Adhyaya 15: Dietary Rules, Purification (Śauca), and the Duties of the Householder and Forest-Dweller

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे चतुर्दशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः यच्च जर्ज्यं महाबाहो सदाधर्मस्थितैर्नरैः यद्भोज्यं च समुद्दिष्टं कथयिष्यामहे वयम्

இவ்வாறு ஸ்ரீ வாமனபுராணத்தின் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாபாஹோ! எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் மனிதர்கள் எதைத் தவிர்க்க வேண்டும், எது உண்ணத் தகுதியென கூறப்பட்டுள்ளது—அவற்றை நாம் விளக்குவோம்.

Verse 2

भोज्यमन्नं पर्युषितं स्नेहाक्तां चिरसंभृतम् अस्नेहा व्रीहयः श्लक्ष्णा विकाराः पयसस्तथा

பழைய (பாசி) உணவு, நெய்/எண்ணெய் தடவி நீண்ட நாள் வைத்த உணவு; மேலும் எண்ணெய் இல்லாத நுண்மையான அரிசித் தானியங்கள், மற்றும் பாலால் செய்யப்பட்ட பலவகை தயாரிப்புகள்—இவை உண்ணத் தகுதியென கூறப்படுகின்றன.

Verse 3

शशकः शल्यको गोधा श्वाविधो मत्स्यकच्छपौ तद्वद् द्विदलकादीनि भोज्यानि मनुरब्रवीत्

முயல், சல்யக (முள்ளம்பன்றி), கோதா, ச்வாவித (முள்ளுடைய உயிரினம்), மீன் மற்றும் ஆமை; அதுபோல இருதள தானியங்கள் (பருப்பு முதலியவை)—இவை உண்ணத் தகுதியென மனு கூறினார்.

Verse 4

मणिरत्नप्रवालानां तद्वन्मुक्ताफलस्य च शैलदारुमयानां च तृणमूलौषधान्यपि

மணி, ரத்தினம், பவளம் மற்றும் முத்து; கல், மரத்தால் செய்யப்பட்ட பொருட்கள்; மேலும் புல், வேர், மருந்துச் செடிகள்—இவையெல்லாம் இங்கு விவாதத்தில் அடங்கும்।

Verse 5

शूर्पधान्याजिनानां च संहतानां च वाससाम् वल्कलानामशेषाणामम्बुना शुद्धिरिष्यते

சூற்பம் (தூற்றும் கூடை), தானியம், விலங்கு தோல், தைத்த/நெய்த ஆடைகள், மேலும் மரப்பட்டையால் செய்யப்பட்ட எல்லா ஆடைகளுக்கும்—நீரால் சுத்திகரிப்பு விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 6

सस्नेहानामथोष्णेन तिलकल्केन वारिणा कार्पासिकानां वस्त्राणां सुद्धिः स्यात्सह भस्मना

எண்ணெய்/கொழுப்பு படிந்த துணிகளுக்கு எள் கல்கம் கலந்த சூடான நீரால் சுத்தி; பருத்தி ஆடைகளுக்கு சாம்பலுடன் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

नागदन्तास्थिशृङ्गाणां तक्षणाच्छुद्धिरिष्यते पुनः पाकेन भाण्डानां मृन्मयानां च मेध्यता

யானைத் தந்தம், எலும்பு, கொம்பு ஆகியவற்றின் சுத்தி உரித்து/சுரண்டி அகற்றுவதால் ஏற்படும்; மண் பாத்திரங்கள் மீண்டும் சுட்டால் பயன்பாட்டுத் தகுதி (மேத்யம்) பெறும்।

Verse 8

शुचि भैक्षं कारुहस्तः पण्यं योषिन्मुखं तथा रथ्यागतमविज्ञातं दासवर्गेण यत्कृतम्

பிச்சையாகப் பெறும் உணவு தூயது எனக் கருதப்படுகிறது; கைவினைஞரின் கைத் தொடுதலால் கையாளப்பட்ட வாணிபப் பொருள் குறித்து கவனம்; பெண்ணின் வாய்த் தொடர்பு; தெருவில் கிடைத்த அறியப்படாத பொருள்; மேலும் பணியாளர் வர்க்கம் செய்தது—இவை அனைத்தும் தூய்மை நிர்ணயத்தில் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 9

वाक्प्रशस्तं चिरातीतमनेकान्तरितं लघु चेष्टितं बालवृद्धानां बालस्य च मुखं शुचि

பாராட்டத்தக்க பேச்சு என்பது நீளமாக இல்லாமல், மிகப் பழைய நிகழ்வுகளில் தங்காமல், பல இடைச்செருகல்களால் வளைந்து செல்லாமல், சுருக்கமாகவும் இலகுவாகவும் இருப்பதே. குழந்தை மற்றும் முதியவரின் இயல்பான செயல்கள் தூயவை எனக் கருதப்படுகின்றன; குழந்தையின் வாயும் தூயதே.

