ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; உரிய காரணமின்றி இரவில் நீராடக் கூடாது—கிரகண நேரம், குடும்ப மரணம் காரணமான துக்கநாள், மேலும் சந்திரன் ஜன்மநக்ஷத்திரத்தில் இருக்கும் போது மட்டும் விதிவிலக்கு.

Verse 54

नाभ्यङ्गितं कायमुपस्पृशेच्च स्नातो न केशान् विधुनीत चापि गात्राणि चैवाम्बरपाणिना च स्नातो विमृज्याद् रजनीचरेश

நீராடிய பின் எண்ணெய் தடவிய (அப்யங்கித) உடலைத் தொடக்கூடாது; தலைமுடியை அசைத்து நீரைச் சிதறவிடவும் கூடாது. நீராடி, ஆடையின் விளிம்பால்/கையில் வைத்த துணியால் அங்கங்களைத் துடைக்க வேண்டும், ஓ ரஜனீசரேசா.

Verse 55

वसेच्च देशेषु सुराजकेषु सुसंहितेष्वेव जनेषु नित्यम् अक्रोधना न्यायपरा अमत्सराः कृषीवला ह्योषधयश्च यत्र

நல்ல ஆட்சி உள்ள நாடுகளிலும் ஒழுங்கமைந்த மக்களிடையிலும் எப்போதும் வாழ வேண்டும்—அங்கு மக்கள் கோபமற்றோர், நீதிநிலையோர், பொறாமையற்றோர்; மேலும் விவசாயிகளும் மருத்துவ மூலிகைகளும் உள்ள இடம் அது.

Verse 56

न तेषु देशेषु वसेत बुद्धिमान् सदा नृपो दण्डरुचिस्त्वशक्तः जनो ऽपि नित्योत्सवबद्धवैरः सदा जिगीषुश्च निशाचरेन्द्र

ஓ நிசாசரேந்திரா! அரசன் எப்போதும் தண்டனை விதிப்பதில் விருப்பமுடையவனாய் இருந்தும் ஆட்சி நடத்த இயலாதவனாக இருக்கும் நாடுகளில், மேலும் மக்கள் இடையறாத விழாக்களால் பகைமையில் கட்டுண்டு எப்போதும் வெற்றிக்காகத் துடிப்பவர்களாக இருக்கும் இடங்களில், அறிவுடையவன் வாழக் கூடாது.