Verse 10

कर्मान्ताङ्गारशालासु स्तनन्धयसुताः स्त्रियः वाग्विप्रुषो द्विजेन्द्राणां संतप्ताश्चाम्बुबिन्दवः

வேலை நடைபெறும் இடங்களிலும் அங்காரசாலைகளிலும் (அக்னிகூடம்/சமையலறை) பாலூட்டும் குழந்தையுடன் உள்ள பெண்கள் தூயவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். உயர்ந்த பிராமணர்களின் வாக்குத் துளிகள் (துப்பல் துளிகள்) மற்றும் சூடாக்கப்பட்ட நீர்த் துளிகளும் சூழ்நிலைக்கேற்ப தூயவை எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 11

भूमिर्विशुध्यते खातदाहमार्जनगोक्रमैः लेपादुल्लेखनात् सेकाद् वेश्म संमार्जनार्जनात्

மண் தோண்டுதல், எரித்தல், துடைத்து சுத்தம் செய்தல், மற்றும் பசுக்கள் நடந்து செல்லுதல் (காலடிச் சுவடுகள்) ஆகியவற்றால் தூய்மையடைகிறது. வீடு சாணம்/மண் பூசுதல், உரித்தெடுதல், நீர் தெளித்தல், மற்றும் துடைத்து-அழுக்கை அகற்றுதல் ஆகியவற்றால் தூய்மையடைகிறது.

Verse 12

केशकीटावपन्ने ऽन्ने गोघ्राते मक्षिकान्विते मृदम्बुभस्मक्षाराणि प्रक्षेप्तव्यानि शुद्धये

உணவில் முடி அல்லது பூச்சிகள் விழுந்தால், பசு அதை முகர்ந்தால், அல்லது ஈக்கள் சூழ்ந்தால்—தூய்மைக்காக அதில் மண் (மிருத்), நீர், சாம்பல், மற்றும் காரம் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 13

औदुम्बराणां चाम्लेन क्षारेण त्रपुसीसयोः भस्माम्बिभिश्च कांस्यानां शुद्धिः प्लावोद्रवस्य च

உதும்பர (அத்தி/கூலர்) மரப் பொருட்கள் புளிப்புச் சாரத்தால் தூய்மையடைகின்றன; தகரம் மற்றும் ஈயம் காரத்தால் தூய்மையடைகின்றன; வெண்கலப் பாத்திரங்கள் சாம்பலும் நீரும் கொண்டு தூய்மையடைகின்றன; மேலும் கழுவி/ஊறவைத்து தூய்மைப்படுத்தப்படுபவை மற்றும் வழிந்து வெளியேறி சிந்தியவை பற்றியும் தூய்மை விதி கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 14

अमेध्याक्तस्य मृत्तोयैर्गन्धापहरणेन च अन्येषामपि द्रव्याणां शुद्धिर्गन्धापहारतः

அசுத்தப் பொருளால் பூசப்பட்ட ஒன்றின் தூய்மை மண், நீர் ஆகியவற்றாலும் துர்நாற்றம் நீக்குவதாலும் உண்டாகும்; பிற பொருட்களும் துர்நாற்றம் அகற்றப்படுவதால் தூய்மையடைகின்றன.

Verse 15

मातुः प्रस्रवणे वत्सः शकुनिः फलपातने गर्दभो भारवाहित्वे श्वा मृगग्रहणे शुचिः

தாயின் பால் சுரப்பில் கன்றுக்குட்டி தூயது; பழங்கள் விழச் செய்வதில் பறவை தூயது; சுமை சுமப்பதில் கழுதை தூயது; வேட்டையைப் பிடிப்பதில் நாய் தூயது என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 16

रथ्याकर्दमतोयानि नावः पथि तृणानि च मारुतेनैव सुद्ध्यन्ति पक्वेष्टकचितानि च

தெரு சேறு மற்றும் குழிநீர், படகுகள், பாதையிலுள்ள புல்கள் ஆகியவை காற்றினாலேயே தூய்மையடைகின்றன; அதுபோல சுட்ட செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட அமைப்புகளும் காற்றால் தூய்மையடைகின்றன.

Verse 17

शृतं द्रोणाढकस्यान्नममेध्याभिप्लुतं भवेत् अग्रमुद्धृत्य संत्याज्यं शेषस्य प्रोक्षणं स्मृतम्

சமைத்த அன்னம் (த்ரோண அல்லது ஆடக அளவாக இருந்தாலும்) அசுத்தப் பொருளால் தீண்டப்பட்டு மாசடைந்தால், மேல்பகுதியை எடுத்துத் தள்ள வேண்டும்; மீதமுள்ளதற்கு நீர் தெளித்தல் (ப்ரோக்ஷணம்) விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 18

उपवासं त्रिरात्रं वा दूषितान्नस्य भोजने अज्ञाते ज्ञातपूर्वे च नैव शुद्धिर्विधीयते

மாசடைந்த அன்னம் உண்டால் மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் அப்போது மாசு தெரியாமல் இருந்து பின்னர் தெரிந்தாலும், எந்தத் தூய்மைச் சடங்கும் விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 19

उदक्याश्वाननग्नांश्च सूतिकान्त्यावसायिनः स्पृष्ट्वा स्नायीत शौचार्थं तथैव मृतहारिणः

மாதவிடாய் உள்ள பெண், குதிரை, நாய், நிர்வாணன், பிரசவித்த பெண் அல்லது அந்த்யாவசாயி ஆகியோரைக் தொடினால் தூய்மைக்காக நீராட வேண்டும்; அதுபோல சடலத்தை எடுத்துச் செல்பவரைத் தொடினாலும் நீராடல் கடமை.

Verse 20

सस्नेहमस्थि संस्पृस्य सवासाः स्नानमाचरेत् आचम्यैव तु निःस्नेहं गामालभ्यार्कमीक्ष्य च

கொழுப்பு/மாமிசம் ஒட்டிய எண்ணெய்ப்பசை உள்ள எலும்பைத் தொடினால் உடையுடன் நீராட வேண்டும். பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து, பசை நீங்கியபின் பசுவைத் தொட்டு சூரியனை நோக்க வேண்டும்.

Verse 21

न लङ्घयेत्पुरीषासृक्ष्ठीवनोद्वर्त्तनानि च गृहादुच्छिष्टविण्मूत्रे पादाम्भांसि क्षिपेद् बहिः

மலம், இரத்தம், துப்பல், உடல் தேய்க்கும் உப்தனம் முதலியவற்றைத் தாண்டிச் செல்லக் கூடாது. வீட்டிலிருந்து எஞ்சிய உணவு, மலம்-மூத்திரம், கால்கள் கழுவிய நீர் ஆகியவற்றை வெளியே எறிய வேண்டும்.

Verse 22

पञ्चपिण्डाननुद्धत्य न स्नायात् परवारिणि स्नायीत देवखातेषु सरोहदसरित्सु च

ஐந்து பிண்டங்களை (அசுத்தக் கட்டிகளை) அகற்றாமல் பிறருடைய நீரில் நீராடக் கூடாது. தேவர்களுக்காகத் தோண்டப்பட்ட குளங்கள், ஏரிகள் மற்றும் நதிகளில் நீராட வேண்டும்.

Verse 23

नोद्यानादौ विकालेषु प्राज्ञस्तिष्ठेत् कदाचन नालपेद् जनविद्विष्टं वीरहीनां तथा स्त्रियम्

ஞானி, ஒழுங்கற்ற நேரங்களில் தோட்டம் முதலிய இடங்களில் ஒருபோதும் தங்கக் கூடாது. மக்கள் வெறுக்கும் ஒருவருடனும், பாதுகாவலற்ற (ஆண்-காவலர் இல்லாத) பெண்ணுடனும் உரையாடக் கூடாது.

Verse 24

देवतापितृसच्छास्त्रयज्ञवेदादिनिन्दकैः कृत्वा तु स्पर्शमालापं शुद्ध्यतेर्ऽकावलोकनात्

தேவர்கள், பித்ருக்கள், சத் சாஸ்திரங்கள், யாகங்கள், வேதம் முதலியவற்றை இகழ்பவர்களுடன் உடல் தொடுதல் அல்லது உரையாடல் செய்தால், சூரியனைத் தரிசிப்பதால் அவர் தூய்மையடைகிறார்।

Verse 25

अभोज्याः सूतिकाषण्ढमार्जाराखुश्वकुक्कुटाः पतितापविद्धनग्नाश्चाण्डालाद्यधमाश्च ये

இவர்களிடமிருந்து உணவு ஏற்கக் கூடாது: சூதிகா (பிரசவத்திற்குப் பிந்தைய பெண்), ஷண்டன், மேலும் பூனை, எலி, நாய், சேவல்; அதுபோல பதிதர், புறக்கணிக்கப்பட்டவர்/அசுத்தர், நிர்வாணர், சாண்டாளர் முதலிய கீழ்மக்கள்।

Verse 26

सुकेशिरुवाच भवद्भिः कीर्तिताभोज्या य एते सूतिकादयः अमीषां श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतो लक्षणानि हि

சுகேசி கூறினார்—நீங்கள் சூதிகா முதலியவர்களை ‘அபோஜ்யர்’ என்று கூறினீர்கள்; அவர்களின் உண்மையான இலக்கணங்களைத் தத்துவமாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 27

ऋषय ऊचुः ब्राह्मणी ब्राह्मणस्यैव यावरोधत्वमागता तावुभौ सूतिकेत्युक्तौ तयोरन्नं विगर्हितम्

ரிஷிகள் கூறினர்—பிராமணனின் பிராமணிப் பெண் பிரசவத்தால் உண்டாகும் அவ்ரோதம்/அசௌச நிலைக்குள் வந்தால், அந்த இருவரும் ‘சூதிகர்’ எனப்படுவர்; அவர்களின் உணவு நிந்திக்கத்தக்கது (விலக்கத்தக்கது)।

Verse 28

न जुहोत्युचिते काले न स्नाति न ददाति च पितृदेवार्चनाद्धीनः स षण्ढः परिगीयते

உகந்த காலத்தில் ஹோமம் செய்யாதவன், நீராடாதவன், தானம் அளிக்காதவன்; பித்ரு-தேவ வழிபாட்டிலிருந்து விலகியவன் ‘ஷண்டன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 29

दम्भार्थं जपते यश्च तप्यते यजते तथा न परत्रार्थमुद्यक्तो स मार्जारः प्रकीर्तितिः

யார் வெறும் காட்டிக்காட்டுவதற்காக ஜபம் செய்து, தவம் செய்து, யாகம் செய்கிறாரோ, மேலும் பரலோகத்தின் உண்மைப் பயனில் ஈடுபடாதவரோ—அவர் ‘மார்ஜார’ (பூனைப் போன்ற மறைமுகக் கபடன்) எனக் கூறப்படுகிறார்।

Verse 30

विभवे सति नैवात्ति न ददाति जुहोति च तमाहुराखुं तस्यान्नं भुक्त्वा कृच्छ्रेण सुद्ध्यति

செல்வம் இருந்தும் யார் முறையாக உண்ணவும் இல்லை, தானம் செய்யவும் இல்லை, ஹோமம் செய்யவும் இல்லை—அவரை முனிவர்கள் ‘ஆகு’ (எலி) என அழைப்பர்; அவருடைய அன்னத்தை உண்டால் சுத்தி கடினமான பிராயச்சித்தத்தால் மட்டுமே உண்டாகும்।

Verse 31

यः परेषां हि मर्माणि निकृन्तन्निव भाषते नित्यं परगुणद्वेषी स श्वान इति कथ्यते

யார் பிறரின் மర్మங்களை வெட்டுவது போலக் கடுமையாகப் பேசுகிறாரோ, எப்போதும் பிறரின் நற்குணங்களை வெறுப்பவரோ—அவர் ‘ஷ்வான்’ (நாய்) என அழைக்கப்படுகிறார்।

Verse 32

सभागतानां यः सभ्यः पक्षपातं समाश्रयेत् तमाहुः कुक्कुटं देवास्तस्याप्यन्नं विगर्हितम्

சபையில் கூடியவர்களிடையே சப்யனாக இருந்து யார் பாகுபாட்டைச் சார்கிறாரோ, தேவர்கள் அவரை ‘குக்குட’ (சேவல்) எனக் கூறுவர்; அவருடைய அன்னமும் பழிக்கத்தக்கது।

Verse 33

स्वघर्मं यः सुत्सृज्य परधर्मं समाश्रयेत् अनापदि स विद्वद्भिः पतितः परिकीर्त्यते

அவசரம் இல்லாதபோது யார் தமது ஸ்வதர்மத்தை விட்டுப் பரதர்மத்தைச் சார்கிறாரோ, அவர் அறிஞர்களால் ‘பதித’ (வீழ்ந்தவன்) என அறிவிக்கப்படுகிறார்।

Verse 34

देवत्यागी पितृत्यागी गुरुभक्त्यरतस्तथा गोब्राह्मणस्त्रीवधकृदपविद्धः स कीर्त्यते

தேவர்களைத் துறப்பவன், பித்ருக்களைத் துறப்பவன், மேலும் குகுரு-பக்தியில் (தவறான ஆசாரியப் பற்றில்) ஈடுபடுபவன்; பசு, பிராமணன் அல்லது பெண்ணை கொல்வவன்—அவன் ‘அபவித்த’ (புறக்கணிக்கப்பட்டவன்) எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 35

येषां कुले न वेदो ऽस्ति न सास्त्रं नैव च व्रतम् ते नग्नाः कीर्तिताः सद्भिस् तेषामन्नं विगर्हितम्

எவருடைய குலத்தில் வேதமும் இல்லை, சாஸ்திரமும் இல்லை, விரத அனுஷ்டானமும் இல்லை—அவர்களை நல்லோர் ‘நக்னர்’ (அநாகரிகர்/அசம்ஸ்க்ருதர்) எனக் கூறுவர்; அவர்களின் அன்னம் பழிக்கத்தக்கது (ஏற்கத் தகாதது)।

Verse 36

आशार्तानामदाता च दातुश्च प्रतिषेधकः शरणागतं यस्त्यजति स चाण्डालो ऽधमो नरः

தேவைப்பட்டு துன்புறுவோர்க்கு தானம் அளிக்காதவனும், தானம் செய்யும்வனைத் தடுக்கும்வனும்; சரணடைந்தவனை விட்டு விடுபவனும்—அவன் சாண்டாளன், மிகத் தாழ்ந்த மனிதன்।

Verse 37

यो बान्धवैः परित्यक्तः साधुभिर्ब्राह्मणैरपि कुण्डाशी यश्च तस्यान्नं भुक्त्वा चान्द्रायणं चरेत्

உறவினராலும், சாதுக்களாலும் பிராமணர்களாலும் கூட கைவிடப்பட்டவனும்; மேலும் ‘குண்டாசி’ எனப்படுபவனும்—அவனுடைய அன்னத்தை உண்ட பின் சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 38

यो नित्यकर्मणो हानिं कुर्यान्नैमित्तिकस्य च भुक्त्वान्नं तस्य शुद्ध्येत त्रिरात्रोपोषितो नरः

நித்திய கர்மங்களையும் நைமித்திக கர்மங்களையும் கைவிடச் செய்வவன்—அவனுடைய அன்னத்தை உண்டால், மனிதன் மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்து தூய்மை பெறுவான்।

Verse 39

गणकस्य निषादस्य गणिकाभिषजोस्तथा कदर्यस्यापि शुद्ध्येत त्रिरात्रोपोषितो नरः

சூதாடி, நிஷாதன், கணிகை, வைத்தியன், கஞ்சன் ஆகியவராயினும், மனிதன் மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்தால் சுத்தி பெற்று சௌசச் சடங்குகளுக்குத் தகுதியாவான்।

Verse 40

नित्यस्य कर्मणो हानिः केवलं मृतजन्मसु न तु नैमित्तिकोच्छेदः कर्त्तव्यो हि कथञ्चन

மரணம் அல்லது பிறப்பு காரணமான அசௌசத்தில் நித்திய கர்மங்கள் மட்டும் இடைநிறுத்தப்படும்; நைமித்திக (சந்தர்ப்ப) கர்மங்களை எவ்விதத்திலும் கைவிடக் கூடாது।

Verse 41

जाते पुत्रे पितुः स्नानं सचैलस्य विधीयते मृते च सर्वबन्धूनामित्याह भगवान् भृगुः

மகன் பிறந்தால் தந்தைக்கு ஆடையுடன் குளியல் (சசைல ஸ்நானம்) விதிக்கப்பட்டது; மரணம் ஏற்பட்டால் எல்லா உறவினருக்கும் குளியல்—என்று பகவான் ப்ருகு கூறினார்।

Verse 42

प्रेताय सलिलं देयं बहिर्दग्ध्वा तु गोत्रजैः प्रमे ऽह्नि चतुर्थे वा सप्तमे वास्थिसंचयम्

பிரேதனுக்குச் சலிலம் (நீர்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். குடியிருப்பிற்கு வெளியே தகனம் செய்த பின், அதே கோத்திர உறவினர் மறுநாள் அல்லது நான்காம் நாள் அல்லது ஏழாம் நாள் எலும்புச் சேகரிப்பு செய்ய வேண்டும்।

Verse 43

ऊर्द्ध्वं संचयनात्तेषामङ्गस्पर्शो विधीयते सोदकैस्तु क्रिया कार्या संशुद्धैस्तु सपिण्डजैः

எலும்புச் சேகரிப்பிற்குப் பின் அவர்களுடன் உடல்-தொடுதல் அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் சடங்குகள் சுத்திகரிக்கும் நீருடன், சுத்தமடைந்த சபிண்ட உறவினரால் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 44

विषोद्बन्धनशस्त्राम्बुवह्निपातमृतेषु च बाले प्रव्राजि संन्यासे देशान्तरमृते तथा

விஷம், தூக்கு/கழுத்து நெரித்தல், ஆயுதம், நீரில் மூழ்கல், தீ, அல்லது வீழ்ச்சி ஆகியவற்றால் இறந்தோர்; மேலும் குழந்தை, பிரவ்ராஜகன்/சந்நியாசி, அயல்நாட்டில் இறந்தோர்—இவர்களுக்குச் சிறப்பு விதிகள் உண்டு।

Verse 45

सद्यः शौचं भवेद्वीर तच्चाप्युक्तं चतुर्विधम् गर्भस्रावे तदेवोक्तं पूर्णकालेन चेतरे

வீரனே, சத்யஃ-சௌசம் (உடனடி தூய்மை) விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அது நான்கு வகையாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது. கர்ப்பஸ்ராவத்திலும் அதே விதி; பிறவற்றில் தூய்மை முழு (நியமிக்கப்பட்ட) காலத்தின்படி.

Verse 46

ब्रह्मणानामहोरात्रं क्षत्रियाणां दिनत्रयम षड्रात्रं चैव वैश्यानां शूद्राणां द्वादशाह्निकम्

பிராமணர்களுக்கு ஒரு பகல்-இரவு; க்ஷத்திரியர்களுக்கு மூன்று நாட்கள்; வைசியர்களுக்கு ஆறு இரவுகள்; சூத்ரர்களுக்கு பன்னிரண்டு நாட்கள் என (காலம்) நிர்ணயிக்கப்பட்டது।

Verse 47

दशद्वादशमासार्द्धमाससंख्यैर्दिंश्च तैः स्वाः स्वाः कर्मक्रियाः कुर्युः सर्वे वर्णा यथाक्रामम्

பத்து, பன்னிரண்டு மாதங்கள், அரைமாதங்கள் மற்றும் நாட்கள் என்ற அந்தக் கணக்குகளின்படி, எல்லா வர்ணங்களும் தத்தம் கர்ம-கிரியைகளை முறையே செய்ய வேண்டும்।

Verse 48

प्रेतमुद्दिस्य कर्त्तव्यमेकोद्दिष्टं विधानतः सपिण्डीकरणं कार्यं प्रेते आवत्सरान्नरैः

பிரேதத்தை நோக்கி விதிப்படி ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். மேலும் பிரேதத்திற்காக மனிதர்கள் ஒரு ஆண்டு நிறைவுவரை சபிண்டீகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

ततः पितृत्वमापन्ने दर्शपूर्णादिभिः सुभैः प्रीणनं तस्य कर्त्तव्यं यथा श्रुतिनिदर्शनात्

பின்னர் அவர் பித்ரு நிலையைக் பெற்றபோது, ஸ்ருதி காட்டும் விதிப்படி தர்ஷ-பூர்ணமாசம் முதலான மங்களகரமான அனுஷ்டானங்களால் அவரைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும் (ப்ரீணனம் செய்ய வேண்டும்)।

Verse 50

पितुरर्थं समुद्दिश्य भूमिदानादिकं स्वयम् कुर्याद्येनास्य सुप्रीताः पितरो यान्ति राक्षस

தந்தையின் நிமித்தமாக அர்ப்பணித்து, நிலதானம் முதலான தானங்களைத் தானே செய்ய வேண்டும்; அதனால் அவனுடைய பித்ருக்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவார்கள், ஓ ராக்ஷசா।

Verse 51

यद् यदिष्टतमं किञ्चिद् यच्चास्य दयितं गृहे तत्तद् गुणवते देयं तदेवाक्षयमिच्छता

எது எது மிக விரும்பத்தக்கதோ, எது அவன் இல்லத்தில் அன்புக்குரியதோ—அழியாப் புண்ணியம் விரும்புபவன் அதையே தகுதியுள்ளவர்க்கு (குணவானுக்கு) தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 52

अध्येतव्या त्रयी नित्यं भाव्यं च विदुषा सदा धर्मतो धनमाहार्यं यष्टव्यं चापि शक्तितः

திரயி (மூன்று வேதங்கள்) தினமும் படிக்கப்பட வேண்டும்; அறிஞன் எப்போதும் மனனம்-சிந்தனையை வளர்க்க வேண்டும். தர்ம வழியில் செல்வம் ஈட்ட வேண்டும்; ஆற்றலுக்கு ஏற்ப யாகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 53

यच्चापि कुर्वतो नात्मा जुगुप्सामेति राक्षस तत् कर्त्तव्यमशङ्केन यन्न गोप्यं महाजने

ஓ ராக்ஷசா, எந்தச் செயலைச் செய்தால் தன் உள்ளம் அருவருப்பு அல்லது குற்றவுணர்ச்சி அடையாதோ—அதைத் தயக்கமின்றி செய்ய வேண்டும்; அது மக்களிடமிருந்து மறைக்க வேண்டாதது.

Verse 54

एवमाचरतो लोके पुरुषस्य गृहे सतः धर्मार्थकामसंप्राप्तिः परत्रेह च शोभनम्

உலகில் தன் இல்லத்தில் இருந்து இவ்விதம் நடப்பவன், தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றை அடைகிறான்; இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நலம் மற்றும் மரியாதை பெறுகிறான்।

Verse 55

एष दूद्देशतः प्रोक्तो गृस्थाश्रम उत्तमः वानप्रस्थाश्रमं धर्मं प्रवक्ष्यामो ऽवधार्यताम्

இவ்வாறு சுருக்கமாக சிறந்த கிருஹஸ்த ஆசிரம ஒழுக்கம் கூறப்பட்டது. இனி வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தின் தர்மத்தை விளக்குகிறோம்—கவனமாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்।

Verse 56

अपत्यसंततिं दृष्ट्वा प्राज्ञो देहस्य चानतिम् वानप्रस्थाश्रमं धर्मं प्रवक्ष्यामो ऽवधार्यताम्

சந்ததி தொடர்ச்சியைக் கண்டு, உடலின் தளர்ச்சியையும் உணர்ந்து, ஞானி அடுத்த நிலையினை நோக்கிச் செல்கிறான். வானப்ரஸ்த ஆசிரம தர்மத்தை விளக்குகிறோம்—கவனமாகக் கேளுங்கள்।

Verse 57

तत्रारण्योपभोगैश्च तपोभिश्चात्मकर्षणम् भूमौ शय्या ब्रह्मचर्यं पितृदेवातिथिक्रिया

அங்கே (காட்டில்) காட்டு உற்பத்திகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தவங்களால் தன்னடக்கத்தைப் பயில வேண்டும். தரையில் உறங்குதல், பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணுதல், மேலும் பித்ரு, தேவர், விருந்தினர் ஆகியோருக்குரிய முறையான கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

होमस्त्रिषवणं स्नानं जटावल्कलधारणम् वन्यस्नेहनिषेवित्वं वानप्रस्थविधिस्त्वयम्

ஹோமம், மூன்று சந்திகளிலும் நீராடுதல், ஜடையும் வல்கலமும் (மரப்பட்டை ஆடை) அணிதல், மேலும் காட்டு சார்ந்த நெய்/கொழுப்பு மட்டுமே உபயோகித்தல்—இதுவே வானப்ரஸ்த விதி ஆகும்।

Verse 59

सर्वसङ्गपरित्यागो ब्रह्मचर्यममानिता जितेन्द्रियत्वमावासे नैकस्मिन् वसतिश्चिरम्

அனைத்து பற்றுகளையும் துறத்தல், பிரம்மச்சரியம், அமாநிதை (மரியாதை ஆசையின்மை), இந்திரியஜயம்; மேலும் வாசம் குறித்து ஒரே இடத்தில் நீண்ட காலம் தங்காமை—இவையே வானப்ரஸ்த தர்மத்தின் இலக்கணங்கள்.

Verse 60

अननारम्भस्तथाहारो भैक्षान्नं नातिकोपिता आत्मज्ञानावबोधेच्छा तथा चात्मावबोधनम्

புதிய முயற்சிகளைத் தொடங்காமை; உணவில் எளிமை—பிச்சையால் கிடைத்த அன்னம்; மிகுந்த கோபமின்மை; ஆத்மஞான விழிப்பை நாடுதல் மற்றும் ஆத்மசாக்ஷாத்காரம்—இவையே இங்கு கூறப்பட்ட தர்ம இலக்கணங்கள்.

Verse 61

चतुर्थे त्वाश्रमे धर्मा अस्माभिस्ते प्रकीर्तिताः वर्णधर्माणि चान्यानि निशामय निशाचर

இவ்வாறு நான்காம் ஆசிரமத்தின் தர்மங்கள் உனக்கு எங்களால் அறிவிக்கப்பட்டன. இப்போது, ஓ நிசாசரா, வர்ணதர்மம் சார்ந்த பிற தர்மங்களையும் கேள்.

Verse 62

गार्हस्थ्यं ब्रह्मचर्यं च वानप्रस्थं त्रयाश्रमाः क्षत्रियस्यापि कथिता ये चाचारा द्विजस्य हि

கார்ஹஸ்தியம், பிரம்மச்சரியம், வானப்ரஸ்தம்—இந்த மூன்று ஆசிரமங்களும் க்ஷத்திரியனுக்கும் விதிக்கப்பட்டவை; இவையே த்விஜனின் உரிய ஆச்சாரங்கள்.

Verse 63

वैखानसत्वं गार्हस्थ्यमाश्रमद्वितयं विशः गार्हस्थ्ययमुत्तमं त्वेकं शूद्रस्य क्षणदाचर

வைசியனுக்கு இரண்டு ஆசிரமங்கள்—வைகானச வாழ்வு மற்றும் கார்ஹஸ்தியம். ஆனால் சூத்ரனுக்கு ஒன்றே, சிறந்த கார்ஹஸ்த ஆசிரமம், ஓ க்ஷணதாசரா.

Verse 64

स्वानि वर्णाश्रमोक्तानि धर्माणीह न हापयेत् यो हापयति तस्यासौ परिकुप्यति भास्करः

இங்கே தன் வர்ணம் மற்றும் ஆசிரமம் கூறும் கடமைகளை விட்டுவிடக் கூடாது. அவற்றை விட்டுவிடுபவன்மேல் பாஸ்கரன் மிகுந்த கோபம் கொள்கிறான்.

Verse 65

कुपितः कुलनाशाय ईश्वरो रोगवृद्धये भानुर्वै यतते तस्य नरस्य क्षणदाचर

கோபமுற்றால், பானு அந்த மனிதனின் குலநாசத்திற்கும் நோய்கள் பெருகுவதற்கும் முயல்கிறான், ஓ க்ஷணதாசரா.

Verse 66

तस्मात् स्वरधर्मं न हि संत्यजेत न हापयेच्चापि हि नात्मवंशम् यः संत्यजेच्चापि निजं हि धर्मं तस्मै प्रकुप्येत दिवाकरस्तु

ஆகையால் ச்வதர்மத்தை விட்டுவிடக் கூடாது; தன் வம்சம் அழிவுறவும் காரணமாகக் கூடாது. தன் உரிய தர்மத்தைத் துறப்பவன்மேல் திவாகரன் சினம் கொள்கிறான்.

Verse 67

पुलस्त्य उवाच इत्येवमुक्तो मुनिभिः सुकेशी प्रणम्य तान् ब्रह्मनिधीन् महर्षीन् जगाम चोत्पत्य पुरं स्वकीयं मुहुर्मुहुर्धर्ममवेक्षमाणः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—முனிவர்கள் இவ்வாறு அறிவுறுத்தியபின், சுகேசி அந்தப் பிரம்மநிதியான மகரிஷிகளுக்கு வணங்கி; பின்னர் எழுந்து தன் நகரத்திற்குச் சென்றாள், மீண்டும் மீண்டும் தர்மத்தைச் சிந்தித்தவளாய்.